ข้อกำหนดเพิ่มเติม^a

ก. บทสอนให้ปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัด

10 ¹บุตรสองคนของอาโรนคือ นาดับและอาบีฮูต่างถือกระถางไฟของตนใส่ถ่านติดไฟในกระถาง เติมกำยานลงในไฟ แล้วนำมาถวายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ แต่เป็นไฟที่ไม่ถูกต้องตามพระบัญชาของพระองค์^{b 2}ทันใดนั้น พระยาห์เวห์ทรงส่งไฟลงมาเผาทั้งสองคนให้สิ้นชีวิตเฉพาะพระพักตร์ ³โมเสสจึงกล่าวกับอาโรนว่า “นี่คือสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงหมายถึงเมื่อตรัสว่า

          ‘เราจะสำแดงความศักดิ์สิทธิ์ของเราแก่ผู้ที่เข้าใกล้เรา

                    เราจะเปิดเผยพระสิริรุ่งโรจน์ของเราแก่ประชากรทั้งมวล’”^c

อาโรนมิได้พูดอะไรเลย

ข. การเคลื่อนย้ายศพ

          ⁴โมเสสเรียกมิชาเอลและเอลซาฟานบุตรของอุสซีเอล ลุงของอาโรน และบอกเขาทั้งสองคนว่า “จงเข้ามายกศพพี่น้องของท่านออกจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ไปข้างนอกค่ายเถิด” ⁵เขาจึงเข้ามาและแบกศพทั้งสองที่ยังมีเสื้อยาวชั้นในสวมอยู่ออกไปนอกค่ายตามที่โมเสสสั่ง

ค. กฎการไว้ทุกข์ของสมณะ

          ⁶โมเสสบอกอาโรนพร้อมกับเอเลอาซาร์และอิธามาร์บุตรอีกสองคนว่า “อย่าปล่อยผมให้ยุ่งหรือฉีกเสื้อผ้าของท่าน^dเป็นการแสดงความอาลัย มิฉะนั้น ท่านจะต้องตาย และพระยาห์เวห์จะทรงพระพิโรธต่อชุมชนทั้งหมด ชนชาติอิสราเอลพี่น้องของท่านทุกคนไว้ทุกข์ให้แก่ทั้งสองคนที่ถูกไฟของพระยาห์เวห์เผา ⁷ท่านทั้งสามคนอย่าออกไปจากทางเข้ากระโจมนัดพบ มิฉะนั้น ท่านจะต้องตาย เพราะท่านทั้งสามคนได้รับเจิมด้วยน้ำมันศักดิ์สิทธิ์ มอบถวายแด่พระยาห์เวห์” แล้วทุกคนก็ปฏิบัติตามที่โมเสสสั่ง

ง. ห้ามดื่มเหล้าองุ่น

          ⁸พระยาห์เวห์ตรัสสั่งอาโรนว่า

          ⁹“เมื่อท่านทั้งหลายต้องเข้าไปในกระโจมนัดพบ ท่านและบรรดาบุตรอย่าดื่มเหล้าองุ่นหรือของมึนเมาใดๆ มิฉะนั้น ท่านจะต้องตาย นี่เป็นข้อกำหนดสำหรับลูกหลานของท่านตลอดไป ¹⁰ทั้งนี้เพื่อท่านจะสามารถแยกสิ่งศักดิ์สิทธิ์ออกจากของสามัญ แยกสิ่งมีมลทินจากสิ่งที่ไม่มีมลทิน ¹¹และสามารถสอนชนชาติอิสราเอลให้รู้จักข้อกำหนดทั้งปวงที่พระยาห์เวห์ทรงประกาศแก่ท่านทางโมเสส”

จ. เครื่องบูชาส่วนที่เป็นของสมณะ

          ¹²โมเสสกล่าวกับอาโรนและบุตรที่ยังเหลืออยู่อีกสองคน คือ เอเลอาซาร์และอิธามาร์ว่า “จงนำธัญบูชาที่เหลือจากของที่ใช้ไฟเผาถวายแด่พระยาห์เวห์ ทำเป็นขนมปังไร้เชื้อ แล้วกินใกล้ๆ กับพระแท่นบูชา เพราะของถวายนี้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ¹³จงกินภายในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เพราะเป็นส่วนที่เป็นของท่านและบรรดาบุตรจากของที่ใช้ไฟเผาถวายแด่พระยาห์เวห์ นี่เป็นพระบัญชาที่ข้าพเจ้าได้รับ ¹⁴ท่านและบรรดาบุตรชายหญิงของท่านจะกินส่วนอกและขาหลังของเครื่องบูชาที่ท่านได้ยื่นถวายตามพิธีแล้วในสถานที่ที่ไม่มีมลทิน เพราะของถวายเหล่านี้เป็นของท่านและบรรดาบุตรจากศานติบูชาที่ชาวอิสราเอลถวาย ¹⁵ชาวอิสราเอลจะนำขา ส่วนอก และไขมันมาถวาย เมื่อได้เผาไขมันถวายบนพระแท่นแล้ว ขาและส่วนอกจะถูกยื่นถวายตามพิธีแด่พระยาห์เวห์ แล้วจะเป็นของท่านและบุตร นี่จะเป็นสิทธิถาวรสำหรับท่านทั้งหลายตลอดไปตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาไว้”

ฉ. ระเบียบปฏิบัติพิเศษสำหรับการถวายบูชาลบล้างบาป^e

          ¹⁶โมเสสซักถามถึงแพะที่ถวายเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และรู้ว่าถูกเผาไปแล้ว จึงรู้สึกโกรธเอเลอาซาร์และอิธามาร์ บุตรทั้งสองคนที่เหลือของอาโรน แล้วพูดว่า ¹⁷“ทำไมท่านจึงไม่กินเครื่องบูชาลบล้างบาปในบริเวณกระโจมนัดพบ เพราะเป็นของศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง พระยาห์เวห์ได้ประทานสัตว์ให้ท่านเพื่อลบล้างความผิดของประชากร และทำพิธีชดเชยบาปของเขาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์¹⁸เนื่องจากท่านไม่ได้นำเลือดของมันเข้าไปในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ท่านควรจะกินเนื้อของมันภายในบริเวณกระโจมตามที่ข้าพเจ้าได้สั่งไว้” ¹⁹อาโรนตอบโมเสสว่า “ดูเถิด วันนี้ชาวอิสราเอลได้ถวายเครื่องบูชาเพื่อลบล้างบาปและถวายเครื่องเผาบูชาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์แล้ว แต่เหตุร้ายนี้ได้เกิดขึ้นแก่ข้าพเจ้า ถ้าข้าพเจ้าได้กินเนื้อจากเครื่องบูชาเพื่อลบล้างบาปในวันนี้ พระยาห์เวห์จะพอพระทัยหรือ” ²⁰เมื่อโมเสสได้ยินเช่นนี้ ก็รู้สึกพอใจ

10 a เหตุการณ์ที่เล่าในบทนี้มีจุดประสงค์เพื่อช่วยให้เข้าใจข้อกำหนดทางพิธีกรรมบางข้อ

^b “ไฟที่ไม่ถูกต้อง” อาจเป็นเพราะถวายผิดเวลา หรือเอามาจากไฟสามัญ

^c ข้อความทั้งสองบรรทัดนี้ไม่พบในพระคัมภีร์อีกเลย ผู้ที่ “เข้าใกล้” พระยาห์เวห์ (คือบรรดาสมณะ) มีส่วนร่วมใน “ความศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์” (ดู 19:2) “พระสิริรุ่งโรจน์” ของพระองค์ (อพย 24:16 เชิงอรรถ f) ปรากฏแก่ประชากรทั้งปวง (ในพิธีโดยไฟที่ลงโทษ เช่น สายฟ้า)

^d การปล่อยผมยุ่งและฉีกเสื้อผ้าเป็นพิธีไว้ทุกข์ของชาวยิวทั่วไป แต่บรรดาสมณะจะต้องอยู่แยกออกจากสามัญชน จึงมีกฎแสดงการไว้ทุกข์เป็นพิเศษโดยเฉพาะ (ดูบทที่ 21 ด้วย)

^e เหตุการณ์ที่เล่านี้ไม่คำนึงถึงกฎที่วางไว้ใน 4:13ฯ และ 6:17-23 อาโรนแก้ตัวว่าการที่ตนไม่ได้กินเนื้อสัตว์ที่ถวายเป็นเครื่องบูชา เพราะมีความทุกข์ที่นาดับและอาบีฮูบุตรทั้งสองคนถูกพระเจ้าลงโทษให้ตาย โมเสสจึงเข้าใจว่า กฎทั่วไปน่าจะมีข้อยกเว้นได้บ้าง เรื่องนี้และเรื่องอื่นๆ ในบทนี้อาจมาจากหลายแหล่ง และนำมารวมไว้กับตำนานสงฆ์