วันพุธที่ 11 พฤษภาคม 2016

สัปดาห์ที่ 7 เทศกาลปัสกา

พี่น้องที่รัก วันนี้พ่ออยากให้อ่านหนังสือกิจการฯ ตอนนี้มากกว่าในมิสซาหน่อยนะครับ โดยเริ่มจากบทเดียวกันนี้ จากข้อที่ 17 พ่อจะคัดมาให้อ่านนะครับ น่าประทับใจมากๆครับ เป็นเรื่องเล่าของนักบุญลูกาในหนังสือกิจการฯที่เล่าถึงการที่เปาโลอำลาบรรดาผู้อาวุโสแห่งเมืองเอเฟซัส

กจ 20:17-38
• 17เปาโลส่งคนจากเมืองมิเลทัสไปยังเมืองเอเฟซัส เพื่อเชิญบรรดาผู้อาวุโสของพระ ศาสนจักรมาพบ

• 18เมื่อเขาเหล่านั้นมาถึง เปาโลพูดว่า “ท่านทั้งหลายรู้ว่า ตลอดเวลาตั้งแต่วันแรกที่ข้าพเจ้าเข้ามาในแคว้นอาเชีย ข้าพเจ้าปฏิบัติตนต่อท่านอย่างไร

• 19ข้าพเจ้ารับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความถ่อมตนอย่างยิ่ง ข้าพเจ้าต้องร่ำไห้เป็นทุกข์และเสี่ยงชีวิตจากการที่ชาวยิววางแผนปองร้ายข้าพเจ้า

• 20ท่านทั้งหลายรู้ว่า ข้าพเจ้าไม่เคยละเลยสิ่งใดที่เป็นประโยชน์แก่ท่าน ไม่เคยหยุดเทศน์และสอนท่านในที่สาธารณะและตามบ้าน 21ข้าพเจ้าเชิญชวนทั้งชาวยิวและชาวกรีกอย่างแข็งขันให้กลับใจมาหาพระเจ้าและให้มีความเชื่อในพระเยซู องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา

• 22บัดนี้ ข้าพเจ้ากำลังจะไปกรุงเยรูซาเล็มตามพระบัญชาของพระจิตเจ้า ไม่รู้ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นกับข้าพเจ้า 23ข้าพเจ้ารู้เพียงว่า พระจิตเจ้าทรงเตือนข้าพเจ้าในทุก ๆ เมืองว่า โซ่ตรวนและความยากลำบากกำลังรอข้าพเจ้าอยู่

• 24แต่ข้าพเจ้าไม่คิดว่าชีวิตของข้าพเจ้ามีค่า สำหรับข้าพเจ้าเท่ากับการที่ข้าพเจ้าได้วิ่งถึงปลายทางและทำให้ภารกิจที่ข้าพเจ้าได้รับมอบหมายจากพระเยซู องค์พระผู้เป็นเจ้า สำเร็จไป คือการเป็นพยานประกาศข่าวดีแห่งพระหรรษทานของพระเจ้า

• 25ข้าพเจ้าผ่านมาประกาศพระอาณาจักรแก่ท่านทั้งหลาย บัดนี้ ข้าพเจ้ารู้ว่า ท่านทุกคนจะไม่เห็นหน้าข้าพเจ้าอีก 26ดังนั้น วันนี้ข้าพเจ้าขอประกาศยืนยันแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านผู้ใดไม่รอดพ้น ข้าพเจ้าก็ไม่รับผิดชอบ 27เพราะข้าพเจ้าไม่ได้ละเลยที่จะประกาศพระประสงค์ทั้งหมดของพระเจ้าแก่ท่าน

(จากนี้เป็นเป็นการแสดงความห่วงใย ความรักของเปาโลต่อชาวเอเฟซัส ท่านสั่งเสียด้วยความรัก พร้อมกับให้ชีวิตของตนเป็นตัวอย่างแก่ทุกคน... ด้วยความรัก ความห่วงใย ท่านประกาศโดยเฉพาะแก่บรรดาผู้อาวุโสของพระศาสนจักรให้ดูท่านเป็นตัวอย่าง)

• 28ท่านทั้งหลายจงดูแลตนเองและฝูงแกะที่พระจิตเจ้าทรงแต่งตั้งท่านให้เป็นผู้ดูแล เพื่อเลี้ยงดูพระศาสนจักรของพระเจ้า ที่พระองค์ทรงได้มาด้วยพระโลหิตของพระบุตร

• 29ข้าพเจ้ารู้ว่า เมื่อข้าพเจ้าจากไปแล้ว สุนัขป่าดุร้ายจะเข้ามาในกลุ่มของท่านและจะทำร้ายฝูงแกะ 30แม้ในกลุ่มของท่านก็จะมีบางคนลุกขึ้นกล่าวบิดเบือนความจริงเพื่อโน้มน้าวบรรดาศิษย์ให้ติดตามตน 31เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงเฝ้าระวังไว้เถิด จงระลึกว่าข้าพเจ้าไม่เคยหยุดเตือนท่านแต่ละคนด้วยน้ำตานองหน้าทั้งกลางวันกลางคืนตลอดเวลาสามปี

• 32บัดนี้ ข้าพเจ้าฝากท่านทั้งหลายไว้กับพระเจ้า และกับพระวาจาแห่งพระหรรษทานของพระองค์ พระวาจานี้สร้างพระศาสนจักรและประทานมรดกให้ท่านรับร่วมกับบรรดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายได้

• 33ข้าพเจ้าไม่เคยอยากได้เงินทองหรือเสื้อผ้าของผู้ใด 34ท่านก็รู้แล้วว่า ข้าพเจ้าทำงานด้วยมือทั้งสองนี้เพื่อสนองความต้องการของข้าพเจ้า และของผู้ที่อยู่ด้วย 35ข้าพเจ้าแสดงให้ท่านเห็นเสมอมาว่า เราต้องทำงานเช่นนี้เพื่อช่วยเหลือผู้อ่อนแอโดยระลึกถึงพระวาจาของพระเยซู องค์พระผู้เป็นเจ้าที่ว่า “การให้ย่อมเป็นสุขมากกว่าการรับ”

• 36เมื่อกล่าวดังนี้แล้ว เปาโลคุกเข่าลงพร้อมกับทุกคนและอธิษฐานภาวนา 37ต่างร้องไห้ฟูมฟายเข้าสวมกอดและจูบลาเปาโล 38ทุกคนรู้สึกโศกเศร้า เพราะเปาโล พูดว่า เขาเหล่านั้นจะไม่ได้เห็นหน้าของเปาโลอีก แล้วทุกคนก็ไปส่งเปาโลถึงเรือ

อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• “พระจิตเจ้า...พลังของพระศาสนจักร... พลังของความรัก... พลังของพระเจ้าองค์ความรัก... สายสัมพันธ์แห่งความรักของพระเจ้าพระตรีเอกภาพ...”

• วันนี้พ่ออ่านพระคัมภีร์ตอนนี้ที่มาจากกิจการอัครสาวกบทที่ 20 ทำให้พ่อรู้สึกว่า ความรู้สึกของความรัก ความห่วงใย ความทุ่มเทเพื่อความรักต่อกันเป็นหัวใจของการเป็นคริสตชนจริงๆ
o คริสตชนคือบุคคลที่ต้องมีความรักเต็มหัวใจจริงๆ มีความห่วงใยและรู้สึกรู้สากับเพื่อนพี่น้องรอบข้างอย่างแท้จริง
o พ่อชอบฉากอำลาของเปาโลที่อำลาบรรดาผู้อาวุโสแห่งเมืองเอเฟซัส เมืองที่ท่านได้ก่อตั้งพระศาสนจักร และได้ใช้ชีวิตสอนพระวาจาของพระเจ้าและเจริญชีวิตตลอดเวลายาวนานพอสมควร กล่าวได้จริงๆด้วยว่า ท่านเป็นคนหนึ่งของชาวเอเฟซัส ได้ทำมาหากิน ได้เจริญชีวิต และได้ตั้งพระศาสนจักรขึ้นที่นี้ให้เกิดเป็นคริสตชนที่มีความเชื่อในพระเยซูเจ้า รักพระเยซูเจ้า และท่านเองก็ยังมุ่งมั่นทำให้ชุมชนศิษย์พระคริสต์แห่งเอเฟซัสได้เติบโต

• พ่ออยากให้เราได้ย้อนอ่าน อ่านหลายๆครั้งก็ได้ คืออ่านพระคัมภีรตอนนี้อย่างละมัดระวังจริงๆครับ เป็นฉากที่เต็มไปด้วยความรักที่เอ่อล้นหัวใจคริสตชนแห่งเอเฟซัส และหัวใจของเปาโลจริงๆเลยครับ

• พี่น้องที่รักครับ พระวาจาวันนี้ทำให้พ่อรู้สึกสะเทือนใจและคิดถึงพระศาสนจักรทุกแห่งเช่นกัน คือ
o พระศาสนจักรทุกชุมชนวัด เราน่าเลียนแบบคำสอนของท่านนักบุญเปาโล ท่านนักบุญเปาโลห่วงใยรักพระชุมชนคริสตชน คือบรรดาสัตบุรุษผู้ได้รับความเชื่อ คือฝูงแกะที่พระเจ้าทรงนำโดยพระจิตเจ้า
o ขณะเดียวกันเปาโลเตือนสอนบรรดาผู้อาวุโสอย่างอ่อนโยนเหลือเกิน...
o พ่อคิดว่า คำสอน ความห่วงใยของเปาโลวันนี้ช่างตรงมากกับตัวบุคคล พ่อคิดว่า หมายถึงบรรดาผู้อภิบาล พระสังฆราช พระสงฆ์ นักบวช หรือบรรดาผู้นำในพระศาสนจักร
o บรรดาพระสังฆราช พระสงฆ์ นักบวช ผู้นำคริสตชน แน่นอน ตัวพ่อเองนี่แหละครับ พวกเราต้องซื่อสัตย์และอ่อนโยนมากๆจริงๆ
1. ต้องไม่บิดเบือน
2. ไม่ทำให้แกะหลงทาง
3. ไม่กัดกินฝูงแกะของตนเอง

• เพราะเหตุว่า ตามที่เราได้เห็นในบทจดหมายถึงชาวเอเฟซัสนั้น.... บรรดาคริสตชนที่มีความเชื่อนั้น ได้เกิดมาจากแรงกายใจของท่านนักบุญเปาโลอย่างเต็มที่
o และตัวอย่างที่ดีของท่านคือท่านไม่ได้ทำหน้าที่อภิบาลดูแล หรือออกแรงรับใช้ทำงานด้วยเห็นแก่สินจ้างรางวัล ท่านทำเพราะความรัก เพราะเป็นงานของพระจิตเจ้า...
o ท่านอุทิศตนเองอย่างหนักแน่นเพื่องานของพระเจ้า และเหมือนกับว่า ท่านนักบุญเปาโลก็ทราบดีและอาจจะเห็นอยู่ทนโท่ว่ามีบางคนที่เอาเปรียบและบิดเบือน สอนผิด ไม่จริงใจ ท่านจึงห่วงใย เพราะตลอดเวลาท่านตักเตือนสอนด้วยน้ำตาเสมอมา

• ที่สุด พ่อเห็นภาพงดงามของเปาโลกับบรรดาผู้อาวุโสแห่งเอเฟซัส
o คริสตชนที่เอเฟซัสรู้สึกอย่างไรกับเปาโล... น่าทึ่งจริงๆ
o “เมื่อกล่าวดังนี้แล้ว เปาโลคุกเข่าลงพร้อมกับทุกคนและอธิษฐานภาวนา ต่างร้องไห้ฟูมฟายเข้าสวมกอดและจูบลาเปาโล ทุกคนรู้สึกโศกเศร้า เพราะเปาโล พูดว่า เขาเหล่านั้นจะไม่ได้เห็นหน้าของเปาโลอีก แล้วทุกคนก็ไปส่งเปาโลถึงเรือ”

• สิ่งที่พ่อได้รับจากพระคัมภีร์วันนี้ คือ
o สิ่งที่เราควรได้เห็น ได้สัมผัสในประสบการณ์ศาสนาของเรายิ่งวันยิ่งมากขึ้น คือความสัมพันธ์ ความรัก ความอ่อนโยนที่มีต่อกัน ระหว่างชุมชนมคริสตชน โดยเฉพาะกับผู้อภิบาล คือ พระสังฆราช พระสงฆ์ นักบวช และผู้ร่วมอภิบาลทั้งหลายที่พึงมีต่อกัน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อบรรดาคริสตชนในชุมชนวัด...

• ที่พ่ออยากได้เห็นคือ
o ภาพการอำลาต่อกันด้วยน้ำตาและความรัก เมื่อถึงเวลาที่เราต้องลาจากกัน
o การผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเปลี่ยนพ่อเจ้าวัด เปลี่ยนนักบวชที่วัด หรือแม้แต่เปลี่ยนพระสังฆาชเมื่อถึงเวลา ทั้งหมดก็เกิดขึ้นเสมอมา และในช่วงเวลาเหล่านี้บรรดาพระสงฆ์ก็มีการโยกย้ายกัน รวมทั้งนักบวช ก็เป็นเรื่องปกติประจำปี สำหรับพระสังฆราชก็นานๆที
o พ่ออยากเห็น คือ ภาพของ พระศาสนจักร วัดทุกวัดของเรา ต้องเป็นเหมือนเปาโลกับชาวเอเฟซัส...คงต้องเลียนแบบความรักต่อกันให้มากๆ
o พ่อไม่ทราบว่าเวลาที่คุณพ่อเจ้าวัด นักบวช ย้ายๆ กันไป บรรดาสัตบุรุษกับพวกเราร้องไห้ฟูมฟายเพราะความรักที่แสนดีต่อกัน ต้องอำลาเพราะเป็นพระประสงค์ของพระเจ้าผ่านทางผู้ใหญ่ แต่ก็อาลัยด้วยความรักและมั่นใจที่จะก้าวไป ไม่ทราบว่าช่วงนี้ก็ได้ยินว่ามีอำลาโยกย้ายกันอยู่... ไม่ทราบว่ามีฉากน่ารักและอบอุ่นกรุ่นอายความเชื่อแบบเปาโลกับชาวเอเฟซัสหรือไม่ หรือ...เงียบ อมยิ้ม ดีใจ อยากหัวเราะ (เยาะ) หยากจุดประทัด สะใจ ไปได้ก็ดี หรือ ไม่รู้สึกอะไร เพราะไม่ได้สัมผัสความรักอะไรในเวลาที่ผ่านมา... น่าคิดนะครับ อ่านจดหมายวันนี้แล้วจะเห็นความรักของเปาโล อ่อนไหวอ่อนโยนแต่แข็งแกร่งในความเชื่อ ความแข็งแรงในความเชื่อต้องปรากฎออกมาเป็นความอ่อนโยน ความก้าวร้าวไม่ใช้รังสีของความเชื่ออย่างแน่นอน... “ความสุขแท้ แก่ผู้มีใจอ่อนโยน”.... (ดู มธ 5)

• พี่น้องที่รักครับ ภาพของพระคัมภีร์วันนี้เตือนบรรดาผู้อาวุโสของพระศาสนจักร แน่นอน เตือนพระสังฆราชทั้งหลาย พระสงฆ์นักบวชทั้งหลายจริงๆ น่าทึ่งและพึงไตร่ตรองครับ
o บรรดาพระสังฆราช พระสงฆ์ นักบวชครับ ต้องรักสัตบุรุษมากๆ ต้องรักชุมชนพระศาสนจักรและต้องสร้างพระศาสนจักรให้เป็นชุมชนแห่งความรักเท่านั้น “ท่านทั้งหลายจงดูแลตนเองและฝูงแกะที่พระจิตเจ้าทรงแต่งตั้งท่านให้เป็นผู้ดูแล เพื่อเลี้ยงดูพระศาสนจักรของพระเจ้า ที่พระองค์ทรงได้มาด้วยพระโลหิตของพระบุตร” เพราะถ้าไม่เป็นเช่นนี้ก็คงไม่ใช่พระศาสนจักรแห่งความรักของพระคริสตเจ้า
o นอกนั้น สำหรับบรรดาเราคริสตชน เราต้องรับใช้กันด้วยความรักที่สุด และเป็นชุมชนแห่งความรักและความเชื่อมากที่สุด...

• ขอพระเจ้าอวยพรวัดของเราทุกวัด ทุกโรงเรียนคาทอลิก และทุกองค์กรที่มีนามของพระคริสตเจ้าเป็นตราประทับ และมีพระจิตเจ้าองค์ความรักเป็นพลังแห่งความรักหล่อเลี้ยงเสมอครับ... ขอพระเจ้าอวยพระทุกท่านครับ