วันเสาร์ที่ 1 กรกฎาคม 2017
สัปดาห์ที่ 12 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ปฐก18:1-15 / มธ 8:5-17
ในพระวรสารวันนี้ เป็นเรื่องราวที่น่าสนใจ เกี่ยวกับความเชื่อของชายคนหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่เป็นยิวหรือเป็นคริสตชน แต่เป็นนายทหารคนหนึ่งในกองทัพโรมัน มียศเป็นนายร้อย ซึ่งดูแลทหารประมาณ 100 คน นายร้อยคนนี้ซึ่งได้แสวงหาความช่วยเหลือจากพระเยซูเจ้า เพื่อที่จะขอให้พระองค์ไปรักษาคนใช้ของเขาที่กำลังนอนป่วยเป็นอัมพาต เนื่องจากเขาคุ้นเคยกับการออกคำสั่งทุกวัน คำสั่งตามระเบียบข้อบังคับ เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการทำหน้าที่ในกองทัพ
นายร้อยคนนี้อาจจะเคยลังเลใจ ที่จะสั่งให้ทหารของเขาทำตามโครงการบางอย่าง แต่ทันทีที่มีคำสั่งนั้นออกไป เขาก็รู้ทันทีว่าคำสั่งนั้นจะต้องถูกนำไปปฏิบัติในกองทัพ แม้ในปัจจุบันนี้สิ่งที่สำคัญอย่างเดียวอดีต ก็คือเมื่อมีคำสั่งออกไป ใครละเลยไม่ทำตามคำสั่ง ก็จะต้องรับโทษ ฐานไม่มีความนบนอบ นายร้อยคนนี้ได้เห็นพระเยซูเจ้ามีอำนาจ ในการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นสำหรับพระองค์ ที่จะต้องเสด็จไปที่บ้านของเขา เพียงแต่พระองค์สั่งอย่างเดียวเท่านั้น สิ่งอัศจรรย์ก็จะเกิดขึ้นกับคนใช้ของเขา เราเองมีความเชื่อที่ลึกซึ้ง ในอำนาจของพระวาจาของพระเยซูเจ้า ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามพระวาจาของพระองค์หรือไม่?
ให้เราถามตัวเองว่า เรามีความสนใจในสวัสดิภาพของผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของเรา เหมือนอย่างนายร้อยทหารโรมันคนนี้หรือไม่? เขามีความรักต่อคนใช้ของเขา จนยอมนำตัวเองเข้าไปเสี่ยง ที่จะถูกเพื่อนนายทหารด้วยกัน ตำหนิ ที่ทำตัวอ่อนน้อมต่อพระเยซูเจ้า ที่พวกเขาถือว่าพระองค์เป็นเพียงชาวยิวธรรมดาเท่านั้น ในพระคัมภีร์มีเหตุการณ์ ที่นายร้อยทหารโรมันเคยมีบทบาท...”นายร้อยและบรรดาทหารที่เฝ้าพระเยซูเจ้า เมื่อเห็นแผ่นดินไหว และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็ตกใจกลัวยิ่งนัก กล่าวว่า ‘ชายคนนี้เป็นบุตรของพระเจ้าแน่ทีเดียว”( มธ 27:54)...”เมื่อนายร้อยเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าทูลว่า ใช่คนนี้เป็นผู้ชอบธรรมแน่ทีเดียว ” (ลก 23:47)....
พระองค์เจ้าข้า ข้าพเจ้าไม่สมควรให้พระองค์เสด็จเข้ามาใต้ชายคาของข้าพเจ้า แต่ขอพระองค์ตรัสเพียงคำเดียวเท่านั้น บ่าวของข้าพเจ้าก็จะหาย”(มธ 8:8)
