วันพฤหัสที่ 9 กุมภาพันธ์ 2017
สัปดาห์ที่ 5 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ปฐก 2:18 -25 / มก 7: 24- 30
มีพระสงฆ์มิชชันนารีที่ประเทศเม็กซิโกท่านหนึ่งได้เล่าให้ฟังว่า ท่านมักจะถวายมิสซาบนถนน เพราะเป็นวิธีที่จะใกล้ชิดกับประชาชน เป็นต้นคนที่อาศัยอยู่ห่างจากวัด เป็นเวลาที่สามารถจะอยู่กับคนเจ็บอยู่กับครอบครัว
ขณะที่มีการถวายบูชาแห่งความเชื่อในฐานะเป็นหมู่คณะ มีอยู่หลายครั้งที่ผู้มาร่วมมิสซาประกอบด้วยคนหลากหลาย
มีเด็กที่ออกจากโรงเรียน
บางคนเป็นสมาชิกของแก๊งค์มิจฉาชีพ
บางคนเป็นคนดื่มสุรา
บางคนติดยาเสพติด
บางครั้งที่ระหว่างมิสซามีบางคนที่ยังคงเมาเหล้า และ
บางคนก็ยังแสดงอาการติดยา แต่ว่าพวกเราทุกคนถือว่า นั่นเป็นความทรงจำที่ดี
เมื่อกำแพงระหว่างคนดีและคนไม่ดีนั้น ได้ถูกทำลายลง ทุกคนมารวมตัวกันในฐานะเป็นหมู่คณะ ขณะที่มีการถวายบูชา หลายคนกลัวที่จะถูกมองว่าเป็นเด็กข้างถนน บางคนกลัวว่าพวกเขาจะถูกมองว่าเป็นคนไม่ดี
พวกเขามีความรู้สึกว่าพวกเขาได้ถูกตัดสินและได้ถูกประณามเรียบร้อยแล้ว
เราได้จัดมิสซาแบบนี้เป็นบางครั้งบางคราว
มีบางคนที่คิดว่าตัวเองเป็น “คนศักดิ์สิทธิ์”ได้แสดงความไม่พอใจ ที่เราเชิญคนที่ถูกประณามจากสังคม เพื่อมาร่วมพิธีมิสซา พวกเขาคิดว่า การเชิญคนที่ไม่เหมาะสมมาร่วมมิสซา เหมือนกับการโยนสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์ไปให้แก่คนที่ไม่สมควรได้รับ เหมือนกับการโยนอาหารของลูกไปให้แก่ลูกสุนัข เพราะพวกเขาไม่คุ้นเคยกับคำตอบของหญิงชาวซีโรโฟนีเซีย ในพระวรสารวันนี้ที่ได้บอกกับพระเยซูเจ้าว่า “ถูกแล้วพระเจ้าข้า แต่ลูกสุนัขที่อยู่ใต้โต๊ะก็กินเศษอาหารของลูก”
ข้อคิด
1.หญิงชาวซีโรโฟนีเซียคนนี้ไม่สนใจว่า เธอจะถูกมองว่าเป็นคนต่ำต้อย และอาจจะถูกพระเยซูเจ้าปฏิเสธ สิ่งเดียวที่เธอสนใจ คือ การหายจากโรคของบุตรสาว ที่ได้ถูกปิศาจสิง ตรงกับคำพูดของนักบุญเปาโลว่า
ความรักทนได้ทุกอย่าง เชื่อทุกอย่าง
หวังทุกอย่าง และอดทนทุกอย่าง ซึ่งได้แสดงออกอย่างเป็นรูปธรรมที่สุด ในชีวิตของหญิงต่างชาติผู้นี้
2.คำพูดของเธอ “ถูกแล้วพระเจ้าข้า แต่ลูกสุนัขที่อยู่ใต้โต๊ะก็กินเศษอาหารของลูก”แสดงว่า เธอมีความพยายามและความเชื่อที่มั่นคง เพราะคิดว่า ถ้าเธอมีความเชื่อในพระองค์แล้ว
เธอจะได้รับสิ่งที่เธอต้องการอย่างแน่นอน
