วันพุธที่ 15 มีนาคม  2017
สัปดาห์ที 2 เทศกาลมหาพรต
บทอ่าน ยรม 58:18-20 / มธ 20:17-28
       ใครบ้างในพวกเราที่ไม่อยากเป็นผู้ยิ่งใหญ่? ดูเหมือนว่ามีความโน้มเอียงของมนุษย์ทุกคน ที่จะแสวงหาความยิ่งใหญ่ มันเป็นความจริงสำหรับเรา และเป็นความจริงสำหรับสานุศิษย์ของพระเยซูเจ้า บ่อยๆ มาตรฐานของความยิ่งใหญ่นั้น ได้รับอิทธิพลจากมาตรฐานฝ่ายโลก

ความยิ่งใหญ่ฝ่ายโลกก็คือ การมีทรัพย์สมบัติ การมีชื่อเสียง และการมีอำนาจ ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับสิ่งที่พระเยซูเจ้าได้พิจารณาถึงความยิ่งใหญ่ สำหรับพระองค์ ความยิ่งใหญ่ หมายถึง การรับใช้ที่ไม่เห็นแก่ตัว ขณะเราที่เป็นผู้ติดตามพระองค์ ความยิ่งใหญ่ควรจะเป็นตามที่พระองค์ได้บอกเรา คือ “บุตรแห่งมนุษย์ไม่ได้มาเพื่อถูกรับใช้ แต่เพื่อรับใช้ และมอบชีวิตของตัวเองนั้น เพื่อไถ่บาปของคนจำนวนมาก”มันเป็นส่วนหนึ่งและเป็นส่วนที่จำเป็นของการติดตามพระเยซูเจ้า

           บ่อยๆเราคิดว่าการรับใช้เป็นภาระ และเป็นพระบัญญัติที่ลำบากในการติดตามพระเยซูเจ้า และถือว่ามันไม่ใช่ส่วนหนึ่งในตัวเรา แต่เป็นบางอย่างที่ถูกยัดเยียดลงไป และทำให้เกิดความไม่สะดวกสบาย ความคิดอย่างนี้มีมุมมองมาจาก การมุ่งไปสู่ความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ จิตตารมย์นี้ได้ถูกบังคับโดยการโฆษณา ที่แตกต่างกันไป เพื่อที่จะเป็นแรงจูงใจให้ซื้อผลิตภัณฑ์ หรือรับบริการเพื่อที่จะเป็นที่ยอมรับ และได้รับการบอกว่า ความยิ่งใหญ่หมายถึง ภาพลักษณ์ที่ดูดีอาศัย ทำให้คนที่ใช้สบายขึ้น และได้รับเครื่องหมายรับรอง มาตรฐานชนิดนี้ทำให้ตัวเองเป็นจุดสนใจของทุกอย่าง แต่พระคัมภีร์ได้บอกกับเราว่าเราได้รับการสร้างตามพระฉายาลักษณ์ของพระเป็นเจ้า ซึ่งเป็นมาตรฐานสำหรับความโน้มเอียง ที่จะรักและรับใช้ บ่อยๆเราพลาดเป้าหมายของการเป็นมนุษย์ ซึ่งจะเข้าถึงคนอื่น ด้วยการรับใช้ที่ไม่เห็นแก่ตัว มีนักปรัชญาคนหนึ่งได้บอกว่า “ข้าพเจ้านอนหลับ และฝันว่าชีวิตมีแต่ความยินดี ข้าพเจ้าได้ตื่นขึ้นและมองเห็นว่า ชีวิตนั้น คือการรับใช้ ข้าพเจ้าจึงปฏิบัติตามและถือว่าการรับใช้นั้นเป็นความชื่นชมยินดี”...บ่อยๆการให้บริการของท่าน จะต้องให้มากกว่าที่คนคาดหวังจากท่าน ไม่ว่าท่านจะทำงานอะไร”