วันพฤหัสบดีที่ 16 มีนาคม 2017
สัปดาห์ที่ 2 เทศกาลมหาพรต
ยรม 17:5-10 / ลก 16:19-31
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญลูกา
เวลานั้น พระเยซูเจ้าตรัสกับพวกฟาริสีว่า “เศรษฐีผู้หนึ่ง แต่งกายหรูหราด้วยเสื้อผ้าเนื้อดีราคาแพง จัดงานเลี้ยงใหญ่ทุกวัน คนยากจนผู้หนึ่งชื่อลาซารัส นอนอยู่ที่ประตูบ้านของเศรษฐีผู้นั้น เขามีบาดแผลเต็มตัว อยากจะกินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของเศรษฐี
มีแต่สุนัขมาเลียแผลของเขา วันหนึ่ง คนยากจนผู้นี้ตาย ทูตสวรรค์นำเขาไปอยู่ในอ้อมอกของอับราฮัม เศรษฐีคนนั้นก็ตายเช่นเดียวกัน และถูกฝังไว้
เศรษฐีซึ่งกำลังถูกทรมานอยู่ในแดนผู้ตาย แหงนหน้าขึ้น มองเห็นอับราฮัมแต่ไกล และเห็นลาซารัสอยู่ในอ้อมอก จึงร้องตะโกนว่า “ท่านพ่ออับราฮัม จงสงสารลูกด้วย กรุณาส่งลาซารัสให้ใช้ปลายนิ้วจุ่มน้ำมาแตะลิ้นให้ลูกสดชื่นขึ้นบ้าง เพราะลูกกำลังทุกข์ทรมานอย่างสาหัสในเปลวไฟนี้” แต่อับราฮัมตอบว่า “ลูกเอ๋ย จงจำไว้ว่า เมื่อยังมีชีวิต ลูกได้รับแต่สิ่งดีๆ ส่วนลาซารัสได้รับแต่สิ่งเลวๆ บัดนี้เขาได้รับการบรรเทาใจที่นี่ ส่วนลูกต้องรับทรมาน ยิ่งกว่านั้น ยังมีเหวใหญ่ขวางอยู่ระหว่างเราทั้งสอง จนใครที่ต้องการจะข้ามจากที่นี่ไปหาลูก ก็ข้ามไปไม่ได้ และผู้ที่ต้องการจะข้ามจากด้านโน้นมาหาเรา ก็ข้ามมาไม่ได้ด้วย”
เศรษฐีจึงพูดว่า “ท่านพ่อ ลูกอ้อนวอนให้ท่านส่งลาซารัสไปยังบ้านบิดาของลูก เพราะลูกยังมีพี่น้องอีกห้าคน ขอให้ลาซารัสเตือนเขาอย่าให้มายังสถานที่ทรมานแห่งนี้เลย” อับราฮัมตอบว่า “พี่น้องของลูกมีโมเสสและบรรดาประกาศกอยู่แล้ว ให้เขาเชื่อฟังท่านเหล่านั้นเถิด” แต่เศรษฐีพูดว่า “มิใช่เช่นนั้น ท่านพ่ออับราฮัม ถ้าใครคนหนึ่งจากบรรดาผู้ตายไปหาเขา เขาจึงจะกลับใจ” อับราฮัมตอบว่า “ถ้าเขาไม่เชื่อฟังโมเสสและบรรดาประกาศก แม้ใครที่กลับคืนชีวิตจากบรรดาผู้ตายเตือนเขา เขาก็จะไม่เชื่อ”
(พระวาจาของพระเจ้า)
---------
เราไม่ควรกลัวไฟนรก เพราะเมื่อเราไม่เข้าใกล้ไฟ ไฟก็ไม่ลามเลีย
เราไม่ควรกลับตกนรก เพราะเมื่อเราเลือกเดินทางไปสู่ความรอด เราก็เดินห่างไปจากนรก
เราควร "กลัวไม่ยอมเปลี่ยนแปลง ถือดี ดึงดัน ไม่ยอมปรับเปลี่ยนท่าที" ที่เรียกว่า สำนึกกลับใจ
เทศกาลมหาพรต คือ "ทาง"
ทางที่จะให้เราสำนึกกลับใจ เพื่อจะไม่เข้าใกล้ เพื่อเดินห่างออกไป ด้วยการสำนึกกลับใจ เปลี่ยนแปลงตัวเอง มีท่าทีที่ถูกต้องสมควร กลับใจ
ดังนั้น การตรวจสอบตัวเองว่า ถอยห่าง หลีกทาง ออกจากทางแห่งความเสียหาย ทำให้ตัวเองจมปลักในความมั่นใจตัวเอง ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงท่าที ถือดี ไม่สำนึกสำเหนียกเสียงของพระในพระวาจาของพระองค์ ห้ำหั่นเอาคืน ยืนอยู่ตรงข้ามกับความรักพี่น้อง เบียดเบียนจนเฉือนเอาแต่ส่วนผลประโยชน์จนโลภขาดความยุติธรรม ไม่เป็นคนให้อื่นพึ่งพา ดังคำเปรียบเปรยจากประกาศกเยเรมีย์ว่า
“คนที่วางใจในมนุษย์ย่อมถูกสาปแช่ง เขาพึ่งพลังของมนุษย์ ใจของเขาหันออกจากองค์พระผู้เป็นเจ้า เขาเป็นเหมือนพุ่มไม้ในถิ่นทุรกันดาร ไม่เห็นความดีใดๆ ที่มาถึง เขาจะอาศัยอยู่ในที่แห้งแล้งของถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินเค็มที่ไม่มีผู้คนอาศัย”
ช่วงเวลาของการทบทวนตัวเอง ไม่ต้องให้ชีวิตสุดทางจนสุดจะเยียวยา จนสูญเสียความเชื่อในความรอดพ้น ดังคำพูดของอับราฮัมในพระวรสารที่ว่า
“ถ้าเขาไม่เชื่อฟังโมเสสและบรรดาประกาศก แม้ใครที่กลับคืนชีวิตจากบรรดาผู้ตายเตือนเขา เขาก็จะไม่เชื่อ”
ไม่ต้องให้สุดทาง ไม่ต้องให้เหลือเข็ญ เป็นคนที่สำนึกเปลี่ยนแปลงได้ จะเป็นการฝึกจิต ฝึกใจ ในเทศกาลมหาพรตที่ดี
