วันเสาร์ที่ 14 มกราคม 2017
สัปดาห์ที่หนึ่งเทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ฮบ 4:12-16 / มก 2:13-17
มีคำพูดที่กล่าวว่า “จงบอกข้าพเจ้าว่าเพื่อนของท่านเป็นใคร? และข้าพเจ้าจะบอกท่านว่า ท่านเป็นคนอย่างไร?” ประโยคนี้มีความหมายที่ดี บิดามารดามักจะเตือนบุตรของตนว่า “จงเลือกคบเพื่อนดีดี และอย่าคบคนที่นำไปในทางเสื่อมเสีย” หรือ “คบคนพาลพาไปหาผิด คนบัณฑิตพาไปหาผล”และแน่นอนเราเองก็ควรจะคบเพื่อนด้วยความระมัดระวัง
แต่ในพระวรสารวันนี้ ดูเหมือนพระเยซูเจ้ากำลังบอกเราว่า พระองค์ไม่มีเวลาที่จะนำคำพูดของคนอื่นมาคิด เมื่อพระองค์ต้องการจะหาคนมาเป็นเพื่อน โดบไม่สนใจว่าใครจะคิดเห็นอย่างไร เมื่อพระองค์คบหาสมาคมกับคนบาปและคนเก็บภาษี ทำงานร่วมกับพวกเขา และส่งพวกเขาไปประกาศข่าวดีเกี่ยวกับพระราชัยสวรรค์ เพราะสิ่งที่พระองค์ให้ความสำคัญที่สุด คือ พระวาจาและพันธกิจที่พระบิดาเจ้าทรงมอบให้พระองค์ ด้วยการนำคนบาปและคนที่ต้องการความรักและพระเมตตาของพระองค์ ให้กลับมาหาพระบิดา ในการเริ่มต้นปีใหม่นี้ ขอให้เรามีความกล้าหาญที่จะเลียนแบบพระเยซูเจ้า ที่จะคบหาสมาคมกับคนที่ต้องการเรา มากกว่าคนที่เราต้องการเขา และให้เราสนใจว่าพระบิดาเจ้าจะตรัสอะไรกับเรา มากกว่าที่คนอื่นจะพูดอะไรเกียวกับเรา
วาจาที่เราสื่อสารออกไปแต่ละครั้ง เป็นเสมือนดาบสองคม ที่มีผลกระทบทั้งสองด้าน ที่ด้านหนึ่งหันออกไป เพื่อปกป้องเจ้าของคำพูดใหปลอดภัย พร้อมกับช่วยเสริมสร้างสิ่งดีดีเป็นเครื่องคุ้มครองตน แต่อีกด้านหนึ่ง ที่สื่อสารถ้อยคำที่ไม่ดีพอ คำพูดคำเดิมก็พร้อมจะตอบสนองกลับ แล้วทำให้เจ้าของถ้อยคำนั้น ต้องเจ็บปวดเพราะมัน ผู้แต่งจดหมายถึงชาวฮีบรูจึงได้กล่าวในทำนองเดียวกันว่า “พระวาจาของพระเป็นเจ้าเป็นวาจาที่ไม่ตายและมีพระพลานุภาพอยู่เสมอ คมยิ่งกว่าดาบสองคมใดๆแทงทะลุเข้าไปแยกวิญญาณจากจิตใจ เส้นเอ็นจากไขกระดูก สามารถวินิฉัยความคิดและความรู้สึกในจิตใจด้วย จึงไม่มีสิ่งสร้างใดซ่อนเร้นไว้เฉพาะพระพักตร์ “ (ฮบ 4:12-13)
