วันอังคารที่16 พฤษภาคม 2017
สัปดาห์ที่ 5 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน กจ 14:19-28 / ยน14:27-31
           ท่ามกลางการการถูกเบียดเบียน เปาโลได้เดินต่อไป  บทอ่านจากหนังสือกิจการอัครสาวกของเมื่อวานนี้ ได้อธิบายให้เราฟัง ถึงอัศจรรย์ที่เปาโลได้รักษาคนเป็นหง่อยแต่กำเนิด ทำให้เขาให้เดินได้ จนเป็นเหตุทำให้คนส่วนหนึ่ง ยกย่องบารบัสและเปาโล ให้เป็นพระซุสและพระเฮอร์เมส และต้องการนมัสการท่านทั้งสอง เพราะถือว่าเป็นพระของพวกเขา

ก่อนหน้านี้ท่านทั้งสองได้ถูกขับไล่จากเมืองอีโคนิยุมซึ่ง เพราะพวกเขาถือว่าพวกท่านเป็นคนอันตราย ประชาชนได้ขว้างก้อนหินทุ่มท่านทั้งสอง เปาโลได้ถูกลากออกไปจากเมือง สิ้นสติและถูกทิ้งไว้ให้ตาย เราจะเห็นรูปแบบของการปกครองของพระศาสนจักรในสมัยนั้น ที่สมาชิกอยู่ห้อมล้อมเปาโล และสวดภาวนา เพื่อให้ท่านหายเป็นปรกติ ในฐานะเป็นสมาชิกของหมู่คณะที่มีความเชื่อ เราสามารถที่จะพิจารณาจุดประสงค์ที่มีความมุ่งมั่น ที่จะช่วยเหลือ ปกป้อง และช่วยพยุงกันและกันอย่างไร?

          เดือนพฤษภาคม เป็นเดือนที่ประเทศเยอรมันนี เต็มไปด้วยแสงสีและเสียง ซึ่งตรงข้ามกับเดือนกุมภาพันธ์ ที่มีอากาศหนาว ขมุกขมัว และน่ากลัว เดือนพฤษภาคมทำให้เรามีความเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ เพราะมีบรรยากาศที่สงบเงียบ แสดงถึงการประทับอยู่ของพระเป็นเจ้าบนแผ่นดินนี้  และเราจะสามารถพูดง่ายขึ้นว่า “ข้าแต่พระเป็นเจ้า ลูกจะไม่ปล่อยให้หัวใจทุกข์ระทม ลูกจะไม่กลัวสิ่งใด” นักบุญเปาโลคงจะรู้สึกอย่างเดียวกันเมืองลิสตรา เมื่อท่านถูกก้อนหินทุ่ม ทำให้เราเข้าใจความยากลำบากและการท้าทายในการทำพันธกิจ ของงานประกาศข่าวดี เป็นประสบการณ์ที่เราเรียนรู้จากกิจการที่เกิดขึ้นจริง และทำให้เห็นพระหรรษทาน ที่พระเป็นเจ้าประทานให้แก่คนที่ทำงานให้พระองค์ ที่ยิ่งใหญ่กว่าการถูกเบียดเบียน ความอ่อนแอ และความล้มเหลว นักบุญเปาโลได้รับพระหรรษทาน จนกระทั้งในวันที่ท่านสิ้นชีวิต...

”ข้าแต่พระเป็นเจ้า โปรดประทานให้ชีวิตของลูก เป็นเครื่องที่แท้จริงของการประกาศข่าวดี เหมือนนักบุญเปาโลด้วยเทอญ อาแมน”