วันศุกร์ที่ 7 สิงหาคม 2015
สัปดาห์ที่สิบแปด เทศกาลธรรมดา
มก 16:24-28…
24พระเยซูเจ้าตรัสแก่บรรดาศิษย์ว่า “ถ้าผู้ใดอยากตามเรา ก็จงเลิกคิดถึงตนเอง จงแบกไม้กางเขนของตนและติดตามเรา 25ผู้ใดใคร่รักษาชีวิตของตนให้รอดพ้น ก็จะสูญเสียชีวิต แต่ถ้าผู้ใดเสียชีวิตของตนเพราะเรา ก็จะพบชีวิต 26มนุษย์จะได้ประโยชน์ใดในการที่ได้โลกทั้งโลกเป็นกำไร แต่ต้องเสียชีวิต มนุษย์จะต้องให้สิ่งใดเพื่อแลกกับชีวิตที่สูญเสียไปให้กลับคืนมา
อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• พ่อเพิ่งจบการเทศน์เข้าเงียบให้กับเณรมาได้สองอาทิตย์ และบ้านเณรก็เปิดแล้ว พ่อเทศน์ให้เณรในเรื่องการติดตามพระเยซูเจ้า การเป็นศิษย์ติดตามพระองค์ พระเยซูเจ้าเรียกร้องหนักหน่วงมากจริงๆในการที่จะเป็นศิษย์ติดตาม พระองค์...พ่อได้อธิบายเรื่องนี้ให้สามเณรปี 4 และปี 5 ฟังเพื่อเรียกร้องให้พวกเขาได้ไตร่ตรองเด็ดเดี่ยวและเด็ดขาดจริงๆ และพระวาจานั้น ก็คือพระวรสารวันนี้นี่เอง จากพระวรสารนักบุญมัทธิว ซึ่งบันทึกไม่ต่างจากพระวรสารนักบุญมาระโกเลยนะครับ... พ่อคิดว่าเรื่องการเป็นศิษย์ติดตามพระคริสตเจ้านั้น ต้องชัดเจนและเป็นความเข้าใจที่ถูกต้องจริงๆ
• พี่น้องที่รักครับ พระวาจาจากพระวรสารวันนี้สั้นมากๆ เพียง 3 ข้อเท่านั้น (มธ 16:24-28) พระวรสารภาษาต้นฉบับภาษากรีกนั้น บันทำได้สุดยอดมาก พ่อจะแกะรอยความสำคัญของพระวาจาเพียงสามข้อนี้ให้เราได้ศึกษาไตร่ตรองกันนะ ครับ ภาษาอังกฤษแปลได้ดีมากกว่าภาษาไทยครับ... คือ “ถ้าใครปรารถนาตามหลังฉัน หรือเดินตามหลังฉัน”
o “"If any man would come after me.”
o Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, (อ่านว่า เอย ตีส เธเลย โฮปีสโซ มู เอลเธน แปลตรงๆ คือ ถ้า-ใคร-ปรารถนา-ข้างหลัง-ฉัน-มา)
• ภาษากรีกต้นฉบับชัดที่สุดเลยครับ พ่อแกะให้ดูแล้วนะครับ พี่น้องจะเห็นถ้อยคำของพระคัมภีร์ชัดเหลือเกิน... ถ้าใครมีความปรารถนาจะเดินตามข้างหลัง คือ เป็นศิษย์ติดตามพระเยซูเจ้านั่นเอง (พ่อได้ย้ำกับน้องเณรที่ปรารถนาจะติดตามพระเยซูเจ้าจริงๆเช่นนี้) สิ่งที่เป็นคำสั่งจากพระเยซูเจ้า “คำสั่ง” นะครับ ไม่ใช่ขอร้อง แต่ “สั่งเด็ดขาด” พี่น้องอ่านดีๆสิครับ
• พระเยซูเจ้าตรัสชัดเจนในพระวรสาร ว่า... “ถ้าผู้ใดอยากตามเรา ก็
o จงเลิกคิดถึงตนเอง
o จงแบกไม้กางเขนของตนและ
o (จง) ติดตามเรา”
• คำกริยาทั้งสามคำที่พระคัมภีร์ใช้คือคำกริยาที่อยู่ในรูปคำสั่ง (Imperative Mood) ภาษากรีกต้นฉบับชัดที่สุด เป็นคำสั่งตรงๆเลย...พ่ออ่านอย่างละเอียด ตรวจสอบวากยะสัมพันธ์ทางภาษาและคำกริยาที่ใช้บันทึก... ชัด หมดทางเลี่ยงเป็นอย่างอื่นเล.. คือ ถ้าใครต้องการเดิตามหลังพระเยซู คือ เป็นศิษย์ของพระองค์ เขาต้อง “เลิกคิดถึงตนเอง ต้องแบกไม้กางขนของตน และต้องตามพระองค์ไป”
• “จงเลิกนึกถึงตนเอง”
o พ่อจำได้ว่าเวลาเทศน์ให้น้องเณร พ่อย้ำเด็ดขาด ว่าถ้าตั้งใจจะเป็นศิษย์พระคริสตเจ้าในหนทางนี้ ธรรมชาติของเราจะเห็นแก่ตัวต่อไปไม่ได้เลย ไม่ได้เด็ดขาด การจะเป็นพระสงฆ์ สามเณร เป็นนักบวช หรือที่แน่ๆ แม้แต่เป็นพระสังฆราช (สังฆราชคืออัครสาวกเหมือนกลุ่มแรกที่ติตามพระเยซูเจ้าเลย) เราจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัว เอาแต่ใจตัวเอง หรือยึดตัวเองว่าถูกตลอดกาล เอาความเห็นตนเองเป็นใหญ่ เอาประโยชน์ตนเองเป็นสำคัญ และเลือกแต่น้ำใจตนเองนั้น... ย้ำ “ไม่ได้เด็ดขาด” ถ้าเอาแต่ใจตัวเองละก็จะขัดกับคำสั่งของพระเยซูเจ้าทันทีและอย่างแรง...
o พระเยซูเจ้าสั่งให้ “เลิกนึกถึงตนเอง” ชัดเจน เด็ดขาดสำหรับคนที่จะติดตามพระองค์ เดินตามพระองค์ บนหนทางของพระองค์
• “จงแบกไม้กางเขนของตน” พระองค์สั่งบรรดาศิษย์ ให้ “แบกไม้กางเขนของตน” ตรงนี้ต้องอธิบาย..
o กางเขนเป็นเครื่องหมายของความตาย การประหารชีวิตที่พระเยซูเจ้าได้รับ การตัดสินใจแบกกางเขน คือ ต้องเลือกที่จะเดินตามพระฉบับของพระเยซูเจ้า ไม่ใช่การแบกกางเขนของพระองค์ แต่เป็นการแบกกางเขนของตน
o พ่อเคยได้ยินการกล่าวถึงบ่อย... เราต้องช่วยพระเยซูเจ้าแบกกางเขน หลายคนย้ำว่า การช่วยพระเยซูเจ้าแบกกางเขนนั้นไม่ใช่ประเด็นของการติดตามพระเยซู แต่ประเด็นคือ “ศิษย์แต่ละคนต้องติดตามพระเยซูเจ้า โดยแบกกางเขนของแต่ละคนตามพระองค์ไปต่างหากครับ”
• “จงตามเรามา” ประเด็นสำคัญคือถ้าเดินตามหลังพระเยซูเจ้าหรือเป็นศิษย์ของพระเยซูเจ้าจริงๆ นั้น จะต้องออกเดินทางติดตามพระเยซูเจ้าไปในหนทางของพระองค์ ไม่ใช่เดินไปในหนทางของตนเองหรือเรียกว่า “ทางใครทางมัน” ไม่ได้นะครับ ต้องเดินใน หนทางของพระเยซูเจ้า
o พ่อเทศน์ให้เณรเสร็จ สิ่งที่พ่อเห็นปฏิกริยาที่งดงามมากๆของพวกเขา พวกเขามีความตั้งใจ พร้อมเพรียงกันมากๆว่าพวกเขาอยากเดิน “ในหนทางของพระเยซู”
o พ่อได้คุยกับเณรหลายคน พวกเขายืนยันกับพ่อชัดๆว่า พวกเขาปรารถนาจะเดินตามหลัง ติดตามพระเยซูเจ้า พ่อได้ยินบรรดาสามเณรประกาศความตั้งใจเมื่อได้ไตร่ตรองพระวาจาแล้วพ่อประทับ ใจจริงๆนะครับ อยากเห็นพวกเขามุ่งหน้าติดตามพระองค์
• ดังนั้น พี่น้องที่รัก การเป็นศิษย์ติดตามพระเยซู เดินตามหลังพระเยซู ต้อง เลิกนึกถึงตนเองจริงๆ ต้องแบกไม้กางเขน คือยอมรับความยากลำบากจริงๆ และตามพระองค์ไปจริงๆในหนทางของพระองค์จริงๆให้จงได้ครับ
• ประโยคต่อไปของพระวรสาร ย้ำให้เห็นชัดเจนว่า “การได้ติดตามพระองค์ คือ ได้ชีวิต” ตรงนี้สุดยอดจริงๆครับ
o ผู้ใดใคร่รักษาชีวิตของตนให้รอดพ้น ก็จะสูญเสียชีวิต
o แต่ถ้าผู้ใดเสียชีวิตของตนเพราะเรา ก็จะพบชีวิต
• สองประโยคนี้ทำให้เห็นว่า จำเป็นแล้วต้องติดตามพระองค์ ต้องกล้าแบกกางเขน ต้องติดตามหนทางของพระองค์ แม้เป็นหนทางแห่งไม้กางเขนและความตาย การเลือกเดินตามพระองค์คือชีวิตแน่นอน นี่แหละคือพระวาจาที่ท้าทายอย่างมากจริงๆ พ่อคิดว่า พวกเราคริสตชน โดยเฉพาะสามเณร นักบวช พระสงฆ์ พระสังฆราช ต้องชัดเจนที่สุด เราจะมีชีวิตแน่นอน ถ้าเราได้เลือกเดินในหนทางของพระองค์ไม่ใช่ตามใจตน เรียกว่า ยอมตายต่อตัวเองจริงๆ เราจะมีชีวิตของพระองค์ในชีวิตเรา... คิดง่ายๆ คนไม่ตามใจตัวเองแต่ตามใจพระเยซูเจ้าจริงๆ ได้กระทำสิ่งที่ใจ “พระหฤทัย หรือพระประสงค์สูงสุด” นำทางเราแล้วครับ... เลือกเอาครับ จะตามใจตัวเองหรือจะตามพระประสงค์ของพระเจ้ากันดีครับ...
• สละชีวิตนเอง จะได้ชีวิตของพระคริสตเจ้า และนั่นคือชีวิตนิรันดร แต่ถ้าตาใจตนเอง ไม่ตามพระคริสตเจ้า ไม่สละชีวิตตามใจพระองค์ เราจะเสียชีวิตหรือเสียพระประสงค์ของพระเจ้าครับ
• พี่น้องที่รัก ที่สุดพระเยซูเจ้าตรัสยืนยันว่า กำไรที่สุดแล้วถ้าได้พระเยซูเจ้าเป็นชีวิตของศิษย์ของพระองค์ พระวรสารสรุปเลยว่า “มนุษย์จะได้ประโยชน์ใดในการที่ได้โลกทั้งโลกเป็นกำไร แต่ต้องเสียชีวิต มนุษย์จะต้องให้สิ่งใดเพื่อแลกกับชีวิตที่สูญเสียไปให้กลับคืนมา”
o ถ้าเราจะได้ทั้งโลก แต่ต้องเสียชีวิต มีประโยชน์อะไร
o มั่นใจได้จากพระวรสารวันนี้ เรามั่นใจได้เลยว่า... การติดตามพระองค์ต่างหาก คือ “ชีวิต” พี่น้องที่รัก อยากมีชีวิตจริงไหมครับ ถ้าต้องการ “ตามพระองค์เป็นศิษย์ของพระคริสตเจ้าเสมอนะครับ”
o อย่าพลาดนะครับ อย่าไปตามกระแสโลกและกระแสสมบัติ เพราะการไม่ติดตามพระองค์นั่นแหละคือการ “เสียชีวิตของพระคริสตเจ้าไปจากชีวิตของเรา”
• พี่น้องที่รัก เลือกครับ เลือกเป็นศิษย์พระคริสต์ เจริญชีวิตเป็นศิษย์พระคริสต์ และมีชีวิตของพระคริสต์นะครับ
• ขอพระเจ้าอวยพรครับ ขอให้เราเป็นศิษย์ติดตาม เดินตามหลังพระองค์ในหนทางของพระองค์เสมอ และยอมรับกางเขนแบกไว้ และมาเป็นศิษย์ของพระองค์ และการเป็นศิษย์นั้นคือเราได้ชีวิตของพระองค์ คือ เราได้ชีวิตนิรันดรครับ...
