“จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเธสะโลนิกาฉบับที่ 1”
1.คำขึ้นต้น (1ธส 1:1)

1 ¹จากเปาโล สิลวานัสและทิโมธี
ถึงพระศาสนจักรที่เมืองเธสะโลนิกา
ซึ่งอยู่ในพระเจ้าพระบิดา และในพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้า
ขอพระหรรษทานและสันติสถิตอยู่กับท่านทั้งหลายเถิด

อธิบายความหมาย
        จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเธสะโลนิกาเป็นจดหมายโบราณที่สุดในบรรดาจดหมายทั้งหมดที่นักบุญเปาโลได้เขียน และเป็นหนังสือโบราณที่สุดของพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ ในฤดูร้อนปี ค.ศ. 50 ระหว่างการเดินทางเพื่องานธรรมทูตครั้งที่สอง นักบุญเปาโลเทศน์สอนให้ชาวเมืองเธสะโลนิกากลับใจ แต่เนื่องจากชาวยิวบางคนแสดงตนเป็นศัตรู นักบุญเปาโลจึงเดินทางต่อไปกรุงเอเธนส์และเมืองโครินธ์ นักบุญเปาโลได้เขียนจดหมายฉบับนี้ในช่วงฤดูหนาวปี ค.ศ. 50-51

       คำขึ้นต้นเป็นตอนแรกของจดหมายตามวรรณกรรมกรีกที่นักบุญเปาโลเลียนแบบ แต่แทนที่จะเป็นข้อความตายตัว นักบุญเปาโลได้นำมาดัดแปลงให้สอดคล้องกับจุดประสงค์ของจดหมายที่เขียนถึงกลุ่มคริสตชนคือ บางครั้งต้องการตักเตือน บางครั้งต้องการประกาศข่าวดี นักบุญปาโลตัดสินใจเขียนจดหมายนี้หลังจากตั้งกลุ่มคริสตชนที่เมืองเธสะโลนิกาเพียงไม่กี่เดือน เพราะเป็นห่วงความเชื่อของเขาเหล่านั้น

- จากเปาโล สิลวานัสและทิโมธี นักบุญเปาโลและสิลวานัสเป็นผู้ตั้งกลุ่มคริสตชนที่เมืองเธสะโลนิกา พระศาสนจักรท้องถิ่นทุกแห่งมีจุดเริ่มต้น ไม่ว่าโดยตรงหรือผ่านคนกลาง จากอัครสาวกผู้หนึ่งซึ่งเชื่อมเรากับพระเยซูเจ้า พระศาสนจักรหยั่งรากลึกลงในอดีต รากนี้จำเป็นต้องไปถึงผู้รู้จักพระเยซูเจ้าเป็นการส่วนตัว เพราะการระลึกถึงพระเยซูเจ้า พระบุตรของพระเจ้าเป็นการเปิดเผยพระเจ้าอย่างเต็มเปี่ยม และเป็นการประกาศอย่างถาวรว่า พระองค์ทรงเป็นผู้ใดและเราเป็นใคร ต่อไปนี้ ให้เราทำความรู้จักมากขึ้นกับศิษย์ทั้งสามคนนี้ของพระเยซูเจ้า
        1) นักบุญเปาโลส่งจดหมายต่าง ๆ เพื่อเผยแผ่ข่าวดีแก่กลุ่มคริสตชน จดหมายเหล่านี้เป็นข้อเขียนทางการซึ่งมีพยาน 2-3 คนเป็นผู้รับรอง นักบุญเปาโลจึงไม่ดำเนินกิจการตามลำพัง แต่สำนึกอยู่เสมอว่าเป็นอัครสาวกที่พระเยซูเจ้าทรงส่งมาร่วมงานกับผู้อื่น ไม่ใช่อยู่โดดเดี่ยวเพื่อประกอบกิจการของพระองค์ คือช่วยมนุษย์ให้เป็นบุตรของพระเจ้าและเป็นเพื่อนพี่น้อง พระเยซูเจ้าทรงส่งบรรดาอัครสาวกและศิษย์เป็นคู่ ๆ ฉันพี่น้องไปประกาศข่าวดี เพื่อเป็นพยานถึงพระบิดาเจ้าของมนุษย์ทุกคน (เทียบ มก 6:7; ลก 10:1)
       2) สิลวานัส หรือ สิลาส เป็นผู้ที่พระศาสนจักรแม่ที่กรุงเยรูซาเล็มให้เกียรติอย่างสูงว่าเป็นคนสำคัญ เป็นหลักประกันที่เชื่อมโยงกับผู้ที่เคยรู้จักพระคริสตเจ้าโดยตรง พระศาสนจักรที่กรุงเยรูซาเล็มส่งสิลวานัสกับบารซับบัสไปเป็นเพื่อนร่วมงานของนักบุญเปาโลและนักบุญบารนาบัส (เทียบ กจ 15:22) จดหมายอีกบางฉบับกล่าวถึงสิลวานัส คือ 2 คร 1:19 และ 1 ปต 5:12 ส่วนหนังสือกิจการอัครสาวกอ้างถึงสิลาสหลายครั้ง เช่น กจ 15:22, 27, 32, 34, 40; 16:19, 25, 29; 17:4, 10, 14, 15; 18:5
       3) ทิโมธี มีมารดาเป็นคริสตชนชาวยิวและบิดาเป็นชาวกรีก (เทียบ กจ 16:1) เป็นศิษย์ที่นักบุญเปาโลรักมากที่สุด เพราะเขามีทั้งวัฒนธรรมยิวและกรีกรวมอยู่ในตนเอง จึงแสดงอุดมการณ์ของนักบุญเปาโลเป็นรูปธรรมอย่างชัดเจน ถ้าเปรียบเทียบกับสิลาส หนังสือกิจการอัครสาวกเกือบไม่อ้างถึงทิโมธีเลยแม้เขาเป็นเพื่อนร่วมงานของนักบุญเปาโล คือไม่อ้างถึงทิโมธีเมื่อเล่าว่านักบุญเปาโลประกาศข่าวดีที่เมืองฟิลิปปีและเมืองเธสะโลนิกา แต่ทีละเล็กทีละน้อย ทิโมธีมีบทบาทสำคัญมากยิ่งขึ้น ธรรมประเพณีของพระศาสนจักรบันทึกว่า ในช่วงหลังของชีวิต เขาได้เป็นพระสังฆราชปกครองเมืองเอเฟซัส จดหมายของนักบุญเปาโลสองฉบับเกี่ยวกับงานอภิบาลเขียนถึงทิโมธี

        น่าสังเกตว่า ในที่นี้นักบุญเปาโลไม่เรียกตนเองว่าเป็นอัครสาวก ดังที่เขาเขียนในจดหมายฉบับอื่น ๆ เพราะชาวเธสะโลนิกายอมรับอย่างไม่มีข้อสงสัยว่าเขาเป็นอัครสาวกที่แท้จริง ซึ่งได้รับแสงสว่างจากพระคริสตเจ้าขณะที่เดินทางไปยังเมืองดามัสกัส ความสว่างของพระคริสตเจ้าส่องแสงในตัวเขาและจากเขาส่องแสงไปยังทั่วโลก

- ถึงพระศาสนจักร ในหนังสือพันธสัญญาใหม่ นี่เป็นครั้งโบราณที่สุด ที่เราพบคำว่า “พระศาสนจักร” ซึ่งเป็นการแปลตำภาษาฮีบรู “qahal” ภาษากรีก “ekklesia” หมายถึง “ชุมชนที่มาชุมนุมกัน” ในพันธสัญญาเดิมใช้คำนี้บ่อย ๆ หมายถึงประชากรที่พระเจ้าทรงเลือกสรรมาชุมนุมกัน ถ้าเราแปลคำภาษากรีก “ekklesia” ตามตัวอักษร หมายถึง “เรียกออกมา” หรือ “เรียกมาชุมนุมกัน” ดังนั้น พระศาสนจักรหมายถึงบรรดาบุตรบุญธรรมของพระบิดาผู้ทรงเรียกเขาเหล่านั้นให้มาชุมนุมกันฉันพี่น้อง

        เมื่อนักบุญเปาโลเขียนจดหมายฉบับนี้ เขาคิดถึงกลุ่มคริสตชนที่มาชุมนุมกัน เพื่อประกอบพิธีบูชาขอบพระคุณระลึกถึงอาหารค่ำมื้อสุดท้ายของพระเยซูเจ้า นักบุญเปาโลจินตนาการให้คริสตชนชาวเธสะโลนิกาอยู่ต่อหน้าเขา แต่ในเวลาเดียวกัน ยังมองเขาในแง่ที่เป็นชุมชนน้อยที่มาชุมนุมกัน พระวาจาของพระเจ้าจึงพูดกับคริสตชนแต่ละคน ในฐานะที่เขาเป็นสมาชิกคนหนึ่งในชุนชนที่มาชุมนุมกัน คือพระศาสนจักร