วันอังคารที่ 21 กุมภาพันธ์ 2017
สัปดาห์ที่ 7 เทศกาลธรรมดา
บสร 2:1-11 / มก 9:30-37
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญมาระโก
เวลานั้น พระเยซูเจ้าเสด็จออกจากที่นั่นพร้อมกับบรรดาศิษย์ผ่านแคว้นกาลิลีพระองค์ไม่ทรงต้องการให้ผู้ใดรู้ทรงสั่งสอนบรรดาศิษย์และตรัสว่า “บุตรแห่งมนุษย์จะถูกมอบในเงื้อมมือของคนทั้งหลายเขาจะประหารชีวิตพระองค์แต่เมื่อถูกประหารแล้วในวันที่สามพระองค์จะกลับคืนชีพ”
บรรดาศิษย์ไม่เข้าใจพระวาจานี้แต่ก็ไม่กล้าทูลถาม
พระเยซูเจ้าเสด็จมาถึงเมืองคาเปอรนาอุมพร้อมกับบรรดาศิษย์เมื่อเสด็จเข้าไปในบ้านพระองค์ตรัสถามเขาว่า “ท่านถกเถียงกันเรื่องอะไรขณะที่เดินทาง”
เขาก็นิ่งเพราะระหว่างทางเขาถกเถียงกันว่าผู้ใดยิ่งใหญ่กว่ากันพระองค์จึงประทับนั่งแล้วทรงเรียกอัครสาวกสิบสองคนเข้ามาตรัสว่า
“ถ้าผู้ใดอยากเป็นคนที่หนึ่งก็ให้ผู้นั้นทำตนเป็นคนสุดท้ายและเป็นผู้รับใช้ของทุกคน” ครั้นแล้วพระองค์ทรงจูงเด็กเล็กๆคนหนึ่งมายืนกลางกลุ่มพวกเขาทรงโอบเด็กนั้นไว้ตรัสว่า“ผู้ใดที่ต้อนรับเด็กเล็กๆเช่นนี้ในนามของเราก็ต้อนรับเราและผู้ใดที่ต้อนรับเราก็มิใช่ต้อนรับเพียงเราเท่านั้นแต่ต้อนรับผู้ที่ทรงส่งเรามาด้วย”
(พระวาจาของพระเจ้า)
--------
ชีวิตที่ไม่ราบรื่น มีคลื่นลมอุปสรรค เป็นทำให้ "หลักหนักแน่น" หรือ "เป็นการสั่นคลอนให้ถอนใจ"
อย่างที่เราทราบ "ทะเลจะสวย ต้องมีคลื่นลม ชีวิตจะสมบูรณ์ก็ต้องมีอุปสรรค"
เราพิจารณาจากหนังสือบุตรสิราที่บอกว่า
"ถ้าท่านปรารถนาจะรับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้า ก็จงเตรียมตัวรับการทดลองเถิด จงมีใจเที่ยงตรงและมั่นคง"
การทดลอง เหมือน คลื่นลมในชีวิต
เราพิชิตอุปสรรค ต้องฝ่าคลื่น
แต่ในความจริง การเรียนรู้ที่ราบเรียบ ไม่ใช่ เรียนรู้ แต่เป็นการคัดลอก
เราจึงต้องการประสบการณ์ฝ่าฟัน
เราต้องการเรียนรู้จากเวลาที่ไม่ราบเรียบ
เราจึงเรียกว่า อุปสรรค
แต่จะทำให้เราหนักแน่น ยั่งยืน มั่นคง กว่าที่จะ คัดลอก
ดังนั้น การสอนของพระเยซูเจ้าในหัวข้อการกลับคืนชีพ จึงเป็นเรื่องการท้าทายให้ผ่านให้ได้ ไปให้ถึง
เหมือนการสอนเด็กเล็ก ที่จับมือทำให้ จัดการให้ เขาจะไม่ใช่เด็ก แต่กลายเป็นคนอ่อนแอ
ที่เป็นสาระสำคัญของการสอนแบบท้าทาย
ที่เราเรียกว่า ผ่านอุปสรรค
แต่พระเยซูเจ้าเรียกว่า ความท้าทาย
