วันอาทิตย์ที่ 5 มีนาคม 2017
อาทิตย์สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต
มธ 4:1-11
เวลานั้น พระจิตเจ้าทรงนำพระเยซูเจ้าไปในถิ่นทุรกันดาร เพื่อให้ปีศาจมาผจญพระองค์ เมื่อทรงอดอาหารสี่สิบวันสี่สิบคืนแล้ว ทรงหิว ปีศาจผู้ผจญจึงเข้ามาใกล้ ทูลว่า “ถ้าท่านเป็นบุตรพระเจ้า จงสั่งก้อนหินเหล่านี้ให้กลายเป็นขนมปังเถิด” แต่พระองค์ตรัสตอบว่า “มีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า มนุษย์มิได้ดำรงชีวิตด้วยอาหารเท่านั้น แต่ดำรงชีวิตด้วยพระวาจาทุกคำที่ออกจากพระโอษฐ์ของพระเจ้า”
ต่อจากนั้น ปีศาจอุ้มพระองค์ไปยังนครศักดิ์สิทธิ์ วางพระองค์ลงที่ยอดพระวิหาร แล้วทูลว่า “ถ้าท่านเป็นบุตรพระเจ้า จงกระโดดลงไปเบื้องล่างเถิด เพราะมีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า พระเจ้าทรงสั่งทูตสวรรค์เกี่ยวกับท่าน ให้คอยพยุงท่านไว้ มิให้เท้ากระทบหิน”
พระเยซูเจ้าตรัสตอบว่า “ในพระคัมภีร์ยังมีเขียนไว้ด้วยว่า อย่าท้าทายองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่านเลย”
อีกครั้งหนึ่ง ปีศาจนำพระองค์ไปบนยอดเขาสูงมาก ชี้ให้พระองค์ทอด
พระเนตรอาณาจักรรุ่งเรืองต่างๆ ของโลก แล้วทูลว่า “เราจะให้ทุกสิ่งนี้แก่ท่าน ถ้าท่านกราบนมัสการเรา” พระเยซูเจ้าจึงตรัสว่า “เจ้าซาตาน จงไปให้พ้น ยังมีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า จงกราบนมัสการองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่าน และรับใช้พระองค์แต่ผู้เดียวเท่านั้น”
ปีศาจจึงได้ละพระองค์ไป แล้วทูตสวรรค์ก็เข้ามาปรนนิบัติรับใช้พระองค์
(พระวาจาของพระเจ้า)
_______________
เทศกาลมหาพรต เริ่มต้นจากเรื่องแรกที่ปฎิบัติได้ยาก และเป็นเรื่องชีวิตประจำวันสามัญคือเรื่อง “กิน”
เรื่องกินหรือเรื่องปากท้อง ดังทำไทยบอกว่า “กินอยู่กับปาก อยากอยู่กับท้อง” เป็นประเด็นแรกที่จะพิจารณากัน เพราะว่าเริ่มต้น เราก็ถูกล่อลวงด้วยเรื่องนี้แล้ว
ในปฐมกาล พระเจ้าตรัสกับเราว่า
“ผลของต้นไม้ต่าง ๆ ในสวนนี้ เรากินได้ แต่ผลของต้นไม้ที่อยู่กลางสวนเท่านั้น” พระเจ้าตรัสห้ามว่า “อย่ากินหรือแตะต้องเลย มิฉะนั้นท่านจะต้องตาย” และในพระวรสารนักบุญมัทธิว
“เมื่อทรงอดอาหารสี่สิบวันสี่สิบคืนแล้ว ทรงหิว ปีศาจผู้ผจญจึงเข้ามาใกล้ ทูลว่า “ถ้าท่านเป็นบุตรพระเจ้า จงสั่งก้อนหินเหล่านี้ให้กลายเป็นขนมปังเถิด”
การล่อลวง ประจญ พื้นฐาน เป็นเรื่อง “กิน”
เรามีแนวโน้ม อยากๆ เบื่อๆ
ละโลภ หรือ จำกัดตัวเอง
อ้วนไปแล้ว หายาลดความอ้วนกิน ให้ผอมไว ให้ลดไว เป็นอย่างนี้ ในคนยุคนี้
มีร้านอาหารล่อใจให้ไป ในเฟชบุ๊ค ลงในแอปปิเคชั่น พากินพาเที่ยว นั่งชิวๆ ใช้ดีลลดปังปัง อะไรก็ตามเป็นคำล่อใจ
แล้วก็มาหายาลด กินยาถ่าย สรรหาอาหารคลีน ทำดีท็อกซ์ แล้วแต่วิธีการสรรหาแต่ละคน ล้วนมาจากการเริ่มต้น กินมากไป ล่อใจล่อลวงเรื่องกินเกือบทั้งนั้น
ดังนั้น “การจัดการที่ใจก่อน” จึงเป็นกระบวนการที่ผ่านการขัดเกลา บ่มเพาะ ด้วยวิถีทางมหาพรต ที่เริ่มจากการ “เลิกนึกถึงตนเอง” เพราะเมื่อคำตอบชีวิต เริ่มต้นที่ตัวเอง “ฉันชอบ ฉันต้องการ ฉันอยาก” อาจเป็นการไม่ได้จัดการตัวเอง ปล่อยให้ การประจญเป็นศักดิ์ใหญ่ ปล่อยใจไปตามการล่อลวง ที่เริ่มต้นชัดเจนในเรื่อง “กิน”
การล่อลวงให้หลงในบาป ประการต่อมา ก็คือ “กาล หรือ กาม ก็ได้” ในที่นี่ไม่ได้มุ่งไปที่ประการเดียว แต่หมายถึง การครอบครอง การเป็นเจ้าของ การมีบ้างอวดได้บ้าง ที่เป็น “นิสัยมนุษย์” ที่หมกมุ่น
การล่อลวง ให้เรา ไขว่คว้าหามา ตะกายอยาก อยากได้อยากมี ทำให้ “ออกแรง เพื่อสิ่งนี้”
การอดใจไม่ได้ ไปตามกระแส เห็นเขามีอยากมีมั่ง เป็นคำพูดติดปาก ไว้อธิบายเวลาอยาก
ดังนั้น นักบุญเปาโลจึงอธิบายเรื่องนี้ ผ่านทาง “บาป” ว่า
“บาปเข้ามาในโลกเพราะมนุษย์คนเดียว และความตายเข้ามาเพราะบาปฉันใด ความตายก็แพร่กระจายไปถึงมนุษย์ทุกคนเพราะทุกคนทำบาปฉันนั้น”
สิ่งของที่ไม่ได้จำเป็นแค่สวยสรรทันสมัย
สิ่งของที่ไม่ได้จำเป็น แต่ผูกอดีตที่ขาดแคลน ผูกความทรงจำที่ไม่เคยเติมเต็ม
สิ่งของที่ไม่ได้ใช้สอย แต่ดูดีมีชาติตระกูล ดูมีระดับจัดช่องว่างให้คนอื่นต่างชั้น
เราสรรหาสิ่งนี้ เพราะอยากส่วนตัวเลย
เมื่อเป็นภรรยาประธานาธิบดี สตรีหมายเลขหนึ่ง เขาก็มีบ้านใส่รองเท้าจำนวนหลายหมื่นคู่
เมื่อเป็นเศรษฐีใหม่ เขาก็บ้านหลายหลัง ห้องน้ำประดับทองคำ
เราทำสิ่งนี้ เพื่อตัวเอง หรือ เพื่อประโยชน์สุขต่อคนโดยรวม
“กาล” ก็คือเวลา ยิ่งเวลามากขึ้น เรายิ่งสูญเสียเวลาที่จะพัฒนาจิตใจ เมื่อเราติดยึดกับความอยากเข้าข้างตัวเอง ติดยึดกับความต้องการถมให้เต็ม เติมส่วนพร่องในอดีต ด้วยเงินทอง อำนาจ วาสนา สุดแล้วแต่จะอธิบายตัวเองได้บ้าง ดังนั้น พระวรสารตอนต่อมาพูดถึง “เท้าไม่กระทบ ชีวิตได้พบกับสิ่งกระแทกให้เจ็บ ทำให้คิดพิจารณา อุปสรรคปัญหามีไว้เพื่อคิดไตร่ตรอง มองชีวิต ไม่ใช่พุ่งไปหา มุ่งไปเอา มีไว้สะสม เป็นคนมีระดับเพราะสินทรัพย์ พระวาจาจึงเล่าว่า
“ปีศาจอุ้มพระองค์ไปยังนครศักดิ์สิทธิ์ วางพระองค์ลงที่ยอดพระวิหาร แล้วทูลว่า “ถ้าท่านเป็นบุตรพระเจ้า จงกระโดดลงไปเบื้องล่างเถิด เพราะมีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า พระเจ้าทรงสั่งทูตสวรรค์เกี่ยวกับท่าน ให้คอยพยุงท่านไว้ มิให้เท้ากระทบหิน”
การล่อลวงประการต่อมา ก็คือ หลงในเกียรติ มุ่งในยศฐา มองระดับแบ่งลำดับคน” ที่เรียกว่า “เกียรติ”
“อีกครั้งหนึ่ง ปีศาจนำพระองค์ไปบนยอดเขาสูงมาก ชี้ให้พระองค์ทอด
พระเนตรอาณาจักรรุ่งเรืองต่างๆ ของโลก แล้วทูลว่า “เราจะให้ทุกสิ่งนี้แก่ท่าน ถ้าท่านกราบนมัสการเรา”
ชี้ให้เห็นว่า เราจะก้มหัวให้คนที่ใหญ่โตกว่าเรา เราจะให้เกียรติกับคนมีฐานะสูงส่ง ตำแหน่งแห่งหนเป็นคนสำคัญ คนดัง คนมียศนำหน้า มีบริวารตามหลัง
ซึ่งการพยายาม “ตะกายดาว” ทำให้เราถูกประจญด้านการแข่งขัน แข่งบุญแข่งวาสนา เพื่ออาณาจักร เพื่อทรัพย์สมบัติ เพื่อที่ยืนในสังคม
เราจะกลับกลายเป็นคน “บ้างาน”
กลายเป็น คนวิ่งตามนาย เพื่อย้ายเก้าอี้
เป็นคนสะสมเพื่อศักดิ์ศรี
เราทุ่มเททั้งหมดไป เพื่อได้สิ่งนี้
จนบางที เท้าไม่ได้เหยียบหิน แต่เหยียบหัวคน
ตามองอาณาจักร ตาไม่ได้มองความเดือดร้อนของพี่น้อง
นี่คือ การประจญที่สำคัญสามประการ ที่ต้องฝึกฝน จำกัด จัดการ ควบคุม เรียนรู้ ปรับพฤติกรรม ในเทศกาลมหาพรต ที่เริ่มจากการควบคุมพฤติกรรมด้านการรับประทานอาหาร ให้ทานเพื่อสละจัดการตัวเอง ไม่ต้องมีมาก มีแล้วแบ่งกัน จัดการไม่ให้ตักตวง เรียนรู้การอยู่ร่วมกันฉันท์พี่น้องด้วยการไม่เบียดเบียน เอาเปรียบ เลิกนึกถึงตัวเองมากไปจนเกิดการเบียดเบียน
กิจกุศลที่เกิดขึ้นในเทศกาลมหาพรต มุ่งไปไปที่การฝึกฝน จัดการ มากกว่า การอดอาหารแล้วได้คะแนนสงสาร การทำทานแล้วได้บุญเพิ่ม การทำกิจกุศลแล้วได้คะแนนเชิงพฤติกรรม ที่ไม่ใช่ มุมมองในทางบวกในเทศกาลมหาพรต ที่เราจะเริ่มเป็นบันได จาก มุมมอง 3 ก.ไก่ (กิน กาล เกียรติ) ที่เป็นวิธีคิด วิธีจำ นำไปปฎิบัติเพื่อกิจกุศลในเทศกาลมหาพรต
ขอพระเจ้าองค์ความรอดอวยพรพี่น้อง
