วันอาทิตย์ที่ 19 มีนาคม 2017
สัปดาห์ที 3 เทศกาลมหาพรต
บทอ่าน อพย 17:3-7 / รม 5:1-2, 5-8 / ยน 4:5-42
เรารู้ว่าพระเยซูเจ้านั้นมีความกระหายน้ำ “ขอน้ำดื่มสักหน่อยเถิด” (ยน 4:7) เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนที่เราจะได้ยินพระองค์ขอน้ำดื่มในวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ “เรากระหาย” (19:28) เมื่อพระเยซูเจ้าทรงหมดเรี่ยวแรงพระองค์ได้ขอน้ำจากใครบางคน ที่อยู่นอกชายขอบของสังคม และไม่เหมาะ และไม่มีคุณค่าใดๆ คือ สตรีชาวซามาริตัน ที่พระองค์ได้นำมาสนทนาด้วย
แม้พระองค์จะรู้อย่างเต็มเปี่ยมว่า การทำเช่นนั้นเป็นการประพฤติ ที่ขัดต่อประเพณี “ความกระหายของพระองค์”นั้น มีอะไรมากกว่าการให้ความชุ่มชื่นลำคอ พระองค์แสวงหา เพื่อจะได้ติดต่อกับประชากรของพระองค์
เมื่อพระเยซูเจ้าทรงขอน้ำดื่มจากหญิงชาวซามาริตันนั้น พระองค์ได้จัดเตรียมพระพรแห่งความเชื่อให้แก่เธอแล้ว ดังนั้นความกระหายที่แท้จริงที่พระองค์จะมอบให้เธอนั้น คือเพื่อให้เธอมีความเชื่อ โดยพระองค์ได้จุดประกายเรื่องความรักของพระเป็นเจ้าในตัวเธอ เหมือนกับพระบิดาเจ้าสวรรค์ ที่ทรงดับความกระหายของประชาชน ซึ่งได้บนต่อว่าโมเสส พวกเขาไม่มีความเชื่อ และยังสงสัยพระทัยดีของพระองค์เพราะพวกเขามีความกระหายน้ำอย่างรุนแรงในทะเลทราย โดยได้ถามกันและกันว่า “พระเป็นเจ้าอยู่ในท่ามกลางพวกเราหรือไม่?” (อพย 17:7)
แม้ว่าพวกเขาจะทะเลาะกัน และสงสัยในพระเมตตาของพระเป็นเจ้า แต่พระองค์ก็ได้โปรดให้มีน้ำไหลออกมาจากก้อนหิน ในขณะที่หญิงซามาริตันกลับได้รับน้ำทรงชีวิต แม้เธอจะเป็นคนบาป และห่างเหินจากพระเป็นเจ้า เพราะพระเยซูเจ้าทรงรู้ว่า เธอมีความกระหายในการแสวงหาพระองค์ และพระองค์เองก็ทรงเห็น “ทะเลทราย”ในใจของเธอ ที่มีแต่น้ำทรงชีวิตเท่านั้น ที่จะช่วยบรรเทาความกระหายของเธอได้ เพื่อทำให้เธอได้รับชีวิตใหม่ ทำให้เห็นความดีของพระองค์ โดยยินดีที่จะดื่มน้ำทรงชีวิต ที่พระองค์ได้ทรงมอบให้...”เชิญทุกคนที่กระหายจงมาถึงน้ำและ ผู้ที่ไม่มีเงิน มาซื้อกินเถิด มาซื้อเหล้าองุ่นและน้ำนมสด โดยไม่ต้องเสียเงิน” (อสย 55:1-2)
