วันอังคารที่ 12 กรกฎาคม 2016
สัปดาห์ที่ 15 เทศกาลธรรมดา
อสย 7: 1-9 / มธ 11: 20-24
บทอ่านจากพระวรสารตามคำเล่าของนักบุญมัทธิว
เวลานั้น พระเยซูเจ้าทรงตำหนิบรรดาเมืองที่พระองค์ทรงทำอัศจรรย์มากกว่าที่เมืองอื่น เพราะชาวเมืองไม่ยอมกลับใจว่า “จงวิบัติเถิด เมืองโคราซิน จงวิบัติเถิด เมืองเบธไซดา เพราะถ้าการอัศจรรย์ที่ได้เกิดขึ้นในเจ้าเกิดขึ้นที่เมืองไทระ และเมืองไซดอนแล้ว ชาวเมืองเหล่านั้นคงได้นุ่งกระสอบ เอาขี้เถ้าโรยศีรษะ กลับใจเสียนานแล้ว
ฉะนั้น เราบอกเจ้าว่า ในวันพิพากษาเมืองไทระ และเมืองไซดอนจะได้รับโทษเบากว่าเจ้า ส่วนเจ้า เมืองคาเปอรนาอุม เจ้ายกตนขึ้นถึงฟ้าเทียวหรือ ตรงกันข้าม เจ้าจะตกลงไปถึงแดนผู้ตาย เพราะว่าถ้าการอัศจรรย์ที่ได้เกิดขึ้นในเจ้าได้เกิดขึ้นที่เมืองโสดมแล้ว เมืองโสดมก็จะอยู่จนถึงวันนี้ ฉะนั้น เราบอกเจ้าว่า ในวันพิพากษา เมืองโสดมจะได้รับโทษเบากว่าเจ้า”
(พระวาจาของพระเจ้า)
————
โสดม ไม่หันหลังกลับให้ความชั่ว จึงเกลือกลั้วจมลงไป
ประเด็นสำคัญของพระเมตตาของพระเจ้า คือ “ต้องการสำนึก และกลับใจ”
การถือดี ดึงดัน ขวางทาง ยืนกราน เป็นท่าที่ที่ “ทำร้ายตัวเอง” และ ทำให้ตัวเอง “เกลือกกลั้ว จมลงต่ำ ไปในทางพัฒนาไม่ได้” ที่เป็น ภัยร้าย ต่อการสำนึก และกลับใจ เพื่อ “เชือ” ในพระเมตตาของพระเจ้า
ถ้าความคิดบอกตัวเอง “ทำไม่ได้” “เลิกไม่ได้” “หยุดไม่ได้ เคยเป็นมาอย่างนี้” เป็น ภัยร้ายต่อการสำนึกในพระเมตตาของพระเจ้า
พระเมตตา ทำให้ “เลิกนิสัยเดิม” “เติมโอกาสเปลี่ยนตัวเสียใหม่” ที่เป็น “พลังของพระเมตตาของพระ” ที่เรา ค้นพบได้ พบเจอได้ สัมผัสได้
เมื่อเราเรียนรู้และมั่นใจ เราจะเข้าใจ พระเมตตาของพระเจ้าอย่างที่ประกาศกอิสยาห์ได้ในประสบการณ์ของท่านทีทูลกษัตริย์อาหัสว่า “ขอพระองค์โปรดฟัง สงบพระทัย อย่าทรงกลัว อย่าให้พระทัยหวั่นไหว”
ความไม่มั่นคง ทำให้เราไม่เห็นพระเมตตาของพระเจ้า ไม่ใช่ “ไม่มี” แต่เราไม่เห็น ไม่มอง ไม่พบ เพราะเราไม่ได้เรียนรู้พระเมตตาของพระเจ้าผ่านทางการสัมผัส เหตุด้วยความหวั่นไหว ถลำลงไป ไกลกว่า ชาวเมืองโสดม
(Credit จาก Facebook คุณพ่อฉลองรัฐ สังขรัตน์)
