วันพฤหัสที่ 9 มีนาคม 2017
สัปดาห์ที 1 เทศกาลมหาพรต
บทอ่าน อสธ 12:14-16,23-25 / มธ 7:7-12
ในวัดแห่งหนึ่ง มีธรรมเนียมที่สัตบุรุษจะเดินด้วยเข่า จากปากประตูวัดไปยังพระแท่นบูชา ในการสวดภาวนาอย่างตั้งใจนั้น สัตบุรุษก็จะเคาะประตูหัวใจของพระเมตตาของพระเป็นเจ้า เมื่อเราวิงวอนขอพระองค์ ให้โปรดประทานสิ่งที่เขาขาดแคลน พระเยซูเจ้าได้ทรงแนะนำ ให้เราสวดภาวนาอย่างไม่หยุดหย่อน จนทำให้การสวดภาวนานั้นจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของเรา
ประการที่ 1 การสวดภาวนา คือ วิธีการที่เราจะไปหาพระเป็นเจ้ วิงวอนขอพระองค์ให้มาช่วยเหลือ เพื่อสามารถจัดการ และดูแลชีวิตของเรา
ประการที่ 2 การสวดภาวนาคือวิธีการของพระเป็นเจ้า ที่ทำให้เราได้รู้จักพระองค์ และพระองค์ได้ตอบสนองเรามากกว่าที่เราจะคาดคิดและจะวาดมโนภาพได้
ประการที่ 3 การสวดภาวนาคือวิธีการของพระเป็นเจ้าที่จะเข้ามาและกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต พระเป็นเจ้าทรงต้องการความสนิทสัมพันธ์ และสวดภาวนาขอพระองค์ด้วยหัวใจ การสนองตอบต่อคำภาวนาของเรานั้น คือ เครื่องพิสูจน์ว่าพระองค์ทรงรักเราและจะดูแลเอาใจใส่เราเสมอ “พระองค์เป็นสมบัติของเราและเราก็เป็นสมบัติของพระองค์”
พระนางเอสเธอร์ได้สวดภาวนาที่ออกมาจากหัวใจนั้น คือตัวอย่างสำหรับเรา พระนางเต็มไปด้วยความรักและความเคารพต่อพระเป็นเจ้า ได้ขอร้องพระเป็นเจ้าให้พระนางมีความกล้าหาญ ในการที่จะอ้อนวอนพระเจ้า เพื่อขอให้กษัตริย์ปฏิเสธคนที่พยายาม ที่จะทำลายประชากรของท่าน และพระเป็นเจ้าก็ได้ตอบสนองการภาวนาของพระนาง ด้วยวิธีการที่เหนือกว่าที่เหนือคาดฝันไว้ของพระนาง การสวดภาวนานั้นเป็นวิธีการของมนุษย์เพื่อที่จะไปเข้าถึงพระเป็นเจ้า และร้องขอความช่วยเหลือมัน แต่มันเป็นวิธีการที่พระเป็นเจ้าจะมาหาเรามากกว่า และกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา…
นักบุญเทเรซา แห่งอาวิลากล่าวว่า “มีหยดน้ำตาหลั่งออกมาจากคำภาวนาที่ได้รับการตอบสนองจากพระเป็นเจ้า มากกว่าคำภาวนาที่ไม่ได้รับการสนอง”...
นักบุญอัลฟอนโซ มารีอา ลีกวอรี กล่าวว่า “คนที่สวดภาวนามากคือคนที่ได้รับมาก”...
นักบุญยอห์น เวียนเนย์กล่าวว่า “การสวดภาวนาก็คือการชำระล้างหัวใจ ซึ่งวิญญาณต่างๆจะต้องลงไปชำระล้าง”
