วันอังคารที่ 17 มกราคม 2017
ระลึกถึง น.อันตน เจ้าอธิการ
ฮบ 6:10-20 / มก 2:23-28
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญมาระโก
วันสับบาโตวันหนึ่ง พระเยซูเจ้าเสด็จผ่านนาข้าวสาลี บรรดาศิษย์ที่เดินทางอยู่ด้วยเด็ดรวงข้าว ชาวฟาริสีทูลถามพระองค์ว่า “ทำไมศิษย์ของท่านทำสิ่งต้องห้ามในวันสับบาโต” พระองค์ตรัสตอบว่า “ท่านไม่ได้อ่านพระคัมภีร์หรือว่า กษัตริย์ดาวิดทรงทำสิ่งใดในยามที่มีความจำเป็นและความหิวโหยทั้งพระองค์และผู้ติดตาม พระองค์เสด็จเข้าไปในพระนิเวศของพระเจ้าเมื่ออาบียาธาร์เป็นมหาสมณะ เสวยขนมปังที่ตั้งถวาย ซึ่งใครจะกินไม่ได้นอกจากบรรดาสมณะเท่านั้น พระองค์ยังทรงให้ผู้ติดตามกินอีกด้วย”
แล้วพระเยซูเจ้าทรงเสริมว่า “วันสับบาโตมีไว้เพื่อมนุษย์ มิใช่มนุษย์มีไว้เพื่อวันสับบาโต ดังนั้น บุตรแห่งมนุษย์จึงเป็นนายเหนือแม้กระทั่งวันสับบาโตด้วย”
(พระวาจาของพระเจ้า)
-------------
การรอไม่ได้ จะทำให้ "เข้าใจไม่เป็น"
เราเคยสำรวจดูว่า ที่เรารอไม่ได้ ไม่ใช่เพราะสิ่งที่เรารอคอยไม่มีคุณค่า แต่เพราะ เราเอาแต่ตัวเองเป็นสำคัญ
เราต้องผ่านอะไรตอนนี้ เราต้องสำเร็จเสร็จช่วงนี้ เราต้องบรรลุไปให้ถึงด้วยวิธีนี้
เลยมี "เรื่องเดียว" "อย่างเดียว" "เวลาเดียว"
การมีเวลามากขึ้น การมีโอกาสนุกสนานขึ้น การมีกระบวนยาวขึ้น กลับทำให้เรา "ละเอียด" ในความเชื่อ ที่คนรอไม่ได้ เข้าใจไม่เป็น
ความละเอียดในชีวิตความเชื่อ เป็น เรื่องเวลา เรื่องความอดทนต่อเนื่อง เรื่องค่อยคลี่คลายขยายความทำความเข้าใจ เป็นที่ "รอได้"
การยกตัวอย่างอับราฮัม ในจดหมายถึงชาวฮีบรู บอกว่า "อับราฮัมได้พากเพียรรอคอยและได้รับทุกอย่างตามพระสัญญา มนุษย์ย่อมปฏิญาณโดยอ้างผู้เหนือกว่าตน.....ดังนั้น เมื่อพระเจ้าทรงปรารถนาจะแสดงให้บรรดาทายาทแห่งพระสัญญาเห็นชัดเจนยิ่งขึ้นอีกว่า แผนการของพระองค์ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง จึงทรงผูกมัดพระองค์ด้วยคำปฏิญาณ"
กระบวนการสอนให้อดทน รอเวลา เพื่อจะเป็น "นายเหนือเงื่อนไข" ทำให้เราเป็นผู้ใหญ่ในความเชื่อ ดังตัวอย่างการสอนในพระวรสารที่บอกว่า "วันสับบาโตมีไว้เพื่อมนุษย์ มิใช่มนุษย์มีไว้เพื่อวันสับบาโต ดังนั้น บุตรแห่งมนุษย์จึงเป็นนายเหนือแม้กระทั่งวันสับบาโตด้วย"
