วันจันทร์ที่ 19 มิถุนายน 2017
สัปดาห์ที่ 11 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน 2คร 6:1-10 / มธ 5:38-42
นักบุญเปาโลได้กล่าวว่า “เราได้แสดงตัวเป็นผู้รับใช้ของพระเป็นเจ้า ในทุกกรณี ด้วยความอดทนเป็นอันมาก ในความทุกข์ยาก ในความขัดสน ในความคับแค้น ในการถูกเลื่อน ในการถูกจำจอง ในการวุ่นวาย ในการงานเหน็ดเหนื่อย ในการอดหลับอดนอน ในการอดอาหาร โดยความบริสุทธิ์ใจ โคยวามรู้ โดยความเพียรทน โดยความใจดี โดยพระจิตเจ้า”
หัวหน้าของกลุ่มที่ไม่ชอบใช้ความรุนแรง ได้ถูกสัมภาษณ์โดยนักข่าวทีวีว่า “ท่านสวดภาวนาแก่ผู้ที่เบียดเบียนท่านได้หรือไม่? ท่านรักศัตรูของท่านหรือไม่? หัวหน้ากลุ่มได้ตอบว่า “สำหรับคนอื่นแล้วเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่สำหรับเรา เรารู้ว่าพระบัญญัติของพระเยซูเจ้านั้นหมายความว่าอะไร เพราะว่าเรามีประเพณี และมีวิธีการที่จะมีชีวิตอยู่อย่างไร ยิ่งกว่านั้น หัวหน้ายังได้เรียกเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง และพูดว่า ”คนนี้พยายามที่จะเอาชีวิตและทรัพย์สมบัติของผมไป หลังจากที่เขาได้ทำร้ายฉันแล้ว ฉันได้ขอร้องให้เขาพูดเกี่ยวกับเรื่องที่เคยเกิดขึ้น บัดนี้ชายคนนี้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นโจรผู้ร้าย บัดนี้เขาได้เป็นคนงานในฟาร์มของผม เขาเป็นเพื่อน และเป็นพี่น้องของผม” แน่นอนทุกคนต้องตอบแทนความชั่วร้ายด้วยความดีเท่านั้น
“ตาต่อตา ฟันต่อฟัน” (ลนต 24:20) ไม่ได้หมายความเรื่องการแก้แค้นแต่อย่างใด แต่หมายความว่าการลงโทษ จะต้องไม่ทำเกินเลย กว่าความเสียหายที่เกิดขึ้น ตรงกันข้ามในคำสอนของพระเยซูเจ้านั้น แทนที่เราจะไม่ต่อต้านกับคนที่ทำร้ายเราแล้ว (ข้อ 39) พระองค์ยังหมายความว่า เราจะต้องไม่แก้แค้นใดๆต่อคนที่ทำผิดต่อเรา ตรงกันข้ามความชั่วร้ายนั้น จะต้องชนะด้วยความดีอย่างเดียว พระองค์ทรงต้องการบอกเราว่า เราต้องต่อต้านหรือชนะความอยุติธรรม หรือการใช้ความรุนแรง โดยอาศัยอำนาจของความรักและการให้อภัยเท่านั้น เมื่อมีการทำร้ายเกิดขึ้น ความเสียหายก็เกิดขึ้นไม่ใช่สำหรับคนที่ตกเป็นเหยื่อเท่านั้น แต่สำหรับคนที่กระทำด้วย เพราะว่าคนคนนั้นต้องเสียความเป็นมนุษย์ กระบวนการของการแก้แค้นจะหมดไปผ่านด่านความรักความเมตตากรุณาเท่านั้น
