วันจันทร์ที่ 24 ตุลาคม 2016
สัปดาห์ที่ 30 เทศกาลธรรมดา
อฟ 4:32-5:8 / ลก 13:10-17
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญลูกา                        
       ขณะนั้น พระเยซูเจ้าทรงสั่งสอนอยู่ในศาลาธรรมแห่งหนึ่งในวันสับบาโต สตรีคนหนึ่งถูกปีศาจสิง เจ็บป่วยมาสิบแปดปีแล้ว หลังค่อม ยืดตัวตรงไม่ได้เลย เมื่อพระเยซูเจ้าทอดพระเนตรเห็น จึงทรงเรียกนางเข้ามาและตรัสว่า “นางเอ๋ย เธอพ้นจากความพิการของเธอแล้ว” พระองค์ทรงปกพระหัตถ์เหนือนาง ทันใดนั้น นางก็ยืดตัวตรงและถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า

    แต่หัวหน้าศาลาธรรมรู้สึกขัดเคืองที่พระเยซูเจ้าทรงรักษาโรคในวันสับบาโต จึงกล่าวแก่ประชาชนว่า “วันที่ทำงานได้มีถึงหกวัน จงมารับการรักษาโรคในวันเหล่านั้นเถิด อย่ามาในวันสับบาโตเลย” องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงตรัสตอบว่า “เจ้าคนหน้าซื่อใจคด เจ้าแต่ละคนมิได้แก้โคหรือลาจากรางหญ้า พาไปกินน้ำในวันสับบาโตดอกหรือ หญิงผู้นี้เป็นบุตรหญิงของอับราฮัม ซึ่งซาตานล่ามไว้เป็นเวลาสิบแปดปีแล้ว ไม่สมควรที่จะถูกแก้จากพันธนาการนี้ในวันสับบาโตด้วยหรือ” เมื่อพระองค์ตรัสดังนี้แล้ว ผู้ต่อต้านทุกคนของพระองค์รู้สึกอับอาย ขณะที่ประชาชนต่างชื่นชมยินดีเมื่อเห็นการอัศจรรย์ทั้งหลายที่ทรงกระทำ

 (พระวาจาของพระเจ้า)

——————

 ความเมตตากรุณา เหมือน “เจ้าแต่ละคนมิได้แก้โคหรือลาจากรางหญ้า พาไปกินน้ำในวันสับบาโต เพราะว่า การปลดปล่อย การให้ตามความจำเป็น การช่วยเหลือปลดทุกข์ เป็นความเมตตาที่เล็งเห็นไปยังความต้องการที่ขาดแคลน ที่นักบุญเปาโลได้บอกเล่าถึงพระเยซูคริสต์ องค์พระเมตตา

 “ให้อภัยกันดังที่พระเจ้าทรงให้อภัยท่านในองค์พระคริสตเจ้าเถิด ท่านทั้งหลายจงทำตาม แบบฉบับของพระเจ้าประดุจบุตรสุดที่รักของพระองค์ จงดำเนินชีวิตในความรักดังที่พระคริสตเจ้าทรงรักเราและทรงมอบพระองค์เพื่อเรา เป็นเครื่องบูชาที่มีกลิ่นหอมถวายแด่พระเจ้า”

 เราจึง “หน้าซื่อใจคด” ไม่ได้ ถ้าเรา ซื่อตรงต่อความต้องการของพี่น้อง มองโดยไม่มองข้าม มองเต็มตาโดยไม่หรี่ตา เราจะเห็น เราจะคิดพิจารณา เราจะสะเทือนใจและช่วยเหลือ เป็นความเมตตาที่เกิดจากการรู้สึกรู้สากับความเดือดเนื้อร้อนใจ ความขาดแคลนขัดสน ที่เรามีต่อพีน้อง ดังการปล่อยโคไปกินหญ้า ปล่อยลาไปกินน้ำกินหญ้า ที่เป็นความเมตตา ที่ไม่ต้องขวางกั้นด้วยกฎเกณฑ์ ระเบียบ แต่เป็นความเมตตาเพราะสะเทือนใจ ยืนมือยืนไม้ช่วยเหลือ เพราะ “หัวใจ” ไม่ใช่ “กฏเกณฑ์”