วันศุกร์ที่ 10 กุมภาพันธ์ 2017
สัปดาห์ที่ 5 เทศกาลธรรมดา
ระลึกถึงนักบุญสกอลัสติกา
บทอ่าน ปฐก 3:1-8 / มก 7:31-33
มิชชันนารีท่านหนึ่งได้เล่าให้ฟังว่า ขณะที่ท่านกำลังเรียนเทววิทยาในประเทศญี่ปุ่น ท่านก็เริ่มหัดเรียนการใช้ภาษามือในบ้านเณร พวกเณรได้จัดชมรมพูดภาษามือเป็นครั้งแรก เพื่อจะได้สามารถที่จะแปลความหมายให้แก่คนหูหนวกและเป็นใบ้ ที่พวกเขาจะไปทำงานด้วย เป็นต้นระหว่างพิธีมิสซา เนื่องจากว่าสิ่งนี้เป็นประสบประการใหม่
ทุกคนจึงรู้สึกสนุกสนาน และมีความสนิทสนมของความเป็นเพื่อน
สมาชิกได้รับบางสิ่งบางอย่างลึกกว่านั้น คือมีความรักมากขึ้น การรักษาอาการหูหนวกและใบ้ เป็นประสบการณ์ที่น่าพิศวงมาก เพราะว่า”เอฟฟาธา=จงเปิดเถิด”เป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่เฉพาะในด้านของร่างกายเท่านั้น แต่ในด้านของความเป็นมนุษย์ทั้งครบ ทั้งร่างกายและวิญญาณ แม้พวกเพื่อนๆที่ในกลุ่มจะไม่หูหนวกและเป็นใบ้ทางร่างกาย แต่พวกเขาก็สามารถได้รับการรักษาด้านวิญญาณ
พวกเขาเปิดใจมากขึ้น มีความเข้าใจคนอื่นมากขึ้น ยอมรับความจริง และยินดีรับความทุกข์ยากลำบากในชีวิตมากขึ้น ไม่ยอมให้สถานการณ์ในชีวิตนั้นทำให้เขาตกต่ำลง ยินดีรับความทุกข์ยากลำบากต่างๆในชีวิตมากขึ้น
เมื่อข้าพเจ้าระลึกถึงเวลาที่ข้าพเจ้าได้ร่วมพิธีมิสซาภาษาญี่ปุ่นครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น ข้าพเจ้าเหมือนกับคนเป็นใบ้และหูหนวก เพราะไม่สามารถจะเข้าใจมิสซา แต่ความศรัทธาที่แท้จริงได้เกิดขึ้นกับข้าพเจ้าอีกครั้งหนึ่ง เมื่อพระเป็นเจ้าได้สัมผัสข้าพเจ้าด้วยพระวาจาจากบทอ่าน และบทเทศน์
ข้าพเจ้าได้ยินเสียงของพระองค์ สิ่งนั้นเองเป็นการบำบัดที่แท้จริง
สิ่งนั้นเกิดขึ้นกับจิตใจ สายตา และหัวใจที่เปิดของข้าพเจ้า เป็นต้นเมื่อข้าพเจ้าได้รับพระกายและพระโลหิตของพระองค์...
ความใจดีคือภาษา...ที่คนหูหนวกและเป็นใบ้สามารถได้ยิน...และคนที่ตาบอดสามารถมองเห็นได้...
การแต่งงานที่ดีก็คือระหว่างภรรยาที่ตาบอด...และสามีที่หูหนวก...ไม่มีใครที่หูหนวก มากเท่ากับคนที่ไม่ได้ยินคำพูดที่ไพเราะของคนอื่น...
ไม่มีใครที่ตาบอดเท่ากับคนที่ไม่เคยเห็นความดีของคนใกล้ชิด
