วันอาทิตย์ที่ 26 กุมภาพันธ์ 2017
สัปดาห์ที่ 8 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน อสย 49:14-15 / 1คร 4:1-5 / มธ 6: 24-30
พระวาจาของพระเป็นเจ้านั้น ทำให้เราระลึกว่า ความท้าทายในชีวิตนั้น มีอะไรมากกว่าปล่อยให้ความวิตกกังวล อยู่เหนือความต้องการของมนุษย์
ในพระวรสารพระเยซูเจ้าไม่ได้ปฏิเสธความต้องการของมนุษย์ เราต้องกิน ต้องดื่ม และต้องนุ่งห่ม
อย่างไรก็ตามถ้าเราในฐานะเป็นผู้มีความเชื่อในพระเป็นเจ้า
เราต้องปฏิบัติศิลปะของการดำรงชีวิต
ผ่านทุกสิ่งทุกอย่างด้วยสายตา ด้วยหัวใจ และด้วยจิตใจของเด็กๆ เราต้องมองดูตัวเราเองเป็นเหมือนเด็กตัวเล็กๆ และมองดูพระเป็นเจ้า “เป็นผู้ยิ่งใหญ่”ซึ่งเอาใจใส่ดูแลทุกสิ่งในชีวิตของเรา มากกว่าที่เราจะสามารถวาดมโนภาพได้ เหมือนกับเด็กเล็กๆเราจะต้องให้พระเป็นเจ้าเป็นผู้วิตกกังวลแทนเรา เราต้องวางใจว่า เมื่อเราวางใจในพระเป็น ชีวิตจะดีขึ้น
บทอ่านที่ 1 จากประกาศอิสยาห์ ได้บอกว่าพระเป็นเจ้าไม่ใช่เป็นเพียงพระบิดาเจ้าสวรรค์ แต่ว่าเป็นพระเป็นเจ้าและเป็นเหมือนแม่
ที่ให้กำเนิดลูกในครรภ์ของนาง ตลอด 9 เดือนที่แม่อุ้มท้อง ทำให้เกิดความผูกพันที่แนบแน่นและมั่นคง
เพราะว่าตลอด 9 เดือนนั้นแม่และลูกได้มีความผูกพันเป็นหนึ่งเดียวกัน
ลมหายใจของแม่คือ ลมหายใจของลูก อาหารของแม่คืออาหารของลูก
เช่นเดียวกันพระเป็นเจ้าเป็นพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ในเวลาเดียวกันเป็นพระบิดาเจ้าสวรรค์ และเป็นแม่ที่ระลึกถึงเราเสมอ
เราเองต้องการที่จะเรียนรู้ ที่จะทำตัวเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ การเรียนรู้อาจจะทำให้เรา ต้องขอบคุณพ่อแม่ฝ่ายโลกนี้
ที่มอบความไม่เห็นแก่ตัวและความรักที่ยิ่งใหญ่ ที่ทำให้เราพูดได้ว่าทุกสิ่งสามารถเป็นได้ด้วยดี
เพราะว่าครั้งหนึ่งพ่อแม่ ทำให้ชีวิตไม่มีความวิตกกังวล
เนื่องจากเราเรียนรู้ว่าพ่อแม่ของเรานั้นเป็นผู้ยิ่งใหญ่มากกว่าใครใครทั้งสิ้นบนโลกนี้
ข้อคิด
อ้อมกอดของพ่อแม่ คือที่ซับน้ำตาที่ดีที่สุด…
ความรักของพ่อแม่ เป็นเหมือนเชื้อเพลิงเติมพลัง
ทำให้คนธรรมดาทำในสิ่งที่ไม่ธรรมดาได้...
พ่อแม่ฉันเป็นหนึ่งในกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ และสติปัญญาที่พ่อแม่ให้มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา หล่อหลอมให้ฉันเป็นฉันได้อย่างทุกวันนี้.
