วันอังคารที่ 13 กันยายน 2016
สัปดาห์ที่ 24 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน 1คร 12:12-14,27-31 / ลก 7:11-17
วันหนึ่งจอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ ได้ไปที่ร้านขายหนังสือเก่าแห่งหนึ่ง เพื่อซื้อหนังสือเก่าราคาถูก และรู้สึกสะดุดตาหนังสือที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับบทละครเล่มหนึ่ง เขาได้เปิดดูเนื้อหาในหนังสือ และมองเห็นข้อความเขียนไว้ที่หน้าแรก ที่เป็นลายมือของเขาเอง
มีข้อความว่า “ด้วยอภินันทนาการจากจอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์” เขาได้ซื้อหนังสือเล่มนั้น และเขียนข้อความด้วยลายมือของตัวเองในหน้าถัดไปว่า “ด้วยอภินันทนาการอีกครั้งหนึ่งจากจอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์” บุตรชายคนเดียวของแม่หม้ายเมืองนาอินได้เสียชีวิต พระเยซูเจ้าทรงรู้สึกสงสารนางอย่างมาก “อย่าร้องไห้ไปเลย”
พระองค์ได้เสด็จไปแตะหีบศพ คนหามก็หยุด พระเยซูเจ้าจึงตรัสว่า “พ่อหนุ่มเอ๋ย จงลุกขึ้นเถิด”
การกระทำของพระองค์ทำให้ประชาชนประหลาดใจมาก เราคงจะจำพระวาจาของพระเยซูเจ้า ที่เคยตรัสว่า “เราพอใจความเมตตากรุณา มิใช่พอใจเครื่องบูชา” (มธ 9:13)
พระเยซูเจ้าทรงรู้สึกสงสาร ไม่ใช่เฉพาะต่อคนที่เป็นทุกข์ร้องไห้เท่านั้น แต่ต่อคนที่ขาดแคลนด้วย
ในพระคัมภีร์เราจะพบว่า พระเป็นเจ้ามิได้พึงพอใจกับความตายของมนุษย์คนใด (อสค 33:11) เพราะฉะนั้น พระเป็นเจ้าพอพระทัยชีวิต มิใช่พอพระทัยความตาย
พระองค์ยังทรงพอพระทัยให้เรามีใจเมตตากรุณาต่อคนอื่นเช่นเดียวกัน ถ้าพระเยซูเจ้าก็มีความทุกข์ร่วมกับเรา เราต้องมีความทุกข์ร่วมกับคนอื่นเช่นกัน...
เคยมีชายคนหนึ่งได้บรรยายว่าเขาชอบอ่านบทเพลงสดุดี โดยให้เหตุผลว่า...ผมไม่ชอบบทเพลงสดุดี และไม่เคยหาความบรรเทาใจจากบทเพลงสดุดี ต่อมาผมได้เข้ารับการอบรมเรื่องบทเพลงสดุดี มีโอกาสได้รำพึง และเกิดความรู้สึกว่า บทเพลงสดุดีช่วยบรรเทาใจอย่างมาก เพราะบทเพลงสดุดี คือ บทภาวนาของมนุษย์ ที่ร้องหาพระเป็นเจ้า ในยามที่มีความทุกข์
หลายครั้งในชีวิตที่ผมพบโชคร้าย หรือความไม่ยุติธรรมในสังคม และพระองค์ก็ฟังเสียงร้องของผม และผมก็จบการสวดภาวนา ด้วยการมอบทุกอย่างให้พระเป็นเจ้าจัดการ และให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปตามเส้นทางของมัน
