พิธีถวายผลิตผลแรกa
26 1เมื่อท่านเข้าไปในแผ่นดินที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงมอบให้ท่านเป็นมรดก และท่านเข้ายึดครองเป็นกรรมสิทธิ์และตั้งหลักแหล่งอาศัยอยู่ที่นั่นแล้ว 2ท่านจะต้องนำผลแรกจากผลิตผลของแผ่นดินที่ท่านเพาะปลูกในแผ่นดินที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงมอบให้ท่าน ใส่กระจาดนำไปยังสถานที่ที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงเลือกไว้เป็นที่พำนักของพระนามพระองค์ 3ท่านจะไปพบสมณะที่อยู่ในตำแหน่งเวลานั้น และพูดกับเขาว่า “วันนี้ ข้าพเจ้าประกาศแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านว่า ข้าพเจ้าได้เข้ามาในแผ่นดินที่พระยาห์เวห์ทรงสาบานไว้กับบรรพบุรุษว่าจะประทานให้แก่พวกเราแล้ว”
4สมณะจะรับกระจาดจากมือของท่าน นำไปวางไว้หน้าพระแท่นบูชาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน 5ท่านจะต้องประกาศถ้อยคำเหล่านี้เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านว่าb
“บรรพบุรุษของข้าพเจ้าเป็นชาวอารัมเร่ร่อน เขาลงไปที่อียิปต์และอาศัยอยู่ที่นั่นอย่างคนต่างถิ่นมีจำนวนน้อย แต่ได้กลายเป็นชนชาติใหญ่มีกำลังและมีจำนวนมากที่นั่น 6ชาวอียิปต์ทำร้ายพวกเรา ข่มเหงเราและบังคับให้เราเป็นทาสอย่างทารุณ 7แต่เราร้องเรียกหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของเรา พระยาห์เวห์ทรงฟัง ทอดพระเนตรเห็นความทุกข์ทรมาน ความยากลำบากและการถูกกดขี่ของเรา 8พระยาห์เวห์ทรงใช้พระหัตถ์ทรงฤทธิ์ และพระอานุภาพยิ่งใหญ่ทำเครื่องหมายอัศจรรย์และปาฏิหาริย์น่าสะพรึงกลัว ช่วยเราออกจากอียิปต์ 9และทรงนำเรามาที่นี่ ประทานแผ่นดินมีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลอย่างอุดมสมบูรณ์นี้ให้แก่เรา 10ข้าแต่พระยาห์เวห์ บัดนี้ ข้าพเจ้านำผลิตผลแรกของแผ่นดินที่พระองค์ประทานแก่ข้าพเจ้านั้นมาถวายแด่พระองค์”
แล้วท่านจะวางกระจาดลงเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และกราบนมัสการเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน 11ท่านจะเลี้ยงฉลองชื่นชมกับของดีทุกอย่างที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานให้ท่านและครอบครัวของท่าน ท่านจะแบ่งปันความชื่นชมนี้กับชนเลวีและคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในหมู่ท่านด้วย
ของถวายหนึ่งในสิบทุกสามปี
12ทุกสามปี เมื่อท่านยกผลิตผลหนึ่งส่วนจากสิบส่วนให้ชนเลวี คนต่างด้าว ลูกกำพร้าและหญิงม่าย เพื่อทุกคนจะได้กินอิ่มในเมืองของท่าน 13ท่านจะต้องกล่าวเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านว่า
“ข้าพเจ้าได้ยกส่วนศักดิ์สิทธิ์ที่สงวนไว้สำหรับพระเจ้าออกจากบ้านของข้าพเจ้า ให้ชนเลวี คนต่างด้าว ลูกกำพร้าและหญิงม่าย ตามที่พระองค์ทรงบัญชาให้ทำแล้ว ข้าพเจ้าไม่ได้ละเว้นหรือหลงลืมบทบัญญัติข้อใดของพระองค์เลย 14เมื่อไว้ทุกข์ ข้าพเจ้าไม่ได้นำของถวายหนึ่งในสิบนี้มากิน เมื่อมีมลทิน ข้าพเจ้าก็ไม่ได้ยกสิ่งใดจากของถวายนั้น ข้าพเจ้าไม่ได้นำส่วนใดจากของถวายนี้ไปเลี้ยงฉลองแก่ผู้ตายc ข้าพเจ้าเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าปฏิบัติตามที่ทรงบัญชาไว้ทุกประการ 15โปรดทอดพระเนตรจากสวรรค์ที่ประทับศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ และทรงอวยพระพรชาวอิสราเอลประชากรของพระองค์ และอวยพระพรแผ่นดินที่พระองค์ประทานให้แก่เรา ดังที่ทรงสาบานไว้กับบรรพบุรุษของเรา แผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลอย่างอุดมสมบูรณ์”
III. คำปราศรัยสรุป
ก. ตอนปลายของคำปราศรัยครั้งที่สองd
อิสราเอลเป็นประชากรของพระยาห์เวห์e
16ในวันนี้ พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงบัญชาให้ท่านปฏิบัติตามข้อกำหนด และกฎเกณฑ์เหล่านี้อย่างเคร่งครัดสุดจิตใจและสุดวิญญาณ
17ในวันนี้ ท่านได้ยินพระยาห์เวห์ทรงประกาศว่า พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของท่าน ถ้าท่านดำเนินตามหนทางของพระองค์ ปฏิบัติตามข้อกำหนด บทบัญญัติและกฎเกณฑ์ของพระองค์ ทั้งเชื่อฟังพระสุร เสียงของพระองค์ 18ในวันนี้ พระยาห์เวห์ทรงบัญชาให้ท่านประกาศว่า ท่านจะเป็นประชากรของพระองค์ เป็นกรรมสิทธิ์พิเศษของพระองค์ดังที่ตรัสไว้ และท่านจะปฏิบัติตามบทบัญญัติของพระองค์ทุกประการ 19พระองค์จะทรงบันดาลให้ท่านมีศักดิ์ศรี มีชื่อเสียง และมีเกียรติยศเหนือชนชาติอื่นๆ ทั้งปวงที่ทรงสร้างขึ้นมา และท่านจะเป็นประชากรศักดิ์สิทธิ์ถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านดังที่ทรงสัญญาไว้
26 a บุตรคนแรกหรือสัตว์ตัวแรกเป็นของพระเจ้า (อพย 13:11 เชิงอรรถ b) ในทำนองเดียวกัน ผลผลิตแรกจากแผ่นดิน ก็เป็นของศักดิ์สิทธิ์ต้องถวายแด่พระองค์ด้วย (อพย 22:28; 23:19; 34:26; ลนต 2:12, 14; 23:10-17; ฉธบ 18:4) กดว 18:12 กำหนดให้ผลผลิตแรกที่ถวายแด่พระเจ้านี้ตกเป็นของสมณะ (ดู อสค 44:30) การถวายผลผลิตจากแผ่นดิน ในปฏิทินทางศาสนาสมัยโบราณ (ดู อพย 23:16, 19) มีความสัมพันธ์กับเทศกาลเก็บเกี่ยวข้าวและผลองุ่น เทศกาลทั้งสองนี้มีต้นกำเนิดในแผ่นดินคานาอัน แต่ชาวอิสราเอลนำมาให้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์แห่งความรอดพ้น คือการเข้าสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญา (ข้อ 1, 3, 9-10) ดังนั้น ความคิดที่ว่าแผ่นดินเป็นของประทานจากพระเจ้าจึงมีความสำคัญมากใน ฉธบ (ดู 1:5 เชิงอรรถ b)
b การประกาศยืนยันความเชื่อในข้อ 5-9 สรุปประวัติศาสตร์แห่งความรอดพ้นที่เน้นการปลดปล่อยจากอียิปต์เป็นพิเศษ เราพบความคิดที่เป็นองค์ประกอบเดียวกันใน “การประกาศยืนยันความเชื่อ” ใน ฉธบ 6:20-23 และในรูปที่พัฒนาขึ้นใน ยชว 24:1-13 และ นหม 9:7-25 การย้ำถึงแผ่นดิน “ที่น้ำนมและน้ำผึ้งไหลอย่างอุดมสมบูรณ์” เหมาะทีเดียวกับการประกาศยืนยันความเชื่อในที่นี้ ซึ่งอยู่ในบริบทของการถวายผลิตผลแรกจากแผ่นดิน การละเว้นไม่พูดถึงเหตุการณ์ที่ภูเขาซีนายในที่นี้ ไม่หมายความว่าการประกาศยืนยันความเชื่อนี้เป็นผลของธรรมประเพณีซึ่งไม่รู้จักเหตุการณ์เหล่านั้น ข้อความตอนนี้ไม่โบราณนักและการอ้างถึงการประกาศธรรมบัญญัติบนภูเขาซีนายก็อยู่นอกประเด็น
c ของถวายหนึ่งในสิบเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ถวายแด่พระยาห์เวห์ จึงต้องเก็บไว้ให้พ้นจากมลทินใดๆ เช่น พิธีไว้ทุกข์ (ดู ฮชย 9:4) การสัมผัสกับสิ่งที่มีมลทิน (ดู ฮกก 2:13) “การเลี้ยงฉลองแด่ผู้ตาย” อาจหมายถึง พิธีไว้ทุกข์ หรือ ศาสนพิธีกรรมเฉลิมฉลองเทพเจ้า (บาอัลอาโดนิส) ซึ่งตายและเกิดใหม่ (ดู 14:1 เชิงอรรถ a)
d คำปราศรัยครั้งที่สองของโมเสสซึ่งเริ่มที่ 4:44 (ดู 4:44 เชิงอรรถ l) ดำเนินต่อไปที่นี่หลังประมวลกฎหมายเฉลยธรรมบัญญัติ (12:1-26:15) และจบลงที่ 28:68 บทที่ 27 เป็นข้อความแทรกเข้ามาในภายหลัง ส่วนบทที่ 28 มาจากองค์ประกอบหลายแหล่ง
e ประมวลกฎหมายเฉลยธรรมบัญญัติที่เพิ่งพูดถึงนี้เป็นเอกสารของพันธสัญญาในรูปแบบของสัญญาว่า พระยาห์เวห์จะทรงเป็นพระเจ้าของอิสราเอล และอิสราเอลจะเป็นประชากรของพระองค์ โดยมีเงื่อนไขว่าประชากรจะต้องปฏิบัติตามบทบัญญัติต่างๆ เหล่านี้ เขาจะรับคำอวยพรและสาปแช่ง (บทที่ 28) ก็แล้วแต่ว่าเขาจะปฏิบัติตามเงื่อนไขของสัญญาหรือไม่
