วันศุกร์ที่ 12 พฤษภาคม 2017
สัปดาห์ที่ 4 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน กจ 13:26-33 / ยน 14:1-6
“ท่านอย่าวุ่นวายใจเลย จงวางใจในพระเจ้า และวางใจในเราด้วย ในบ้านพระบิดาของเรา มีที่อยู่มากมาย ถ้าไม่มี เราก็คงบอกท่านแล้ว เพราะเรากำลังไปเพื่อเตรียมที่ให้ท่าน” พระวาจาของพระเยซูเจ้าช่างเป็นพระวาจาที่ช่วยบรรเทาใจ มันเป็นทั้งการต้องจากไป และเป็นทั้งความเจ็บปวด พันธกิจของพระองค์ในโลกนี้ได้สำเร็จลงแล้ว พระเยซูเจ้าต้องจากโลกนี้ไป เพื่อกลับไปหาพระบิดา
เมื่อพระองค์เสด็จมาจากพระบิดา และกำลังจะเสด็จไปหาพระบิดา พระองค์ค่อยๆจัดเตรียมบรรดาสานุศิษย์ของพระองค์สำหรับการจากกันไป พระองค์ไม่ต้องการที่จะละทิ้งพวกเขาไป แต่ให้คำมั่นสัญญากับพวกเขาว่า จะอยู่กับพวกเขา ขณะที่พระองค์กลับไปเตรียมทางสำหรับพวกเขาด้วย และนี่คือความหวัง ที่เราต้องการที่จะได้รับสิ่งนี้ ที่วันหนึ่งเราก็จะต้องไปอยู่กับพระองค์
ตามความคิดของชาวยิว “สถานที่พักอาศัย”หมายถึงจุดหมายปลายทางของคนที่ศักดิ์สิทธิ์และชอบธรรม ในพันธสัญญาใหม่คำนี้มีความหมายเทียบเท่ากับคำว่า “สวรรค์”หรือ”ในอ้อมอกของอับราฮัม”นั่นคือการอาศัยอยู่ชั่วนิรันดรหรือสวรรค์ สวรรค์คือจุดหมายปลายทางของเรา ที่นั่นเองที่พระเยซูเจ้ากำลังคอยพวกเราอยู่ ผู้ที่มีความเชื่อก็จะต้องดูจุดหมายปลายทางนิรันดร ขณะอยู่บนโลกนี้ เราไม่ต้องมีบ้านถาว ตรงกันข้าม เราต้องแสวงหาบ้านที่กำลังจะมาถึง(อ้างอิง ฮบ13:14)
“พระเป็นเจ้าไม่ได้เสด็จลงมาจากสวรรค์ทุกวัน เพื่อที่จะประทับอยู่ในผอบใส่ศีลมหาสนิททองคำ แต่พระองค์เสด็จมายังสวรรค์อีกแห่งหนึ่ง ที่เป็นที่รักของพระองค์ คือสวรรค์ของดวงวิญญาณของเรา ที่ได้ถูกสร้างตามพระฉายาลักษณ์ของพระองค์ และเป็นที่ประทับของพระจิตเจ้า(น.เทเรซา แห่งลีซีเออร์)...”ไม่มีสิ่งใดที่น่าเบื่อหรือเจ็บปวด เมื่อเรากำลังทำงานเพื่อนายที่จ่ายเงินค่าจ้างให้เราอย่างงาม ให้รางวัลแก่เรา แม้แต่น้ำเย็นแก้วหนึ่ง ที่เราให้คนยากจนเพราะความรักต่อพระองค์ (น.ดอมินิก ซาวีโอ)…
เราต้องกลัวพระเป็นเจ้าเพราะเรารักพระองค์ ไม่ใช่เพราะเรารักพระองค์ ด้วยความกลัว” (น.ฟรังซิส เดอซาลส์ )
