วันอาทิตย์ที่ 10 กรกฎาคม 2016
สัปดาห์ที่ 15 เทศกาลธรรมดา
บทอ่าน ฉธบ 30:10-14 / คส 1:15-20 / ลก 10:25-37

“ท่านจงกลับไป และทำเช่นเดียวกันเถิด” ถ้าเราต้องการสรุปพระวรสารในวันนี้ด้วยคำๆเดียว คำนั้น คือ “ความรัก”คำตอบของพระเยซูเจ้า ต่อคำถามของนักกฎหมายคนหนึ่งที่ทดลองพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าจะต้องทำอะไรจึงจะได้ชีวิตนิรันดร?”พระเยซูเจ้าได้ถามเขาว่า”ในธรรมบัญญัติมีเขียนไว้อย่างไร?” เขาจึงตอบว่า “จงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าของเจ้า สุดจิตสุดใจ สุดกำลังและความคิดของเจ้า จงรักเพื่อนมนุษย์เหมือนรักตนเอง” พระองค์ได้ตอบว่า “ท่านตอบถูกแล้ว จงทำอย่างนี้แล้วจะได้ชีวิต”พระเยซูเจ้าทรงต้องการบอกว่า ความรักต่อพระเป็นเจ้าและความรักต่อเพื่อนมนุษย์มีความสำคัญเท่ากัน ถ้าเราเอาใจใส่ตัวเราอย่างไร เราก็ต้องเอาใจใส่เพื่อนมนุษย์เท่านั้น ถ้าเราต้องการให้ความปลอดภัยแก่เราอย่างไร เราก็ต้องให้ความปลอดภัยแก่เพื่อนมนุษย์เท่านั้น ถ้าเราต้องการได้รับการปฏิบัติอย่างไร เราก็ต้องให้เพื่อนมนุษย์ได้รับการปฏิบัติเท่านั้น นิทานเปรียบเทียบเรื่องชาวซามาริตันผู้ใจดี คือ คำตอบเรื่องความรักต่อเพื่อนมนุษย์ ซึ่งหมายถึงการช่วยเหลือและการบำบัด ความรักต่อเพื่อนมนุษย์หมายถึงการเสียสละความสุข เวลา หรือสิ่งของให้แก่คนอื่น เหมือนกับชาวซามาริตันที่ได้ทำทุกอย่าง ต่อคนที่ถูกทำร้าย เขาได้เดินเข้าไปหา เอาน้ำมันและเหล้าองุ่นเทใส่แผล  แล้วพันแผลให้ นำคนเจ็บขึ้นหลังสัตว์ของตน พามาถึงโรงแรม ช่วยดูแลพยาบาลให้ เขายังดูแลเอาใจใส่ต่อคนเจ็บต่อไป โดยได้บอกกับเจ้าของโรงแรม ที่นำคนเจ็บไปพักว่า “ช่วยดูแลเขาด้วย และเงินที่ท่านจะจ่ายเกินไปนั้น เขาจะคืนให้เมื่อกลับมา...”จะมีบางคนทีทำร้ายท่าน ดูหมิ่นท่าน นินทาท่าน ตำหนิท่าน และตัดสินลงโทษท่าน เป็นความจริงที่ทุกคนจะต้องประสบ อย่างไรก็ตาม ขอให้ท่านคิดว่า พระเยซูเจ้าคือเพื่อนที่ดีที่สุดของท่าน  ที่ยืนอยู่เคียงข้างท่าน เมื่อคนอื่นได้ขว้างก้อนหินมายังท่าน ท่านอย่างกลัว หรือรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า และอยู่โดดเดี่ยวคนเดียว”…เพราะแท้จริงแล้ว “ท่านไม่ใช่คนที่คนอื่นคิดว่าเป็นใคร แต่เป็นคนที่พระเยซูเจ้าคิดว่าเป็นใครต่างหาก”