วันเสาร์ที่ 12 พฤศจิกายน 2016
สัปดาห์ที่ 32 เทศกาลธรรมดา
ระลึกถึงนักบุญโยซาฟัต พระสังฆราชและมรณสักขี
บทอ่าน 3ยน ข้อ 5-8 / ลก 18:1-8
ขณะที่พระเยซูเจ้ากำลังเสด็จไปยังกรุงเยรูซาเล็ม พระองค์ได้เตือนสานุศิษย์ของพระองค์ให้สวดภาวนาสม่ำเสมอ ด้วยการยกตัวอย่างของหญิงหม้าย ที่ได้มาหาผู้พิพากษาครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อขอความยุติธรรมแก่นางในการต่อสู้กับคู่ความ แต่ผู้พิพากษาคนนั้นไม่ยอมทำตามที่นางของร้องเป็นเวลานาน ในที่สุด เขาได้คิดว่า แม้ตัวเองจะไม่ยำเกรงพระเป็นเจ้าและมนุษย์ แต่เพราะหญิงหม้ายคนนี้ได้มากวนใจเขา เขาจึงได้ตัดสินใจให้ความยุติธรรมแก่เธอ
เช่นเดียวกัน ถ้าเราสวดภาวนาสม่ำเสมอ พระองค์จะประทานสิ่งที่เราได้วอนขอจากพระองค์ หลายครั้งเราขาดสวดภาวนา เพราะเรามัวแต่ยุ่งอยู่กับการทำงาน หรือทำกิจการต่างๆมากมาย โดยอ้างเหตุผลว่า เราจำเป็นต้องรีบทำธุระและงานให้เสร็จ จนทำให้ขาดสวดภาวนา
โดยลืมไปว่าสิ่งที่ดีที่สุดที่จะมอบให้แก่วัด โรงเรียน หรือสถานที่ทำงาน คือ คำภาวนา ความสำเร็จในกิจการที่ทำหาใช่เป็นหลักประกันว่า เราจะประสบความสำเร็จในชีวิตฝ่ายจิต เราจำเป็นต้องสวดเป็นประจำ เพราะพระเป็นเจ้าทรงยินดีฟังคำภาวนาของเราเสมอ จึงจำเป็นที่เราจะต้องชนะอุปสรรคที่ขัดขวางการสวดภาวนา เช่น ความเหน็ดเหนื่อยจากการงาน การง่วงนอน ความท้อถอย และความเบื่อหน่าย เป็นต้น นักบุญเทเรซา แห่งลีซีเออร์ ได้เคยกล่าวว่า “พลังทั้งหมดของดิฉันขึ้นกับคำภาวนาและการทำพลีกรรม และนี่คืออาวุธที่ทรงพลัง ที่สามารถเคลื่อนหัวใจมนุษย์ได้ดีกว่าดาบ ดิฉันรู้เรื่องนี้จากประสบการณ์ส่วนตัว”...
คุณแม่เทเรซาได้สวดประจำวันดังนี้
“ข้าแต่พระเยซูเจ้าที่รัก โปรดช่วยลูกให้แพร่กลิ่นหอมของพระองค์ไปทุกแห่งหน ที่ลูกจะไป โปรดทำให้วิญญาณของลูกเต็มไปด้วยจิตใจและความรักของพระองค์ โปรดประทานให้ตัวลูกทั้งครบ ประกาศว่าชีวิตทั้งหมดของลูกคือแสงสว่างของพระองค์ โปรดฉายแสงสว่างของพระองค์ผ่านทางลูก เพื่อให้ทุกวิญญาณที่ลูกพบ จะรับรู้ถึงการประทับอยู่ของพระองค์ โปรดให้พวกเขามองเห็นพระองค์ ไม่ใช่ตัวลูก โปรดประทับอยู่กับลูก เพื่อลูกจะได้ฉายแสงสว่างเหมือนพระองค์ เพื่อเป็นแสงสว่างสำหรับคนอื่น อาแมน.
