วันพุธที่ 15 กุมภาพันธ์ 2017
สัปดาห์ที่ 6 เทศกาลธรรมดา
ปฐก8:6-13,20-22 / มก 8:22-26
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญมาระโก
เวลานั้น พระเยซูเจ้าเสด็จมาพร้อมกับบรรดาศิษย์ถึงเมืองเบธไซดามีผู้นำคนตาบอดคนหนึ่งมาขอให้พระองค์ทรงสัมผัสพระองค์ทรงจูงคนตาบอดออกไปนอกหมู่บ้านทรงใช้พระเขฬะแตะตาของเขาทรงปกพระหัตถ์เหนือเขาตรัสถามเขาว่า
“ท่านเห็นอะไรไหม” เขาเงยหน้าขึ้น ทูลตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็นผู้คนเหมือนกับต้นไม้เดินไปเดินมา” พระองค์ทรงวางพระหัตถ์แตะตาของเขาอีกเขาก็เห็นชัดและหายเป็นปกติมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนพระเยซูเจ้าทรงส่งเขากลับบ้านตรัสว่า “อย่าเข้าไปในหมู่บ้าน”
(พระวาจาของพระเจ้า)
------
ความไม่ประสีประสา กับเป็นโอกาสในการ "เอ็นดู" จากพระ
ดังการเล่าเรื่อง น้ำวินาศ ที่สุด กลับมาเป็นการอภัย ให้โอกาส และแก้ไขอาญา จากพระเจ้า ท่ีไม่ต้องการเล่าเรื่องพระเจ้าขี้โมโห หงุดหงิด และหายโกรธง่าย ที่เป็น "ภาพลักษณ์หลังจากภาพยักษ์"
การเล่าเรื่อง โนอาห์ ตอนหลังน้ำท่วมโลก กำลังอธิบาย "ธรรมชาติ" ธรรมชาติของความเป็นพ่อ ไม่สาปแช่ง ไม่หักหาญ ไม่ย่ำซ้ำคน ในปฐมกาลเล่าว่า
“เราจะไม่สาปแช่งแผ่นดินเพราะการกระทำของมนุษย์อีกเลย แม้เรารู้ว่าใจของมนุษย์มักปรารถนาแต่สิ่งชั่วร้ายตั้งแต่เป็นเด็กเราก็จะไม่ทำลายสิ่งมีชีวิตทั้งหลายอย่างที่เราได้กระทำมาแล้วอีก "
การเอ็นดู จึงมาจาก "คนเล็กๆ" "เรื่องเล็กๆ" "คนอ่อนแอ"
ที่เรามักมีต่อเด็กเล็ก คนด้อยโอกาส คนป่วย พิการ ต่างถิ่น
ที่ทำให้ "ใจของเราใหญ่" เป็น "ใจผู้ใหญ่ ใจคนเป็นพ่อ" ที่สะท้อนภาพลักษณ์ "ความเป็นบิดา"ของพระเจ้าได้มาก
ดังนั้น "ใจพ่อ" จึงเป็น "ใจพระ" เพราะ เอ็นดู ได้ช่วย ได้ค้ำจุน ได้เกื้อหนุน ได้ให้พึ่งพา ดังเรื่องราวของคนตาบอดเบธไซดา พระเอ็นดูได้ให้มองเห็น การมองเห็นของเขา เกิดขึ้นจากความรักของพ่อ ที่เอ็นดู ช่วยเหลือ รักษา
ที่ไม่ซ้ำเติม เหยียบย่ำ ที่ไม่ใช่วิสัยของคนเป็นพ่อเขาทำ
