วันอาทิตย์ที่ 23 กรกฎาคม2017
สัปดาห์ที่ 16 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ปชญ 12:13,16-19 / รม 8:26-27 / มธ13:24-30
พระวรสารนักบุญมัทธิวในวันนี้(13:24-43) เป็นเรื่องที่ต่อเนื่องจากสัปดาห์ที่แล้ว เกี่ยวกับเรื่องผู้หว่านออกไปหว่านเมล็ดพืช มีบางเมล็ดที่สูญหายไปด้วยเหตุผลต่างๆ แต่มีบางเมล็ดที่ให้ผลผลิต ร้อยเท่า เจ็ดสิบเท่า และสามสิบเท่า แต่ในเมล็ดที่หว่านและเติบโตเป็นข้าวสาลีขึ้นนั้น มีข้าวละมาน ที่ดูเหมือนข้าวสาลี
ได้เติบโตพร้อมกัน คนใช้พยายามที่จะถอนต้นข้าวละมานทิ้ง แต่นายไม่เห็นด้วย เพราะการกระทำเช่นนั้นจะทำให้ต้นข้าวสาลีถูกถอนออกมาด้วย นายจึงขอให้รอจนถึงเวลาเก็บเกี่ยว ที่จะสามารถจะแยกข้าวสาลีและข้าวละมานออกจากกัน ในเวลาสุดท้าย ข้าวสาลีจะถูกเก็บไว้ในยุ้งฉาง ส่วนข้าวละมานก็จะถูกเผาไฟทิ้งเสีย เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าในโลกปัจจุบันนี้ ข้าวสาลีหมายถึงคนที่ปฏิบัติตามพระพรพิเศษ ที่ได้รับจากพระเป็นเจ้า ส่วนข้าวละมานหมายถึงกิจการชั่วร้ายของมนุษย์ ที่มีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เรื่องดังกล่าวนี้ยังแสดงให้เห็นว่า พระเป็นเจ้าได้ปฏิบัติต่อมนุษย์บนโลกนี้อย่างไร และพระองค์ยังให้คำตอบกับคำถามที่มักมีคนถามเสมอว่า”ทำไมพระเป็นเจ้าจึงไม่เข้ามามีบทบาท ที่จะขัดขวางคนทำชั่ว? ทำไมพระองค์จึงไม่ส่งพวกนี้ไปในนรกโดยเร็ว?” คำตอบก็คือ พระเป็นเจ้าทรงอดทน ทรงใช้ความละมุนละม่อม และทรงมีพระทัยเมตตากรุณา อย่างที่พระคัมภีร์เคยกล่าวว่า “พระเป็นเจ้าไม่ทรงปรารถนา ให้คนบาปเสียชีวิต” ดังตัวอย่างของลูกสุรุ่ยสุร่าย ที่สำนึกผิดกลับใจมาหาบิดา แต่ตัวอย่างที่เห็นชัดที่สุดก็คือ พระเยซูเจ้าเอง ซึ่งได้ให้อภัยแต่เปโตรที่ได้ปฏิเสธพระองค์ถึง 3 ครั้ง และยังพร้อมที่จะให้อภัยแก่ยูดาส ถ้าเขากลับใจ พระเยซูเจ้าก็คือ รูปแบบของพระบิดาเจ้า สำหรับเราทุกคน
พระองค์ยังได้ตอบแก่เปโตร ซึ่งถามว่าจะต้องให้อภัยพี่น้องกี่ครั้ง เจ็ดครั้งพอหรือไม่ และพระองค์ได้บอกว่าไม่ใช่เจ็ดครั้ง แต่เจ็ดครั้งเจ็ดสิบหน ที่หมายความว่าต้องให้อภัยตลอดไป ตามบทสรุปของ “บทข้าแต่พระบิดา ของข้าพเจ้าทั้งหลาย”ที่เราได้สวดเสมอว่า “โปรดอภัยโทษแก่ข้าพเจ้า เหมือนข้าพเจ้าให้อภัยแก่ผู้อื่น”…”คนอ่อนแอไม่สามารถให้อภัยคนอื่นได้ มีแต่คนเข้มแข็งเท่านั้นที่ทำได้” (มหาตมะ คานธี)
