วันพฤหัสบดีที่ 14 กันยายน 2017
ฉลองเทิดทูนไม้กางเขน
บทอ่าน กดว 21:4ข-9;ฟป 2:6-11 / ยน 3:13-17
“โมเสสได้ยกรูปงูขึ้นในถิ่นทุรกันดารฉันใด บุตรแห่งมนุษย์ก็จะถูกยกขึ้นฉันนั้น” (ข้อ14) ตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 พระศาสนจักรได้ปราศจากการเบียดเบียน สืบเนื่องมาจากการประกาศ คอนสแตนติแห่งมิลานในปี 313 ที่ประกาศว่า ประชาชนมีเสรีภาพในการถือศาสนา ธรรมเนียมการทำเครื่องหมายมหากางเขนจึงได้ขยายไปทั่วพระศาสนจักร
แตร์ตูเลียนได้เขียนไว้ในปี 204 ว่า “ ในทุกเวลาและสถานที่ แม้ในการใส่เสื้อผ้า และการสวมรองเท้า ในการอาบน้ำ เมื่อนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อจุดตะเกียง และในกิจวัตรประจำวันทุกอย่าง ทุกคนต้องทำเครื่องหมายกางเขนที่หน้าผาก” นักบุญเฮเลนา ซึ่งเป็นพระมารดาของจักรพรรดิคอนสแตนติน ซึ่งเป็นคริสตชน พระนางได้มีความประสงค์อย่างแรงกล้า ที่จะค้นหาไม้กางเขนซึ่งพระเยซูเจ้าได้ถูกตรึง โดยจะทำการค้นหาในทุกที่ ที่ได้ปรากฏว่ามีไม้กางเขนซ่อนไว้ ตามเรื่องราวในพระวรสาร ตามตำนานได้กล่าวว่า พระนางได้ค้นพบไม้กางเขน ขณะที่เดินทางไปแสวงบุญ ที่แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ในปี 36
ในขณะที่ประชากรอิสราเอล กำลังเดินทางเข้าสู่ดินแดนพระสัญญานั้น พวกเขาได้ต่อว่าพระเป็นเจ้าและโมเสส
ที่ได้นำพวกเรามาเสียชีวิตในทะเลทราย พวกเขาได้หลงลืมงาน ที่พระเป็นเจ้าได้ทรงกระทำต่อพวกเขา และไม่ได้มีความยินดี ในการฟังพระวาจาแห่งพระเมตตาของพระองค์ พวกเขาบางคนได้ถูกงูกัดและเสียชีวิต ที่เป็นการลงโทษ ที่พวกเขาไม่มีความไว้วางใจ ในพระญาณสอดส่องของพระเป็นเจ้า และเมื่อโมเสสได้ขอการอภัยโทษจากพระเป็นเจ้า ในนามของพวกเขา พระองค์จึงได้สั่งให้ทำงูจำลอง ที่ทำด้วยทองสัมฤทธิ์ และให้แขวนไว้บนเสา คนที่มองดูงูก็จะหาย
งูทองสัมฤทธิ์นั้นจึงเป็นรูปหมายถึงพระเยซูเจ้า ที่พระองค์ได้ไถ่บาปมนุษยชาติ โดยการถูกตรึงบนไม้กางเขน
การมองดูงูทองสัมฤทธิ์ และหายจากการถูกงูกัด หมายถึงการกลับคืนชีพของพระเยซูเจ้า จึงทำให้ไม้กางเขน ไม่ใช่เครื่องหมายของความอัปยศ แต่เป็นเครื่องหมายของชัยชนะ.
