วันศุกร์ที่ 26 สิงหาคม 2016

สัปดาห์ที่ 21 เทศกาลธรรมดา

1คร 1:17-25……………..
ปรีชาญาณและความโง่เขลา
17พระคริสตเจ้ามิได้ทรงส่งข้าพเจ้ามาทำพิธีล้างบาป แต่ทรงส่งมาประกาศข่าวดีมิใช่ด้วยการใช้โวหารอันชาญฉลาด ด้วยเกรงว่าจะทำให้ไม้กางเขนของพระคริสตเจ้าเสื่อมประสิทธิภาพ 18ผู้ที่จะพินาศนั้นเห็นว่าคำสอนเรื่องไม้กางเขนเป็นความโง่เขลา แต่พวกเราที่กำลังจะรอดพ้นเห็นว่าเป็นพระอานุภาพของพระเจ้า 19มีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “เราจะทำลายความปรีชาของผู้มีปัญญา และจะทำให้ไหวพริบของคนฉลาดหมดสิ้นไป

20คนฉลาดปราดเปรื่องอยู่ที่ใดเล่า บัณฑิตอยู่ที่ใดเล่า และนักโต้ปัญหาของโลกนี้อยู่ที่ใดเล่า พระเจ้ามิได้ทรงบันดาลให้ความปรีชาฉลาดของโลกนี้ กลายเป็นความโง่เขลาไปดอกหรือ 21เพราะตามพระปรีชาญาณของพระเจ้า โลกมิได้รู้จักพระองค์โดยอาศัยความปรีชาฉลาดของตน พระเจ้าจึงพอพระทัยช่วยผู้มีความเชื่อให้รอดพ้นโดยการเทศน์สอนเรื่องโง่เขลา 22ขณะที่ชาวยิวเรียกร้องขอดูอัศจรรย์ และชาวกรีกแสวงหาปรีชาญาณ 23เรากลับประกาศเรื่องพระคริสตเจ้าผู้ทรงถูกตรึงกางเขน อันเป็นข้อขัดข้องมิให้ชาวยิวรับไว้ได้และเป็นเรื่องโง่เขลาสำหรับชาวกรีก 24แต่สำหรับผู้ที่พระเจ้าทรงเรียกนั้น ไม่ว่าจะเป็นชาวยิวหรือชาวกรีก พระคริสตเจ้าทรงเป็นทั้งพระอานุภาพและพระปรีชาญาณของพระเจ้า 25เพราะความโง่เขลาของพระเจ้ายังฉลาดยิ่งกว่าปรีชาญาณของมนุษย์ และความอ่อนแอของพระเจ้าก็ยังเข้มแข็งยิ่งกว่าพละกำลังของมนุษย์

26พี่น้องทั้งหลาย จงพิจารณาดูเถิด เมื่อพระเจ้าทรงเรียกท่านนั้น มีน้อยคนที่ฉลาดตามมาตรฐานของมนุษย์ น้อยคนที่มีอิทธิพล น้อยคนที่มีตระกูลสูง 27แต่พระเจ้าทรงเลือกสรรคนโง่เขลาในสายตาของโลกเพื่อทำให้คนฉลาดต้องอับอาย พระเจ้าทรงเลือกสรรคนที่โลกถือว่าอ่อนแอเพื่อทำให้ผู้แข็งแรงต้องอับอาย 28และพระเจ้าทรงเลือกสรรสิ่งต่ำช้าน่าดูหมิ่นไร้คุณค่าในสายตาของชาวโลกเพื่อทำลายสิ่งที่โลกเห็นว่าสำคัญ 29ทั้งนี้ เพื่อมิให้มนุษย์โอ้อวดเฉพาะพระพักตร์ของพระเจ้าได้ 30เดชะพระองค์ ท่านจึงมีความเป็นอยู่ ในพระคริสตเยซูผู้ที่พระเจ้าทรงตั้งให้เป็นปรีชาญาณสำหรับเรา ทั้งยังทรงเป็นผู้บันดาลความชอบธรรม ความศักดิ์สิทธิ์และการไถ่กู้อีกด้วย 31เพื่อให้เป็นไปตามที่เขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “ผู้ใดจะโอ้อวด ก็ให้ผู้นั้นโอ้อวดในองค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด”

อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• “ข้าแต่พระเจ้า เพียงพระองค์ทรงสอนผมด้วยหัวแม่โป้งเท้าของพระองค์ รับรองว่าผมจะฉลาดเหลือเฟือครับ”........... “เพราะความโง่เขลาของพระเจ้ายังฉลาดยิ่งกว่าปรีชาญาณของมนุษย์ และความอ่อนแอของพระเจ้าก็ยังเข้มแข็งยิ่งกว่าพละกำลังของมนุษย์”

• วันนี้มีเรื่องเล่าส่วนตัวให้ฟังครับ
o พ่อเคยมีปัญหาเยอะมากเรื่องการเรียน เรียนไม่เก่งมากๆครับ เรียกว่าเป็นพันธุกรรมทางปัญญาของพ่อก็ว่าได้ เพราะอันที่จริงที่บ้านไม่มีคนเรียนเก่งเลยครับ
o คำว่า “ปานกลาง กับคำว่าอ่อน คือสมบัติทางปัญญา และอัตลักษณ์ทางปัญญาของพวกเราพี่น้องสิบห้าคนในครอบครัว” ปานกลาง อ่อน เรียนไม่ไหวไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับครอบครัวของเรา พี่น้องของพ่อครับ...
o วันนี้เปิดเผยความจริงของครอบครัวของเราครับ พ่อเข้าบ้านเณรก็ลำบากเรื่องเรียนตั้งแต่บ้านเณรเล็กครับ มาพร้อมกับเพื่อนๆ เณรชั้น ม.1 จำนวน 14 คน พ่อเกือบจะเป็นอันดับที่ 15 ในกลุ่มเพื่อน เพราะต้องเว้นวรรคจากอันดับที่ 13 ด้วย ต่อจากเขาทันทีไม่ได้ด้วยซ้ำไปครับ โดนตีหน้าชั้นเพราะสอบตกเป็นเรื่องธรรมดา ยังจำหน้าคนตีได้ไม่มีวันลืมครับ...
o เคี่ยวเข็ญสามเณรสมเกียรติกันแบบหืดขึ้นคอ หรือแทบน้ำท่วมปอดหรือน้ำรดหัวเป็ดแหละครับ เกรดตอน ม.1 ก็งดงามครับ 0.98 ไม่ถึง เกรด 1 ครับ สอบได้ 0 หรือ F เพียบครับ มึนโฮโดยตลอด
o แต่มีวิชาหนึ่งนะครับที่พ่อได้ 4 หรือ A ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะครับ... วิชานั้นสมัยพ่อเรียน ม.1 รุ่นแรกของประเทศไทย วิชานั้นชื่อว่า “การดูแลรักษาบ้าน” (ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ครับ) ปลื้ม ได้ 4 มาหนึ่งตัว เพราะหุงข้าวสุก กวาดบ้านสะอาด... เกียรติยศของข้าพเจ้าจริงๆ

• ทำอย่างไรเมื่อ “ไม่ฉลาดหรือโง่” ขนาดนั้น...
o หมดทางครับ จนแต้ม ฟิตขึ้นยาก มันยากจริงๆ เพราะเกือบจะติดลงไปในพันธุกรรม... แต่ก็อยากบวช อยากเป็นพระสงฆ์ อยากเรียนได้จะทำอย่างไร แต่ที่แน่ๆ
o อีกเรื่องที่ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ตอน ม.1 พ่อได้เป็นหัวหน้าชั้นสามเณรนะครับ (เหตุผลเพราะบอดี้ใหญ่สุดแต่สมองเล็กไม่เป็นไร ใช้กำลัง “เอาอยู่”.... ครูเณรเห็นหน่วยก้าน “พ่อสุวนารถที่เคารพในปัจจุบัน” ให้เป็นหัวหน้าเลย...ครับ)
o บอกแล้ว ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ การดูแลรักษาบ้าน ดูแลรักษาเพื่อนๆ ให้อยู่ในระเบียบวินัยตามวัยเซียนๆของพวกเรา “เอาอยู่” ครับ
o แล้วเรื่องเรียนเอาอย่างไร เรื่องปัญญาเอาอย่างไร ทำอย่างไรหนอที่ต่อมฉลาดจะแตกออกมาสักที ให้มันเรียนได้สักที เอาตัวให้รอดพ้นค่ายกล FFFFF ห้า หก F สักที.. ทำอย่างไร
o อธิการเวลานั้นบอกและขู่ว่า เรียนแบบนี้บวชไม่ได้ ต้องกลับบ้านไปไถ....ดีกว่ามั้ง คำพูดของท่านขู่แต่ให้กำลังใจและให้โอกาส และเอื้ออาทรซ้อนด้วยกำลังภายใน... “สวดเยอะสิ... สวดขอพระ...”

• นั่นงัย ไม่เชื่ออย่าลบหลู่เด็ดขาด....
o สวดกระจายสายประคำ... อยากเรียนได้ ขอปัญหา ขอปรีชาญาณ ขอให้รอด ขอให้สอบผ่าน ขอให้มีปัญญาเรียนให้ได้... แม่พระรูปนั้นในวัดบ้านเณรเล็กเท้าแทบสึก เข่าเราก็แทบด้าน สวดจนแทบไม่มีเวลาอ่านหนังสือเพราะอ่านรู้เรื่องจริงๆครับ
o ถ้ำแม่พระคือที่พึ่งยามค่ำนั่งใต้ต้นไผ่มองแม่พระไกลๆ ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย ภาวนาและภาวนา ครับ พ่อยอมรับว่า แม่พระคือ “บัลลังก์แห่งพระปรีชาญาณของพ่อมาตลอด” และยอมรับว่าพระเจ้าคือปรีชาญาณและบ่อเกิดแห่งความรอดพ้นในการเรียนรู้ของพ่อมาโดยตลอด พระเจ้าสามารถแม้เรามีความจำกัด พระเจ้าสามารถแม่เราไม่สามารถและธรรมชาติทางพันธุกรรมของเราไม่สามารถ
o แต่ “ไม่มีอะไรที่พระเจ้าจะทรงกระทำไม่ได้ไม่ใช่หรือ...” นี่คือความเชื่อและความหวังของพ่อเสมอมาครับ
o พ่อเคยสอนเด็กหลายคนที่คิดว่าตนเองเรียนไม่เก่ง ไม่ฉลาดพอ พ่อสอนเสมอว่าให้ภาวนาขอพระเจ้า ขอปรีชาญาณจากพระเจ้าและเราจะรู้ว่าปรีชาญาณนั้นมีฤทธิ์อำนาจจริงๆ ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูสิครับ และถ้าพ่อโพสต์ข้อความนี้ขึ้นบน facebook ของพ่อรับรองว่าจะมีคนเข้ามาอ่านและยอมรับว่า เขาได้รับปรีชาญาณจากพระเจ้า จากแม่พระจริงๆ ครับ ไม่เชื่อลองดูสิครับ จริงๆ นะครับ ไม่มีอะไรที่พระเจ้าทำไม่ได้

• เมื่อต้องไปเรียนพระคัมภีร์ที่โรม...ยากกว่าและโหดกว่ามาก...
o พ่อได้เรียนรู้ และได้มีประสบการณ์ และพบว่า พ่อสามารถผ่านการเรียน ความลำบากและมีปัญญาได้บ้างก็เพราะพระเจ้าต้องการใช้เราเพื่อพระองค์
o สมัยพ่อเรียนพระคัมภีร์ที่โรม ภาษาฮีบรู กรีก ซีเรียค อารามายอิก ลาติน อิตาเลียน อังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน ทุกภาษายากหมดครับ... หนักครับ การเรียนพระคัมภีร์ไม่ใช่เรื่องตลกจริงๆครับ โหดสุด
o แต่พ่อก็รอดเพราะพระเจ้าจริงๆ เชื่อไหมครับ ณ สถาบันพระคัมภีร์ PIB ที่โรม พ่อเดินขึ้นสถาบันพระคัมภีร์ทุกวันพ่อพบรูปพระหฤทัยสูขนาดเกือบเท่าคนจริงๆ เด่นตรงทางขึ้น เท้าพระเยซูอยู่ระดับสายตาเราพอดี...
o ทุกเช้า พ่อจะขอปรีชาญาณ พ่อจะหยุด และเอาหน้าผากพ่อแตะหัวแม่โป้งเท้าของรูปปั้นพระเยซู และภาวนาว่า “ข้าแต่พระเจ้า เพียงพระองค์ทรงสอนผมด้วยหัวแม่โป้งเท้าของพระองค์ เกินพอที่จะทำให้ลูกฉลาด”
o ทำแบบนี้ทุกวันจริงๆ ครับ แม้ว่าสิ่งที่เรียนแสนยากสุดๆแต่ผ่านโลดได้ด้วยความพยายามสุดๆ สมองที่แสนทึบของพ่อก็ผ่านไปได้เสมอครับ
o พ่อสวดขอแม่พระเวลาเรียนภาษาฮีบรูว่า “พระแม่สอนพระเยซูเจ้าให้พูดภาษานี้... สอนผมด้วยนะครับ...” หนักครับ แต่ก็ผ่านได้ดีครับ....(บอกแล้วว่าไม่เชื่ออย่าลบหลู่)

• เอาแค่นี้ก่อนนะครับ ไปอ่านพระคัมภีร์วันนี้ และจะรู้ว่า
o ปรีชาญาณของพระเจ้านั้นยิ่งใหญ่เหลือเกิน แล้ว
o เราจะไปหาใครได้
o เราจะพึ่งใครได้อีกเล่า
o ขอให้เราทุกคนแสวงหาปรีชาญาณและความจริง และ
o ขอให้เราเจริญชีวิตด้วยปรีชาญาณและความฉลาดของพระเจ้านะครับ
o เราต้องฉลาดที่สุดในความดีและในความจริง...
o ขอพระเจ้าอวยพรครับ เพียงให้พระบาทพระองค์ เราก็สุดหยั่งถึงพระปรีชาญาณ และความศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าจริงๆครับ...

• นักบุญเปาโลย้ำเรื่องปรีชาญาณ...
o แต่สำหรับผู้ที่พระเจ้าทรงเรียกนั้น ไม่ว่าจะเป็นชาวยิวหรือชาวกรีก พระคริสตเจ้าทรงเป็นทั้งพระอานุภาพและพระปรีชาญาณของพระเจ้า เพราะความโง่เขลาของพระเจ้ายังฉลาดยิ่งกว่าปรีชาญาณของมนุษย์ และความอ่อนแอของพระเจ้าก็ยังเข้มแข็งยิ่งกว่าพละกำลังของมนุษย์
o พี่น้องทั้งหลาย จงพิจารณาดูเถิด เมื่อพระเจ้าทรงเรียกท่านนั้น มีน้อยคนที่ฉลาดตามมาตรฐานของมนุษย์ น้อยคนที่มีอิทธิพล น้อยคนที่มีตระกูลสูง
o แต่พระเจ้าทรงเลือกสรรคนโง่เขลาในสายตาของโลกเพื่อทำให้คนฉลาดต้องอับอาย พระเจ้าทรงเลือกสรรคนที่โลกถือว่าอ่อนแอเพื่อทำให้ผู้แข็งแรงต้องอับอาย....
o “ผู้ใดจะโอ้อวด ก็ให้ผู้นั้นโอ้อวดในองค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด”

• วันนี้ขอโอ้อวดพระเจ้าหน่อยนะครับ ไม่มีอะไรที่พระองค์จะทำไม่ได้ แม้ปัญญาด้อยๆ น่าสงสารอย่างพ่อ พระเจ้าก็ทรงช่วยเหลือได้เสมอ... ไม่มีอะไรจะโอ้อวดตนเอง นอกจาก “พระเจ้ายิ่งใหญ่จริงๆครับ”