วันพฤหัสบดีที่ 4 สิงหาคม 2016
สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา
ระลึกถึง น.ยอห์น มารีย์ เวียนเนย์ พระสงฆ์
ยรม 31: 31-34 / มธ 16: 13-23
บทอ่านจากพระวรสารตามคำเล่าของนักบุญมัทธิว
เวลานั้น พระเยซูเจ้าเสด็จมาถึงเขตเมืองซีซารียาแห่งฟิลิปและตรัสถามบรรดาศิษย์ว่า “คนทั้งหลายกล่าวว่าบุตรแห่งมนุษย์เป็นใคร” เขาทูลตอบว่า “บ้างกล่าวว่าเป็นยอห์นผู้ทำพิธีล้าง บ้างกล่าวว่าเป็นประกาศกเอลียาห์ บ้างกล่าวว่าเป็นประกาศกเยเรมีย์ หรือประกาศกองค์ใดองค์หนึ่ง”
พระองค์ตรัสกับเขาว่า “ท่านล่ะคิดว่าเราเป็นใคร” ซีโมน เปโตรทูลตอบว่า “พระองค์คือพระคริสตเจ้า พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงชีวิต” พระเยซูเจ้าตรัสตอบเขาว่า “ซีโมน บุตรของยอห์น ท่านเป็นสุข เพราะไม่ใช่มนุษย์ที่เปิดเผยให้ท่านรู้ แต่พระบิดาเจ้าของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์ทรงเปิดเผย เราบอกท่านว่า ท่านคือศิลา และบนศิลานี้ เราจะตั้งพระศาสนจักรของเรา ประตูนรกจะไม่มีวันชนะพระศาสนจักรได้ เราจะมอบกุญแจอาณาจักรสวรรค์ให้ ทุกสิ่งที่ท่านจะผูกบนแผ่นดินนี้ จะผูกไว้ในสวรรค์ด้วย ทุกสิ่งที่ท่านจะแก้ในแผ่นดินนี้ ก็จะแก้ในสวรรค์ด้วย” แล้วพระองค์ทรงกำชับบรรดาศิษย์มิให้บอกใครว่าพระองค์คือพระคริสตเจ้า
ตั้งแต่นั้นมา พระเยซูเจ้าทรงเริ่มแจ้งแก่บรรดาศิษย์ว่า พระองค์จะต้องเสด็จไปกรุงเยรูซาเล็มเพื่อรับการทรมานอย่างมาก จากบรรดาผู้อาวุโส หัวหน้าสมณะ และธรรมาจารย์ จะถูกประหารชีวิต แต่จะทรงกลับคืนพระชนมชีพในวันที่สาม
เปโตรได้นำพระองค์แยกออกไป ทูลทัดทานว่า “ขอเถิดพระเจ้าข้า เหตุการณ์นี้จะไม่เกิดขึ้นกับพระองค์อย่างแน่นอน” แต่พระองค์ทรงหันมาตรัสแก่เปโตรว่า “เจ้าซาตาน ไปให้พ้นเจ้าเป็นเครื่องกีดขวางเรา เจ้าไม่คิดอย่างพระเจ้า แต่คิดอย่างมนุษย์”
(พระวาจาของพระเจ้า)
—————
เรามุ่งไปหา “พระเมตตา” ของพระเจ้า ในเวลาบาปผิด ในเวลาล้มเหลวทางชีวิตฝ่ายจิต อีกด้านหนึ่งของความเมตตา ก็คือ “เรียนรู้ความเมตตา” จากการยอมรับความผิดของพี่น้องที่ผิดต่อเรา ดังหนังสือประกาศกเยเรมีย์ที่ว่า
‘จงรู้จักองค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด’ เพราะทุกคนจะรู้จักเรา ตั้งแต่คนเล็กน้อยที่สุดจนถึงคนใหญ่โตที่สุด” - องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัส - “เราจะให้อภัยความผิดของเขา และจะไม่ระลึกถึงบาปของเขาอีกต่อไป”
เราเรียนรู้ความเมตตาได้ จากพระเจ้าองค์ความเมตตา และกิจการแห่งความเมตตานั่นเองแหละ ที่ “บ่มเพาะ” เราให้เป็นบุคคลที่สามารถแบ่งปัจจัยความเมตตา ได้จากพระเจ้าองค์ความเมตตาอย่างสมบูรณ์
ประสบการณ์ของ การรู้เห็น เป็นพยาน เรียนรู้ พัฒนาตนเอง ในประสบการณ์ของอัครสาวกที่จะเป็นบุคคลแห่งความเมตตาได้ ดังพระอาจารย์ที่เป็นผู้เมตตา ซีโมนเปโตรได้ตอบจากประสบการณ์ที่รู้เห็น เป็นพยาน เรียนรู้ ดูอย่าง และปรับปรุงพัฒนาชีวิต จนคำว่า “พระองค์คือพระคริสตเจ้า พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงชีวิต” ปรากฎในชีวิตของเปโตร
และนี่เป็นเหตุสำคัญ ที่เราจะเรียนรู้ความเมตตาจากพระเจ้าองค์ความเมตตา ในกิจการแห่งความรักความเมตตาต่อพี่น้องนั่นเอง
(Credit จาก Facebook คุณพ่อฉลองรัฐ สังขรัตน์)
