วันอาทิตย์ที่ 21 พฤษภาคม 2017
สัปดาห์ที่ 6 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน กจ 8:5-8,14-17 / 1ปต 3:15-18 / ยน 14:15-21
ผู้ฝึกสอนทีมบาสเกตบอลที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งเคยกล่าวว่า “ข้าพเจ้าได้เตือนผู้เล่นอยู่เสมอว่า ให้พวกเขาพัฒนาความรักต่อการเล่นกีฬา พวกเขาต้องเล่นกีฬาด้วยความตั้งใจและด้วยการทุ่มเทตัวเอง สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ พวกเขาต้องเชื่อฟังคำสั่งของข้าพเจ้า เราสามารถชนะในฐานะเป็นทีมและทีมจะต้องปฏิบัติตัวเหมือนร่างกายและจิตใจ ที่หลอมเป็นหนึ่งเดียวกัน
ผู้ฝึกสอนคนนี้สามารถชนะการแข่งขันมากมาย จนทำให้ทีมอื่นๆอิจฉาความสำเร็จของเขา แต่ก็ได้วิจารณ์ว่าเ ขาฝึกระเบียบวินัยผู้เล่นมากเกินไปซึ่งเขาก็ได้ตอบว่า ข้าพเจ้าเคร่งครัด และไม่มีใครชอบมันเลย แต่ถ้าไม่มีระเบียบ และไม่มีวินัย ที่พวกเขาจะต้องเชื่อถือ ก็จะมีแต่ความวุ่นวาย และกำลังใจเพียงครึ่งเดียว ดังนั้นข้าพเจ้าได้บอกกับผู้เล่นว่า จงมีวินัยกับตัวพวกท่านเอง และข้าพเจ้าไม่จำเป็นที่จะต้องมีวินัยบังคับพวกท่านอีกต่อไป” สิ่งที่ผู้ฝึกสอนพูดนั้นไม่ใช่เป็นเรื่องใหม่ หรือเป็นความลับแต่อย่างใด เพราะพ่อแม่ก็เคยพูดกับลูกลูกบ่อยๆว่า มันเป็นสามัญสำนึกที่จะสามารถใช้กับทุกเรื่องในชีวิต รวมถึงเรื่องชีวิตฝ่ายจิตด้วย
เพื่อที่จะเข้าใจแผนการของพระเป็นเจ้าหรือเรื่องชีวิตฝ่ายจิต เราต้องเข้าใจว่าความนบนอบ ไม่ใช่สติปัญญาคิดอย่างเดียว เพราะถ้าเราคิดมากไป ก็ทำให้เราสับสน และไม่กล้าตัดสินใจ มีประสบการณ์ในชีวิต ที่ดูเหมือนว่าไม่มีเหตุมีผล และไม่มีความหมาย แต่เรายินดีต้องทำตามพระประสงค์ของพระเป็นเจ้า และวางใจในน้ำพระทัยดีของพระองค์ การทำตามพระประสงค์ของพระองค์นั้นเป็นสิ่งที่สำคัญ เพื่อความดีของเรา
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าความนบนอบฝังตัวอยู่ในชีวิตของเราตลอดเวลา เราไม่ชอบถูกบังคับให้ทำสิ่งที่เราไม่ต้องการทำ เราไม่ต้องการได้รับการปฏิบัติเหมือนกับหุ่นยนต์หรือเหมือนกับทาส แต่ความนบนอบในเรื่องของชีวิตฝ่ายจิต เป็นเรื่องที่แตกต่างกัน ในการเลือกที่จะนบนอบ เราปล่อยให้พระเป็นเจ้าดำเนินตามแผนการของพระองค์ และนำเราในการดำเนินชีวิต เรายินดีมอบตัวเรากับพระองค์ ทั้งความปรารถนา แผนการ ความอ่อนแอ และแม้แต่ความล้มเหลวในชีวิต.
