วันพุธที่ 23 สิงหาคม 2017
สัปดาห์ที่ 20 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน วนฉ 9:6-15 / มธ 20:1-16ก
ในบทอ่านที่ 1 วันนี้โยธามพยายาม ที่จะแสดงให้เห็นถึงลักษณะของกษัตริย์ ที่ไม่น่าเคารพ โดยการใช้ถ้อยคำที่ประชดประชัน บรรดาต้นไม้ทั้งหลายได้บอกกับโยธามว่า พวกมันต้องการที่จะตั้งกษัตริย์พระองค์หนึ่ง แน่นอนพวกมัน มีความคิดงาส ในการที่จะแต่งตั้งเป็นกษัตริย์นั้น ต้นไม้ที่จะมาเป็นกษัตริย์ปกครอง จะต้องมีคุณสมบัติที่ยิ่งใหญ่ มีความสามารถที่ดีเลิศ เพราะว่า กษัตริย์จะต้องเป็นบุคคลที่ดีกว่าคนทั้งปวง
พวกมันจีงได้หันไปหาต้นมะกอกเทศ ที่สามารถให้น้ำมันที่ดี น้ำมันที่สามารถเลี้ยงชีวิต น้ำมันที่ใช้สำหรับรักษาโรค น้ำมันที่สามารถทำเป็นน้ำหอม และน้ำมันที่สามารถจุดตะเกียงให้แสงสว่าง แต่ต้นมะกอกเทศปฏิเสธที่จะเป็นกษัตริย์ ต้นไม้เหล่านั้นจึงหันไปหาต้นมะเดื่อเทศ เพราะมันสามารถให้ผลผลิตที่วิเศษ ต้นมะเดื่อเทศได้ตอบปฏิเสธ พวกมันจึงหันไปหาเถาองุ่นและพูดว่า “จงมาปกครองพวกเราเถิด” แต่ว่าเถาองุ่นได้ปฏิเสธ เพราะอะไร? เพราะว่าต้นไม้เหล่านั้น ล้วนแต่มีความคิดถึงงาน ที่ไม่มีคุณค่าของการเป็นกษัตริย์ พวกมันล้วนแต่ยกย่องกษัตริย์ เพื่อให้ทำตัวเหนือต้นไม้ทั้งหลาย
ต้นมะกอกเทศจึงได้ตอบว่า “จะให้ฉันละทิ้งน้ำมันของฉัน ที่เขาใช้ถวายเกียรติแด่พระและมนุษย์ เพื่อไปกวัดแกว่ง อยู่เหนือต้นไม้ทั้งปวงหรือ?” มันต้องการจะบอกว่า หน้าที่ของกษัตริย์ไม่ใช่ทำตัวเหนือคนอื่น ส่วนต้นมะเดื่อเทศก็ได้ตอบว่า “จะให้ฉันทิ้งรสหวาน และผลรสดีของฉันเสีย ไปกวัดแกว่งอยู่เหนือต้นไม้อื่นๆหรือ?”คำตอบดังกล่าว คือบทเรียนเรื่องความสุภาพถ่อมตัว สำหรับคนที่ทะเยอทะยาน อยากมีอำนาจเหนือคนอื่น
ผู้มีอำนาจต้องจดจำว่า การออกคำสั่งอย่างเดียว ไม่สามารถทำให้เกิดผลผลิต ถ้าไม่มีคนอื่นทำงานด้วย ในฐานะเป็นผู้ผลิต ในเวลาเดียวกัน ก็มีความจำเป็นที่จะต้องมีผู้กำกับ มีผู้บริหาร มีนักการเมือง ที่จะทำให้เกิดผลผลิต เพื่อความดีของส่วนรวม ไม่ใช่ทำงานกันอย่างไร้ทิศทาง จนนำไปสู่ความขัดแย้ง อำนาจที่แท้จริงนั้น จะต้องเกิดจากการยินดีเป็นผู้รับใช้ โดยไม่ทำตัวเหนือคนอื่น ไม่ทำลายความสามารถของคนอื่น หรือทำเพื่อขยายอาณาจักร ของความจองหอง ของตัวเองอย่างเดียวเท่านั้น.
