วันพฤหัสบดีที่ 20 กรกฎาคม 2017
สัปดาห์ที่ 15 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน อพย 3:13-20 / มธ 11:28-30
นักแปลพระคัมภีร์ได้พยายามที่จะแสวงหาความหมายที่แท้จริงของวลีที่ว่า “เราคือผู้ที่เป็น” พระเป็นเจ้าได้เผยแสดงพระนามของพระองค์ว่า”เราคือผู้ที่เป็น”... “ท่านจงไปบอกกับประชากรอิสราเอลว่า
‘พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกท่าน พระเจ้าของอาบราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยากอบ ทรงใช้ข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน” วลี”เราคือผู้ที่เป็น”แสดงให้เห็นถึงความเหินห่าง และความใกล้ชิดต่อเรา 1) พระองค์อยู่ห่างจากเรา เพราะว่า “เราคือผู้ที่เป็น” ซึ่งเราไม่สามารถที่จะพบว่าพระองค์อยู่ต่อหน้าเรา เนื่องจากเรามีข้อจำกัด และเรามีความสามารถที่จะเรียกตัวเองว่า “เราคือผู้ที่ไม่เป็น”เท่านั้น เราต้องยอมรับว่า เราเป็นเพียงคนที่มีข้อจำกัด เราเป็นเพียงคนที่บกพร่อง เราเป็นเพียงคนไม่มีความสามารถ เราต้องรับรู้ว่า เราไม่สามารถที่จะรอบรู้ถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น ไม่สามารถที่จะทำสิ่งที่จำเป็น เราไม่สามารถที่จะเป็นคนที่มีใจเมตตากรุณา ตรงกันข้าม พระเป็นเจ้าได้ตรัสว่า”เราคือผู้ที่เป็น”โดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ และการเผยแสดงของพระองค์นั้นแตกต่างจากเราอย่างสิ้นเชิง 2) ในเวลาเดียวกันพระองค์ก็อยู่ใกล้เรา เพราะพระองค์บอกว่า”เราคือผู้เป็น เราอยู่ตรงนี้ เราประทับตรงนี้ใกล้เจ้า เราอยู่พร้อมกับเจ้า” นอกจากนี้พระองค์ยังเผยแสดงว่า พระองค์เป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษ อาบราฮัม อิสอัค และยากอบ ซึ่งต้องการที่จะกอบกู้ประชากรของพระองค์ จากประเทศอียิปต์ ไปยังประเทศที่เต็มไปด้วยด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง การประทับอยู่ของพระองค์ ก็คือการประทับอยู่ที่ชิดสนิทชิดชอบกับเรา และพร้อมจะช่วยเหลือเรา
ข้าแต่พระบิดาเจ้า พระประสงค์ของพระองค์ ทรงต้องการให้ลูกทำอะไร และนี่คือเครื่องหมายของวิญญาณที่มีความศักดิ์สิทธิ์ เมื่อวิญญาณนั้นต้องการที่จะมอบน้ำใจตัวเองทั้งหมดแด่พระองค์ ไว้วางใจและต้องการที่จะทำตามที่พระองค์ทรงต้องการเท่านั้น (น.แบร์นาร์ด)...
ข้าแต่พระบิดาเจ้า พระองค์ทรงทราบว่า ลูกต้องการให้คู่ชีวิตของลูกอยู่กับลูก ให้นานที่สุด แต่เนื่องจากว่าพระองค์ทรงพอพระทัยที่จะรับเขาไปจากลูก ลูกยินดีทำตามน้ำพระทัยของพระองค์อย่างเต็มเปี่ยม.
