วันพุธที่ 25 มกราคม 2017
ฉลองการกลับใจของนักบุญเปาโล
บทอ่าน กจ 22:3-16 หรือ 9:1-22 / มก 16:15-18
การฉลองในปัจจุบันนี้ ยังเป็นการสรุปการสวดภาวนาเพื่อความเป็นหนึ่งเดียวของคริสตชน ที่ได้รับการส่งเสริมจากคุณพ่อ ปอล วัตสัน ซึ่งเคยเป็นพระสงฆ์อังคลีกัน และได้กลับใจเป็นคาทอลิกในศตวรรษที่ 20
ทำให้สอดคล้องกับบทจดหมายของเปาโลที่เคยกล่าวว่า “มีกายเดียวและจิตเดียว ดังที่พระเจ้าทรงเรียกท่าน ให้มีความหวังประการเดียว มีองค์พระผู้เป็นเจ้าเดียว ความเชื่อหนึ่งเดียว ศีลล้างบาปหนึ่งเดียว พระเจ้าหนึ่งเดียว” (อฟ 4:4-5) การฉลองวันนี้จึงสมควรที่เราจะนำการสวดภาวนาดังกล่าวว่า ความประสงค์ของท่านจะเป็นความจริง การกลับใจของนักบุญเปาโลให้ข้อคิดแก่เราว่า:
1. แล้วข้าพเจ้าถามอีกว่า “พระเจ้าข้า แล้วข้าพเจ้าจะต้องทำอะไร” (กจ 22:10)
ในบทอ่านวันนี้ เป็นการเล่าเหตุการณ์ที่เซาโลได้พบกับพระเยซูเจ้า บนเส้นทางสู่เมืองดามัสกัส ทำให้ท่านล้มลง และมีเสียงจากพระเยซูเจ้าว่า “เซาโล เซาโล เจ้าเบียดเบียนเราทำไม?” (กจ 22:7) พระเยซูเจ้าได้ทรงเรียกชื่อของท่าน เพื่อตำหนิที่ท่านได้เบียดเบียนคริสตชน ซึ่งเป็นการเบียดเบียนพระองค์เอง และยังได้บอกให้ว่า “ท่านจงลุกขึ้น เข้าไปในเมือง แล้วจะมีคนบอกให้ รู้ว่าจะต้องทำอะไร” (กจ 9:6) ความหมายสำคัญของการกลับใจของนักบุญเปาโล คือ มุ่งไปสู่การประกาศข่าวดีแก่คนต่างศาสนา “เจ้าจะเปิดตาของเขา จะทำให้เขาผ่านพ้นความมืดมน มาสู่ความสว่าง และผ่านพ้นอำนาจของซาตานมาสู่พระเจ้า” (กจ 26:18)
2.เราทุกคนต่างได้รับให้กลับใจ อาจจะไม่มีเหตุการณ์ทันทีทันใดเหมือนนักบุญเปาโล แต่ค่อยๆได้รับการเรียกจากพระเยซูเจ้า ให้เรามอบตัวเราเองให้พระองค์จัดการ พระองค์ทรงเรียกชื่อเรา ด้วยความเมตตาและความอ่อนโยน พระองค์ทรงเรียกเราให้ละทิ้งน้ำใจของเราเอง และทำตัวให้สอดคล้องกับพระประสงค์และแผนการของพระองค์ และเพื่อทำเช่นนั้น เราต้องทำเช่นเดียวกับนักบุญเปาโล คือ การสวดภาวนา ละทิ้งทุกสิ่ง มอบตัวเราเองต่อหน้าพระองค์ และพูดกับพระองค์ว่า “พระเจ้าข้า แล้วข้าพเจ้าจะต้องทำอะไร” (กจ 22:10)
...”พระเจ้าข้า ขอพระองค์ตรัสเถิด เพราะผู้รับใช้ของพระองค์คอยฟังอยู่” (1ซมอ 3 :9)
