วันเสาร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ 2015
สัปดาห์ที่ 5 เทศกาลธรรมดา
มก 8:1-10…
1ครั้งนั้น ประชาชนมากมายชุมนุมกันอีก และไม่มีอะไรกิน พระองค์จึงเรียกบรรดาศิษย์เข้ามา ตรัสกับเขาว่า 2”เราสงสารประชาชนเพราะเขาอยู่กับเรามาสามวันแล้ว และเวลานี้ไม่มีอะไรกิน 3ถ้าเราให้เขากลับบ้านโดยไม่ได้กินอะไร เขาจะหมดเรี่ยวแรงขณะเดินทาง เพราะมีหลายคนเดินทางมาจากที่ไกล” 4บรรดาศิษย์จึงทูลตอบว่า “ใครจะหาอาหารในที่เปลี่ยวเช่นนี้มาให้คนเหล่านี้กินจนอิ่มได้”
5พระองค์ตรัสถามว่า “ท่านมีขนมปังกี่ก้อน” เขาทูลว่า “เจ็ดก้อน” 6พระองค์ทรงสั่งให้ประชาชนนั่งลงบนพื้นดิน ทรงหยิบขนมปังเจ็ดก้อนนั้น ตรัสขอบพระคุณพระเจ้า แล้วทรงบิขนมปัง ประทานให้บรรดาศิษย์ไปแจกจ่าย เขาก็แจกจ่ายขนมปังให้ประชาชน 7เขายังมีปลาตัวเล็ก ๆ อยู่บ้าง พระองค์ทรงกล่าวถวายพระพรพระเจ้า ทรงสั่งให้แจกจ่ายปลาเช่นเดียวกัน 8ทุกคนกินจนอิ่ม และยังเก็บเศษที่เหลือได้อีกเจ็ดตะกร้า 9ผู้ที่กินขนมปังและปลามีประมาณสี่พันคน พระองค์ทรงส่งเขากลับไป 10แล้วพระองค์เสด็จลงเรือพร้อมกับบรรดาศิษย์ไปยังบริเวณเมืองดาลมานูธาทันที
อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• “สุขสันต์วันแห่งความรัก” วันนี้ทุกคนคงกล่าวแบบนี้ Happy Valentine’s Day เพราะวันนี้เป็นวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2015 วันนี้น่าจะเป็นวันแห่งความรักที่งดงาม แต่พ่อเองเชื่อว่า สำหรับเราคริสตชน “ทุกวันคือวันแห่งความรักอันงดงามเสมอ” เพราะพระเจ้าเป็นความรัก และบัญญัติแห่งชีวิตของเรา ก็เป็นบัญญัติแห่งความรักเสมอไป
• วันแห่งความรักเข้าใจกันผิดๆไปมาก และประเทศไทยเราสังคมไทยเราก็หลงวนอยู่กับเรื่องราคาดอกกุหลาบและ เครื่องหมายต่างๆที่เป็นเรื่องวันแห่งความรัก ขณะเดียวกัน การข่าวก็สนใจกันมากและคิดว่าวันแห่งความรักเป็นวันสำคัญทางศาสนาคริสต์ซึ่ง หาเช่นนั้นไม่ ไม่ใช่วันที่ 14 กุมภาพันธ์เท่านั้นสำหรับคาทอลิก คาทอลิกเราทุกวัน ทุกเวลา คือวันเวลาแห่งความรัก เพราะสำหรับเรา พระเจ้าทรงเป็นความรัก และผู้ดำรงอยู่ในความรักก็อยู่ในพระเจ้า เป็นความรักที่แสนยิ่งใหญ่และบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ และพระเจ้าจะเป็นพลังขับเคลื่อนความรักยิ่งใหญ่ ความเมตตาสุดหยั่ง การให้อภัยที่สุดให้กับชีวิตของเรามนุษย์...
• วันนี้จริงๆ พ่อก็ไม่ได้ต้องการเน้นเรื่องวันวาเลนไทน์เพราะทุกวันสำหรับเราคือความรัก เสมอ.. แต่พระวาจาของพระเจ้าวันนี้ที่เราอ่านตามปกติ ต่อเนื่อง จากทุกๆวันก่อนหน้านี้.. วันนี้เป็นเรื่องที่เราคริสตชนคุ้นเคยมาก คือ เรื่อง “การทวีขนมปัง” พระเยซูเจ้าทรงทำอัศจรรย์ทวีขนมปังเลี้ยงคนมากมาย พ่อมีประเด็นให้พิจารณาแม้ว่าพี่น้องคงฟัง คงได้อ่าน หรือไตร่ตรองเรื่องนี้มาบ่อยครั้งแล้วก็ตามที แต่ประเด็นของวันนี้สำหรับพ่อ พ่อมีมุมมองที่จะให้ไตร่ตรองครับ เรามาดูตัวบทสำคัญบางประเด็นกันก่อนครับ...
o ครั้งนั้น ประชาชนมากมายชุมนุมกันอีก และไม่มีอะไรกิน
o พระองค์ตรัส “เราสงสารประชาชนเพราะเขาอยู่กับเรามาสามวันแล้ว และเวลานี้ไม่มีอะไรกิน ถ้าเราให้เขากลับบ้านโดยไม่ได้กินอะไร เขาจะหมดเรี่ยวแรงขณะเดินทาง เพราะมีหลายคนเดินทางมาจากที่ไกล”
o “ใครจะหาอาหารในที่เปลี่ยวเช่นนี้มาให้คนเหล่านี้กินจนอิ่มได้”
o พระองค์ทรงสั่งให้ประชาชนนั่งลงบนพื้นดิน ทรงหยิบขนมปังเจ็ดก้อนนั้น ตรัสขอบพระคุณพระเจ้า แล้วทรงบิขนมปัง ประทานให้บรรดาศิษย์ไปแจกจ่าย เขาก็แจกจ่ายขนมปังให้ประชาชน เขายังมีปลาตัวเล็ก ๆ อยู่บ้าง พระองค์ทรงกล่าวถวายพระพรพระเจ้า ทรงสั่งให้แจกจ่ายปลาเช่นเดียวกัน
o ทุกคนกินจนอิ่ม และยังเก็บเศษที่เหลือได้อีกเจ็ดตะกร้า
o ผู้ที่กินขนมปังและปลามีประมาณสี่พันคน
• พ่อเคยมีประสบการณ์คุยกับพระอัครสังฆราชยอห์นฮา ท่านเป็นอาจารย์พระคัมภีร์อย่างยอดเยี่ยมครับ ท่านมาพักที่บ้านผู้หว่าน และพ่อก็พบท่านในเช้าวันอาทิตย์ระหว่างอาหารเช้า พ่อกำลังจะไปถวายมิสซาและไปเทศน์ที่วัดพระเยซูเจ้าเสด็จขึ้นสวรรค์... หลายๆปีมาแล้ว วันนั้น พระวาจาคือตอนเดียวกับวันนี้เลยครับ “การทวีขนมปังเลี้ยงประชาชน” พ่อนั่งรับประทานอาหารเช้ากันท่าน ท่านจบปริญญาเอกพระคัมภีร์โดยตรง ปริญญานี้คนไทยเราไม่เคยมีครับ พ่อก็กำลังเตรียมไปเทศน์ นั่งไปก็เลยถามท่านหน่อย “ท่านครับ พระวาจาวันนี้เรื่องทวีขนมปัง ผมจะเทศน์ประเด็นอะไรดี จะตีความพระคัมภีร์นี้อย่างไรดี” (พ่อหวังว่าท่านจะตอบแบบนักวิชาการยอดเยี่ยมและวันนี้จะได้นำไปเทศน์เด็ดดวง เลย)
• ท่านยอห์นฮา...เงยหน้ายิ้มและตอบพ่ออย่างเรียบง่ายเหลือเกิน ท่านสมเป็นปริญญาเอกพระคัมภีร์ สมเป็นพระอัครสังฆราชจริงๆ ท่านตอบพ่อว่า “เกียรติ... ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องเทศน์อะไรซับซ้อน แต่ทำอย่างไรก็ได้ เทศน์อย่างไรก็ได้ให้สัตบุรุษที่ฟังพระวาจาวันนี้รู้ว่า พระเยซูเจ้าทรงแคร์ (CARE) ประชากรของพระองค์จริงๆ พระองค์ทรงสนพระทัยห่วงใยและจัดหาให้พวกเขาด้วยความห่วงใย...” (ท่านตอบเป็นภาษาอังกฤษพ่อถอดความมาให้ครับ แต่คำว่า “CARE” พ่อเก็บไว้ให้เห็นชัดๆเลยครับ “ใส่ใจ ห่วงใย” ยอดเยี่ยมครับ
• พี่น้องที่รักครับ พ่อสรุปละครับ จากที่พ่อแกะข้อความจากพระวรสารไว้...
o พระเยซูเจ้าทรงแคร์ประชาชนจริงๆ เราเห็นได้ชัดเจน “ประชาชนมากมายไม่มีอะไรกิน พระองค์สงสาร พระองค์ทรงสั่งให้ประชาชนนั่งลงบนพื้นดิน แล้วทรงบิขนมปัง ประทานให้บรรดาศิษย์ไปแจกจ่าย ทรงสั่งให้แจกจ่ายปลาเช่นเดียวกัน ทุกคนกินจนอิ่ม”
o พี่น้องที่รัก ขอให้เราแคร์กันและกัน ใส่ใจกันและกันเหมือนที่พระเยซูเจ้าทรงแคร์และเป็นห่วงประชากรของพระองค์นะ ครับ แคร์กันมากๆ อย่าให้คำว่า “ไม่แคร์” หลุดออกมาจากชีวิตเรานะครับ เพราะ “แคร์คือความรักครับ” ขอพระเจ้าอวยพรครับ
o เอาล่ะ เพื่อไม่ให้ตกข่าว “สุขสันต์วันแห่งความรัก” ขอให้เราแคร์กันด้วยความรักแท้ของพระเจ้าของเรานะครับ...
