วันอาทิตย์ที่ 12 มีนาคม 2017
สัปดาห์ที 2 เทศกาลมหาพรต
บทอ่าน ปฐก 12:1-4ก / 2ทธ1:8-10 / มธ 17:1-9
      ในหนังสือพระคัมภีร์ ภูเขาคือสถานที่ “ของการอยู่ใกล้ชิดกับพระเป็นเจ้า”ตามหนังสือ “พระเยซูเจ้าแห่งนาซาเร็ธ “ของพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่16 ได้กล่าวถึงภูเขาโมเรีย ภูเขาซีนัย และภูเขาคาร์แมล ซึ่งสถานที่พิเศษที่พระเป็นเจ้าได้เผยแสดงตัวของพระองค์ในพันธสัญญาเดิม ภูเขาหรือเนินเขา คือ สถานที่เกิดเหตุการณ์ที่สำคัญในชีวประวัติของพระเยซูเจ้า เช่นตัวอย่าง การเทศนาเรื่องมหาบุญลาภแปดประการบนภูเขา

การจำแลงพระกายที่ภูเขาสูง หรือมหาทรมานในสวน ใกล้เชิงภูเขาโอลีฟว์ การถูกตรึงกางเขนที่เขากัลวาริโอ หรือการเสด็จขึ้นสวรรค์ที่ภูเขาโอลีฟว์
พวกอัครสาวกที่สนิทกับพระเยซูเจ้า คือ เปโตร ยากอบ และยอห์น ได้เดินทางไปขึ้นภูเขาสูงพร้อมกับพระองค์ ขณะที่พวกเขาอยู่ที่นั้น
สิ่งที่เกินความคาดหมายได้เกิดขึ้น คือพระวรกายของพระเยซูเจ้าได้เปลี่ยนไป
พระพักตร์ของพระองค์ฉายแสงเหมือนกับดวงอาทิตย์
ฉลองพระองค์ให้กลายเป็นสีขาวเหมือนกับแสงสว่าง ที่แสดงถึงเกียรติมงคลของพระคริสตเจ้า ในฐานะเป็นพระบุตรของพระเป็นเจ้า
สำหรับอัครสาวกทั้งสามแล้ว มันเป็นเครื่องหมายถึงสิ่งที่พวกเขากำลังจะเข้าใจ เกี่ยวกับพระอาจารย์เจ้านั่นเอง คือพระองค์เป็นพระบุตรของพระเป็นเจ้าที่ทำให้คำสัญญาในพันธสัญญาเดิมสำเร็จไป เสียงจากเมฆเป็นเสียงของพระบิดาเจ้าที่ยืนยันว่า บุคคลซึ่งจะพึ่งเข้าใจผู้นี้แหละคือ “บุตรที่รักของเรา เราพึงพอใจยิ่งนัก จงเชื่อฟังพระองค์ท่านเถิด”

ข้อคิด

1) แม้ว่าอัครสาวกทั้งสาม ต้องการที่จะอยู่บนยอดเขาสูง แต่พระเยซูเจ้าได้ทรงนำพวกท่านลงมาข้างล่าง เพื่อเจริญชีวิตตามปรกติ
เพื่อแสดงว่าการอยู่ในสภาวะของความสุขที่เห็นเกียรติมงคลของพระเยซูนั้น จะคงอยู่ตลอดไปไม่ได้ พวกท่านจะต้องหวลกลับมาสู่การดำรงชีวิตประจำวัน

2) มิสซา คือ ”ประสบการณ์ของภูเขาสูงในชีวิต”ที่ทำให้เราพบกับสภาวะพระเจ้าของพระเยซูเจ้า เราไม่ต้องกังวลกับสิ่งใด แต่ไปพบพระองค์ด้วยความสุข
เหมือนกับเปโตรที่อุทานออกมาว่า “พระเจ้าข้า เราอยู่ที่นี่ช่างดีจริงๆ”