วันพุธที่ 14 มิถุนายน 2017
สัปดาห์ที่ 10 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน 2คร 3:4-11 / มธ 5:17-19
มีข้อความที่เป็นที่น่าสังเกตว่า “กฎระเบียบที่เขียนไว้ฆ่าชีวิต แต่พระจิตเจ้านั้นเป็นผู้ที่ให้ชีวิต”
นักบุญเปาโลเป็นผู้ที่ต่อต้านบทบัญญัติเดิม และบทบัญญัติใหม่ ในศาสนายิวที่ท่านได้เคยละทิ้งมานั้น ได้กำหนดให้ทุกการเคลื่อนไหวของชีวิต ถูกกำกับด้วยกฏระเบียบ ที่เขียนเป็นตัวอักษรไว้ บัญญัติของพวกเขามีจำนวนมากมาย และประชาชนหวังที่จะรู้และถือระเบียบแต่ละข้อให้ดีที่สุด โดยที่ไม่คำนึงว่าจะมีความรู้สึก หรือความเข้าใจในกฎบัญญัติ มีแต่การถูกบังคับที่ให้ถือกฎระเบียบทั้งหมดไว้ มีบางคนที่ไม่เห็นด้วยกับกฎบัญญัติบางอย่าง เพื่อใช้เป็นข้อแก้ตัว
แต่ที่สุดแล้วก็จะต้องถือกฏระเบียบต่อไป ไม่ใช่ตามความพอใจของแต่ละคน แต่ตามการแปลของออกกฎระเบียบทางศาสนา เช่น พวกฟาริสีเป็นต้น ความเข้าใจในกฎระเบียบ ที่เขียนไว้เป็นตัวอักษร ก็ไม่ให้พลังที่จะถือตามแต่อย่างใด มีแต่ทำให้คนตายทางด้านจิตใจ กฎบัญญัติใหม่ซึ่งมีเครื่องหมายขององค์พระจิตเจ้านั้น กลับให้ชีวิต เพราะว่าพระจิตเจ้านั้นปล่อยให้เรามีเสรีภาพ ที่จะเลือก สอนความจริง และที่สำคัญที่สุดก็คือ ช่วยให้คนซื่อสัตย์ต่อพระหรรษทาน ที่จะถือตากกฎบัญญัติ
พระบัญญัติของพระเป็นเจ้าช่วยให้คนเจริญชีวิต อย่างมีระเบียบ มีวินัย และมีศีลธรรม เป็นเวลาหลายปีที่ผู้ปกครองและผู้ชำนาญเรื่องกฎระเบียบ ได้แปลครั้งแล้วครั้งเล่า บางครั้งก็แปลผิดจนกระทั่งกฎระเบียบทั้งหมดนั้นจะต้องได้รับการปฏิรูปใหม่ พระเยซูเจ้าจึงได้แก้ไขการกฎระเบียบ เพื่อทำให้คนมีความสุข มากกว่าเป็นภาระที่จะต้องทน โดยสรุปไว้เพียงสองข้อ คือ บัญญัติแห่งความรักต่อพระเป็นเจ้า และความรักต่อเพื่อนมนุษย์...
”พระบัญญัติ 10 ประการเป็นเครื่องหมายที่เห็นชัดที่สุด เพราะว่าพวกคริสตชน และชาวยิวยอมรับเหมือนกันว่า เป็นพื้นฐานของระบบศีลธรรมของสังคม”(แพท โรเบิร์ต สัน)...
การหลอกลวงที่ปิศาจนำมาใช้ คือ การกล่าวหาว่าพระบัญญัติของพระเป็นเจ้า เป็นการจำกัดอิสรภาพและความสุขของมนุษย์ (เอสรา ทั้ฟ เบนสัน)
