วันเสาร์ที่ 11 เมษายน 2015
อัฐมวารปัสกา
มก 16:9-15…
9หลังจากที่ทรงกลับคืนพระชนมชีพตอนเช้าตรู่วันต้นสัปดาห์แล้ว พระเยซูเจ้าทรงสำแดงพระองค์แก่มารีย์ชาวมักดาลาเป็นคนแรก นางคือผู้ที่พระองค์เคยทรงไล่ปีศาจเจ็ดตนออกไป 10นางจึงไปบอกผู้ที่กำลังร้องไห้เป็นทุกข์ซึ่งเคยอยู่กับพระองค์ 11เมื่อเขาเหล่านั้นได้ยินนางพูดว่าพระองค์ยังทรงพระชนม์อยู่และนางเห็นพระองค์แล้ว เขาก็ไม่เชื่อ
12หลังจากนั้น พระองค์ทรงสำแดงพระองค์ในรูปแตกต่างไปกับศิษย์สองคนซึ่งกำลังเดินทางไปชนบท 13เขาทั้งสองคนกลับมาเล่าให้คนอื่นฟัง แต่คนเหล่านั้นก็ไม่เชื่อเช่นเดียวกัน

14ในที่สุด พระองค์ทรงสำแดงพระองค์แก่อัครสาวกสิบเอ็ดคนขณะที่เขากำลังร่วมโต๊ะกินอาหารอยู่ ทรงตำหนิพวกเขาที่ไม่ยอมเชื่อและมีใจแข็งกระด้าง เพราะไม่ยอมเชื่อผู้ที่เห็นพระองค์เมื่อทรงกลับคืนพระชนมชีพแล้ว 15พระองค์ตรัสกับเขาว่า “ท่านทั้งหลายจงออกไปทั่วโลก ประกาศข่าวดีให้มนุษย์ทั้งปวง 16ผู้ที่เชื่อและรับศีลล้างบาปก็จะรอดพ้น ผู้ที่ไม่เชื่อจะถูกตัดสินลงโทษ

อรรถาธิบายและไตร่ตรอง

• พระวรสารนักบุญมาระโก เป็นพระวรสารฉบับที่สั้นที่สุดในพระวรสารทั้งสี่... มาระโกเล่าเป็นสาระเดียวกันกับพระวรสารเล่มอื่นๆ นักวิชาการเชื่อวา พระวรสารเล่มอื่นๆนั้นใช้มาระโกเป็นต้นแบบไม่มากก็น้อย ดังนั้น เราจึงได้เห็นเรื่องเหล่านี้ในการสรุปของมาระโกในบทที่ 16 ซึ่งเป็นบทสุดท้ายของพระวรสารของท่าน
o ตอนเช้าตรู่วันต้นสัปดาห์ (วันแรกของสัปดาห์ คือ การเริ่มต้นชีวิตใหม่ สำหรับชาวยิวคือวันอาทิตย์ นั่นหมายถึงหลังจากวันหยุดประจำสัปดาห์ คือ วันสับบาโต วันเสาร์นั่นเอง วันต้นสัปดาห์ จึงเป็นวัน

• “พระเยซูเจ้าทรงสำแดงพระองค์แก่มารีย์ชาวมักดาลาเป็นคนแรก นางคือผู้ที่พระองค์เคยทรงไล่ปีศาจเจ็ดตนออกไป” (วันนี้พ่ออยากไตร่ตรองตอนนี้เป็นพิเศษ)
o ที่นี้พระวรสารบันทึกถึง “มารีย์ชาวมักดาลา” และให้ข้อมูลว่า นางคือผู้ที่พระองค์เคยขับไล่ปีศาจเจ็ดตนออกไป... หลายครั้ง มารีย์จึงได้ชื่อว่าเป็นหญิงคนบาป หรือถูกมองว่าเป็นคนบาปมาก... เมืองมักดาลา เป็นเมืองเล็กๆ เมืองท่าริมทะเลสาบกาลิลี... หลายคนก็ตีความกันว่านางคือหญิงโสเภณี แต่ข้อมูลยังสับสนกันมาก... แต่ แต่ ที่แน่ๆพระเยซูเจ้าเลือกที่จะปรากฏพระองค์แก่นางเป็นคนแรก น่าทึ่งจริงๆ
o พ่อสำรวจในพระวรสาร พ่อรู้แน่ใจว่าศิษย์ทรงรักนั้นพระวรสารกล่าวถึง และนักวิชาการและธรรมประเพณีก็เชื่อว่าศิษย์ที่ทรงรัก (ในพระวรสารนักบุญยอห์น) นั้นคือยอห์นบุตรของเศเบดีน้องชายของยากอบ... แต่พระวรสารไม่เคยบอกว่าเขาคนนี้รักพระเยซูเจ้ามากเป็นพิเศษ มีแต่คำว่า “ศิษย์ที่ทรงรัก” แต่สำหรับมารีย์ชาวมักดาลา เราไม่เคยมีข้อมูลว่าพระเยซูรักนางเป็นพิเศษแต่อย่างใด.. แต่ที่แน่ะ เรารู้ว่า มารีย์รักพระเยซู แสวงหาพระองค์ วิ่งไปที่พระคูหาแต่เช้าตรู่ (ยน 20) และวิ่งไปบอกศิษย์ที่ทรงรักว่าพระองค์หายไป... และนางก็ร้องไห้ที่พระคูหาและตามหาพระองค์...
o พ่อคิดว่าสิ่งสำคัญมีสองประการคู่กัน... คือ พระเยซูรักเราทุกคนแน่นอนและพระองค์รักมารีย์ แต่ประการที่สองคือเรารู้ว่า มารีย์นี้รักพระเยซูเจ้าด้วย...
o พ่อไม่สงสัย... วันนี้พระวรสารบอกกับเราว่ามารีย์ชาวมักดาลาคือคนที่พระองค์ไล่ผีเจ็ดตนออกไป พ่อจึงคิดว่า นางคงจะเป็นเครื่องหมายของการได้รับการปลดปล่อย หรือที่พระเยซูเจ้า เคยตรัสอีกตอนว่า “เพราะนางได้รับการอภัยมาก นางจึงรักมาก” (แม้เราไม่ทราบว่า ตอนที่ตรัสนี้หมายถึงมารีย์ชาวมักดาลาหรือไม่ ซึ่งเรามักจะปนๆกันในการตีความ) แต่อย่างไรก็ตาม...
o วันนี้ พ่ออยากขอเน้น... “มารีย์ชาวมักดาลาคือคนที่รักพระเยซูเจ้ามากๆแน่นอน...ไม่ต้องสงสัย พระวรสารเห็นพ้องว่า พระองค์ปรากฏแก่นางเป็นคนแรก”

• พ่อสรุปได้ไหมครับว่า ... คนที่รักพระเยซูเจ้ามากๆจะได้เห็นพระองค์เสมอและได้เห็นพระองค์...
o พ่อคิดว่า ตรงนี้จริงสำหรับความเชื่อของเรา... พ่อเชื่อว่า ถ้าเรารักพระเจ้า เราจะเห็นพระเจ้าในทุกสิ่ง พระคัมภีร์หมวดวรรณกรรมปรีชาญาณบอกว่า “ผู้ที่ยำเกรงพระเจ้าเท่านั้นที่จะได้พบปรีชาญาณ” (โยบ 28)
o พ่อเพิ่งไปเทศน์ให้คณะเซอร์ตลอดแปดวันเรื่องพระคัมภีร์ปรีชาญาณ... พ่อสรุปได้จริงๆว่า “คนโง่เท่านั้นที่ไม่เห็นพระเจ้า ไม่เห็นพระเจ้าในเพื่อนพี่น้อง ไม่เห็นพระเจ้าในทุกสิ่งสร้าง...” ปรีชาญาณของพระเจ้าพบได้เสมอในทุกสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง...
o และโอกาสที่เราจะได้เห็น ได้พบปรีชาญาณนั้นพบได้ที่ใด เพิ่งฟังอาจารย์บรรยายในสัมมนาพระสงฆ์ ท่านเล่านิทานว่า “พระเจ้าสร้างมนุษย์และสรรพสัตว์และทรงถามว่า พระองค์จะซ่อนปรีชาญาณไว้ที่ไหนดี ที่มนุษย์จะหาไม่พบเพราะมนุษย์อยากได้ปรีชาญาณ... และที่สุดก็มีคำแนะนำจากหนูตัวน้อยๆ ด้อยค่าบอกกับพระเจ้าว่า “ซ่อนไว้ในใจมนุษย์สิ เขาจะไม่มีวันหาเจอ””
o นิทานนี้อาจจะเป็นวรรณกรรมประชดประชันว่า มนุษย์ไม่ค่อยเข้าไปถึงในหัวใจตนเอง... แต่ แต่ แต่... ถ้าอ่านพระคัมภีร์ และได้อ่านพระวรสาร ได้พบพระเยซูเจ้า “ด้วยหัวใจ” คือ “รัก รัก รัก” จะพบพระปรีชาญาณ คือ พระเจ้าแน่นอน...
o พ่อเทศน์ให้คณะเซอร์โดยเน้นว่า “มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะเกลียดชัง มีแต่คนขาดปรีชาญาณเท่านั้นที่โกรธโมโหและเคียดแค้น และดึงดันทำบาปต่อไป...” คำไทยเรายังกล่าวว่า “โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า”... ก็จริงนะครับ...

• พี่น้องที่รัก ครับ วันเสาร์ในอัฐมวารปัสกาแล้วครับ... พ่อสรุปครับ
1. วันนี้พ่ออยากให้เราเป็นเหมือนมารีย์ชาวมักดาลา... คือ รักพระเยซูเจ้าจริงๆ เหมือนมารีย์... จงรักพระองค์ในเพื่อนพี่น้องของเราผู้ที่ยากไร้ชายขอบเป็นพิเศษ... รู้ไหมว่าคนยากไร้ชายขอบสุดคือชายของของหัวใจของเรานะครับ ที่เราได้ปิดใจใส่เขาจนเขาเข้ามาไม่ได้อีกแล้ว... เปิดใจ รัก ให้อภัยความผิดหรือไล่ผีเจ็ดตนหรือมากกว่านั้นไปจากใจเราเถอะครับ...
2. รักสมบูรณ์แบบในการให้อภัยนะครับ เอาน่า...เลิกโกรธ แต่เห็นใจ จงอย่าเก็บความโกรธที่ทำให้โง่และความโมโหที่ทำให้บ้า... จนทำให้ใจขุ่นมัวและหมองมอมอมแมมครบั.. จะยิ่งทำให้หาปรีชาญาณไม่เจอกันใหญ่ คือ ยิ่งฉลาดน้อยเกินไปทุกที... เพื่อว่าเมื่อใจใสสะอาดเราจะได้เห็นพระองค์เสมอครับ พระคัมภีร์กล่าวว่า “บุคคลที่มีมือสะอาดและใจบริสุทธิ์ จะได้แลเห็นพระเจ้า” (เทียบ มธ 5 บุญลาภ)
3. จงเห็นพี่น้องของเราด้วยสายตาอันอ่อนโยนเสมอไปจริงๆ นะครับ... “ดวงตาที่เปี่ยมด้วยความรัก คือ ดวงตาเห็นธรรมแห่งปรีชาญาณครับ... คือ ได้เห็นพระเจ้า เห็นพระองค์ในพี่น้องและสิ่งสร้างทั้งมวล...”