วันอังคารที่ 22 สิงหาคม 2017
สัปดาห์ที่ยี่สิบ เทศกาลธรรมดา
มธ 19:23-30…
23พระเยซูเจ้าตรัสแก่บรรดาศิษย์ว่า “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า คนมั่งมีจะเข้าสู่อาณาจักรสวรรค์ได้ยาก 24เราบอกท่านอีกว่า อูฐจะลอดรูเข็ม ยังง่ายกว่าคนมั่งมีเข้าสู่อาณาจักรสวรรค์” 25เมื่อบรรดาศิษย์ได้ยินเช่นนี้ ต่างรู้สึกประหลาดใจมาก จึงทูลถามว่า “แล้วดังนี้ ใครเล่าจะรอดพ้นได้” 26พระเยซูเจ้าทอดพระเนตรบรรดาศิษย์ แล้วตรัสว่า “สำหรับมนุษย์เป็นไปไม่ได้ แต่สำหรับพระเจ้า ทุกอย่างเป็นไปได้”
27เปโตรจึงทูลถามว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายสละทุกสิ่งและติดตามพระองค์แล้ว จะได้อะไรบ้าง” 28พระเยซูเจ้าตรัสตอบว่า “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ในโลกใหม่ เมื่อบุตรแห่งมนุษย์จะประทับเหนือพระที่นั่งอันรุ่งโรจน์ ท่านทั้งหลายที่ติดตามเรา ก็จะนั่งบนบัลลังก์ทั้งสิบสองบัลลังก์ เพื่อพิพากษา ตระกูลอิสราเอลทั้งสิบสองตระกูลด้วย 29และผู้ใดที่สละบ้านเรือน พี่น้องชายหญิง บิดามารดา บุตร ไร่นาเพราะเห็นแก่เรา ก็จะได้รับตอบแทนร้อยเท่า และจะได้รับชีวิตนิรันดรเป็นมรดกด้วย
30หลายคนที่เป็นกลุ่มแรกจะกลับเป็นกลุ่มสุดท้าย และกลุ่มสุดท้ายจะกลับเป็นกลุ่มแรก”
อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• ความกังวลเรื่องคนร่ำรวยจะลำบากในการเข้าสวรรค์นั้นไม่ใช่เรื่องต้องกังวลใดๆ พระวรสารยืนยันกับเราว่าทุกคนที่ปฏิบัติตามพระบัญญัติสามารถเข้าสู่ชีวิตนิรันดรแน่นอน...
o พ่ออ่านกี่ครั้งพ่อก็มั่นใจว่าเป็นเช่นนั้น ไม่มีอะไรต้องสงสัย
o เชื่อในพระวาจา ปฏิบัติตามพระบัญญัติแห่งความรักของพระเจ้า
o ไม่มีปัญหาเลยในการที่จะเข้าสู่ชีวิตนิรันดร... แต่ตามที่พ่อเน้นวานนี้ว่ามีความกังวลใจของพี่น้องที่พูดคุยกับพ่อ ด้วยความกังวลว่าถ้าร่ำรวยจะไม่ได้เข้าสวรรค์หรือ?? ไม่จริงครับไม่ใช่ปัญหาลูก...
• ประเด็นของความร่ำรวยไม่ใช่ปัญหา
o คนที่ทำมาหากินเก่งๆ ร่ำรวย มีเงินทองมากมาย นั่นไม่ใช่เครื่องขัดขวางการเข้าสู่ชีวิตนิรันดรแต่อย่างใดเลย เพียงแต่ “ทรัพย์สมบัติ เงินทอง ความมั่งคั่ง” ต้องไม่เข้ามาเป็นพระเจ้าแทนพระเจ้าเที่ยงแท้
o พ่อยอมรับว่า ความร่ำรวยนั้น ก็เป็นเครื่องล่อใจจริงๆ เพราะความร่ำรวยหรือเงินทองนี้เป็นทรัพย์ที่เป็นโอกาสที่เราจะรักเมตตามากขึ้นหรือโลภอยากได้มากขึ้น ประเด็นอยู่ตรงนี้จริงๆ ประสบการณ์บอกกับเราว่า เงินทอง ทรัพย์สิน ล้วนเป็นการล่อลวงชี้ชวนให้เรามนุษย์ปรารถนาอยากได้ หรือนำไปสู่ความโลภอยากได้ไม่รู้จบเหมือนกัน อยู่ที่เรามนุษย์จะตั้งต้นฐานรากของเราที่ไหน คือ อยู่ที่...ใดในสองประการนี้
1. “ความรักเมตตา” ที่นำให้เรามีโอกาสแบ่งปัน ยิ่งมีความร่ำรวยหรือมีเงินทองมากเท่าใด ก็ยิ่งเป็นโอกาสจะรักแบ่งปันและใช้ทรัพย์และความร่ำรวยนั้นเพื่อ “รักเมตตา” มากขึ้นจริงๆอย่างไม่ต้องสงสัย
2. หรือที่ “ความโลภและความเห็นแก่ตัว” ที่ทำให้เรามนุษย์ฉวยโอกาสเอาไว้เป็นของตนเอง เพื่อตนเอง และยิ่งมีมากก็อยากได้มากขึ้น อยากได้ในอัตราส่วนที่มี เรียกว่า ถ้าตีความอยากเป็นตัวเลข ถ้าอยากได้เพิ่มหนึ่งเท่าก็คงหนักแล้ว ถ้าคนหนึ่งมีเงินพันบาทอยากได้เพิ่มพันบาท คือ ร้อยเปอร์เซนต์ ก็ดูไม่มากอะไร แต่สำหรับเศรษฐี มหาเศรษฐี ที่มีเป็นร้อยล้าน พันล้าน แค่อยากได้เพิ่มเพียงครึ่งเท่าก็มากมายมหาศาล... และความอยากได้ของคนร่ำรวย ก็อาจขจัดโอกาส เบียดเบียนโอกาส ของคนธรรมดา คนยากจนอีกมากมายหาศาล...
• พ่อยกตัวอย่างประสบการณ์ที่ได้ยินเล่ากันช่วงนี้บ่อยๆ จากหลายคน และก็ดูเหมือนเป็นอะไรที่เริดเลิศล้นโพ้นพรรณา...ว่ากันว่า...
o ห้างสรรพสินค้าบางแห่งนั้นพิเศษมาก... เขาเรียกอะไรพ่อก็ไม่ทราบ ได้ยินว่าไฮโซมากเหลือเกิน พ่อได้ยินคนที่ไปมาแล้วเล่าอย่างหรูอู้ฟู่ว่าอาหารที่นั่นแพงเหลือเกิน เช่นก๋วยเตี๋ยวราดหน้าราคาจานละพันห้าร้อยบาท หรือข้าวกระเพราก็เช่นกัน กาแฟแก้วเป็นพันบาท?? พ่อได้ยินเช่นนั้น เขาเล่าให้พ่อฟัง... นี่เป็นสถานที่เที่ยว ที่เดินซื้อหา กินดื่มของคนที่ร่ำรวย คนเล่าก็บอกว่า “สักวันต้องไปลองดู... ราดหน้าแพงขนาดนี้มันต้องมีอะไรพิเศษ อยากลอง” พ่อฟังแล้วก็อมยิ้ม ขำๆ แล้วก็ตอบไปว่า “แล้วมันจะมีอะไรอีก ราดหน้าก็คือราดหน้า... ก็อิ่มมื้อหนึ่งหรืออาจจะไม่อิ่มด้วยสิ..”
• พี่น้องที่รัก คนเราถ้าเมื่อเปรียบคนที่อยู่บนฐานของคนมั่งคั่งร่ำรวยกับคนธรรมดาหรือคนพอเพียง หรือคนจน ที่สุด ก็คือ “ความหิวที่ต้องรับประทาน ความกระหายที่ต้องดื่ม...”
o แต่บ่อยครั้ง อิ่มมื้อหนึ่งของคนร่ำรวยนั้นใช้เงินทองที่สามารถนำไปเลี้ยงคนได้เป็นร้อยคนให้อิ่มในมื้อนั้นๆ
o ส่วนความอิ่มของคนธรรมดาหรือคนยากจนคนหนึ่งแบบพอเพียง ก็เพียงอาหารธรรมดาที่ใช้เงินไม่มากเลย... คนธรรมดาทำงานรายวันทำงานหนัก เขาก็ต้องอิ่มเหมือนกันและก็พยายามหารับประทานสิ่งที่ถูก ประหยัดที่สุด และผลก็คือ “อิ่ม”
• ดังนั้นพี่น้องที่รัก ประเด็นความยากสำหรับความร่ำรวยคือ...
o ความมั่งคั่ง ความร่ำรวย ความหรูเริด ทรัพย์สินเงินทอง สิ่งเหล่านี้ เป็นสิ่งล่อใจและล่อความปรารถนา ความอยากได้ และก็ไม่มีรู้จบด้วยสิ... ประสบการณ์สอนโลกเราให้มีประสบการณ์เช่นนั้นว่า “ความพอในความมั่งคังน่าจะไม่มีอยู่จริง” เพราะเราก็เคยได้ยินมหาเศรษฐีเขาบอกว่าเขารวยพอแล้ว.. เขาต้องคืนให้กับแผ่นดินแล้ว แต่อันที่จริงก็หาเป็นเช่นนั้นไม่เลยแต่กลับโกยกอบลอบลักมักได้ไม่รู้จบอีก...
• ประสบการณ์ของพ่อเช่นกันสำหรับคริสตชนร่ำรวยที่คิดถึงแต่คนอื่นๆ มีความรักเมตตา และให้เสมอ แบ่งปันเสมอ แบบนี้เราหาประสบการณ์คนเช่นนี้จากคริสตชนเราได้ไม่น้อย
o เพราะความเชื่อในพระเจ้าทำให้เป็นเช่นนี้แน่ๆ พ่อมั่นใจ มีความร่ำรวยมาก และก็มีใจเมตตาเผื่อแผ่มาก ช่างงดงามเหลือเกิน และ
o พ่อยืนยันว่า “นี่คือชีวิตตามพระฉบับของพระเยซู องค์ความเชื่อของเรา” เพราะพระองค์ทรงร่ำรวยที่สุดในความเป็นพระเจ้า ทรงเมตตา ทรงรัก และมอบพระองค์เพื่อเราคนยากจนทุกคน จนเราทุกคนต้องเทิดทูนพระองค์สูงเด่นตลอดกาล...
• พี่น้องที่รัก ประเด็นสำคัญไม่ได้เริ่มที่ความร่ำรวยหรือความยากจน แต่เริ่มที่ความเป็นคริสตชนเต็มๆเลยนะครับ ถ้าเป็นคริสตชนจริงๆ รักพระเจ้าจริงๆ รักเพื่อนมนุษย์จริงๆ เป็นคริสตชนที่ดี ร่ำรวยก็น่ารัก ยากไร้ก็น่ารัก พ่อมั่นใจ เพราะถ้าเป็นคริสตชนที่มีศรัทธาในพระเยซูเจ้าแท้จริง...ผลตามมาคือ...
o ถ้าเขารวยมาก ก็ไม่โลภไม่อยากได้ ไม่โกงคด และแน่นอนต้องมีเมตตามากมาย
o ถ้าเขายากจน ก็พอเพียง ไม่โลภมากไม่อยากมากเช่นกัน
• สรุป คือ ฐานสำคัญอยู่ที่ชีวิต...
o จะเลือกพระเจ้าเป็นที่ตั้งศรัทธา หรือเงินตราทรัพยสินเป็นที่มั่น
o จะเลือกความรักเมตตา หรือเลือกความเห็นแก่ตัว (รักเมตตากับเห็นแก่ตัว ระวังดีๆ เลย อารมณ์ความรู้สึกข้างในมันอันเดียวกันเลย รุนแรงพอกัน เพียงเป้าหมายต่างกัน... รักเมตตาคือคนอื่นเป็นที่ตั้ง ส่วนเห็นแก่ตัวคือเอาตนเองเป็นที่ตั้ง)
• สำหรับคนที่ยึดตนเอง ยึดเงินทองทรัพย์สินเป็นที่ตั้ง ยึดตนเองเป็นศูนย์กลาง ไม่สามารถเข้าพระอาณาจักรสวรรค์ได้เลย เพราะพระอาณาจักรสวรรค์ของพระเจ้านั้น พระองค์เป็นพระเจ้าผู้สละพระองค์เองยอมสิ้นพระชนม์เพื่อความรอดของมนุษย์ทุกคน
• พ่อคิดว่ากล่าวตรงๆได้ว่าพระอาณาจักรสวรรค์นั้นไปไม่ได้กับความเห็นแก่ตัว ใจแคบ ความโลภ และยึดมั่นให้ทรัพย์สินเงินทองเป็นพระเจ้า ไปกันไม่ได้เด็ดขาด เหมือนภาษาเปรียบเทียบในพระวรสาร คือ “เราบอกท่านอีกว่า อูฐจะลอดรูเข็ม ยังง่ายกว่าคนมั่งมีเข้าสู่อาณาจักรสวรรค์”
• ก็พระเจ้าพระบิดาเป็น “พระเจ้าองค์ความรักที่สุด” แล้วผู้เห็นแก่ตัวเอง ไม่รักเมตตาผู้อื่นจะเข้าพระอาณาจักรของพระองค์ได้อย่างไรกัน... ชัดอยู่แล้ว
• ไม่มีอะไรต้องกังวล ไม่ว่าสำหรับคนร่ำรวยหรือยากจนก็ตาม
o ขอเพียงรักเมตตาและศรัทธาในพระเจ้า ไม่ยึดตนเองและทรัพย์สินเป็นที่ตั้งมั่นของตน เท่านั้น... จะมีโอกาสมากเสมอที่จะเมตตา และแบ่งปัน มีมากแบ่งปันได้มาก มีน้อย ก็แบ่งปันตามที่สามารถ... ก็มีค่าเช่นกัน มีร้อยล้าน หรือมีร้อยบาท ถ้ามอบให้สิบเปอร์เซนต์หรือยี่สิบ ก็เท่ากันในการให้และแบ่งปัน... สวยงาม สบายใจ
• สำหรับพระเจ้า พระองค์ทอดพระเนตรไม่ใช่ที่จำนวน แต่หัวใจที่ปรารถนาจะรัก จะเมตตา และแบ่งปัน ดังนั้น สำหรับพระเจ้าเป็นไปได้แน่นอน.... “เมื่อบรรดาศิษย์ได้ยินเช่นนี้ ต่างรู้สึกประหลาดใจมาก จึงทูลถามว่า “แล้วดังนี้ ใครเล่าจะรอดพ้นได้” พระเยซูเจ้าทอดพระเนตรบรรดาศิษย์ แล้วตรัสว่า “สำหรับมนุษย์เป็นไปไม่ได้ แต่สำหรับพระเจ้า ทุกอย่างเป็นไปได้”
• ดังนั้น พี่น้องที่รัก สำหรับชีวิตคริสตชนทุกคน...ไม่ต้องห่วงอะไรเลยกับการเข้าพระอาณาจักรสวรรค์ หรือความรอดพ้น... สบายใจได้ถ้าวางใจไว้ในพระเจ้า ไม่วางไว้ในตนเองและทรัพย์สินเงินทองหรือความมั่งคั่ง เป็นคริสตชนดีๆ รักพระเจ้า รวย จน รักพระเจ้าสุดดวงใจ.. รักเพื่อนมนุษย์เหมือนรักตนเอง... นี่คือบัญญัติแห่งความรอดพ้นและชีวิตนิรันดรแน่นอน...
• แต่ถ้าเป็นศาสนบริกร คนศาสนา เป็นศิษย์ติดตามพระคริสตเจ้าเช่นอัครสาวก... ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องสะสม ไม่ต้องถามด้วย... “เปโตรจึงทูลถามว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายสละทุกสิ่งและติดตามพระองค์แล้ว จะได้อะไรบ้าง”
o พระเจ้าสัญญาว่าจะทรงเลี้ยงดูและให้สิ่งต่างๆมากมาย “ร้อยเท่า และชีวิตนิรันดรเป็นมรดก”
o แต่ต้องระวังอย่าย่ามใจ... อย่าหลงไป เพราะพระเยซูเจ้าตรัสกับเปโตรและบรรดาศิษย์ใกล้ชิดด้วยว่า... “หลายคนที่เป็นกลุ่มแรกจะกลับเป็นกลุ่มสุดท้าย และกลุ่มสุดท้ายจะกลับเป็นกลุ่มแรก”
o ขอเพียงให้เราทุกคนถ่อมตน รับใช้พระอาณาจักรพระเจ้า อาณาจักรแห่งความรักเมตตาและความยุติธรรม ด้วยชีวิตของเราทุกคนครับ... ขอพระเจ้าอวยพรครับ
