"จงยึดพระวาจาแห่งชีวิตมั่นไว้" (ฟป. 2:16)

15. 1พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “แม้โมเสสและซามูเอลaจะมายืนอยู่ต่อหน้าเรา เราก็จะไม่สงสารประชากรนี้ จะไล่เขาไปให้พ้นหน้าของเรา ให้เขาออกไป 2ถ้าเขาจะถามท่านว่า ‘เราจะไปไหน’ ท่านจงบอกเขาว่า

          “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้

คนที่จะต้องตายด้วยโรคระบาดก็จะตายด้วยโรคระบาด

คนที่จะต้องตายด้วยดาบก็จะตายด้วยดาบ

คนที่จะต้องตายเพราะขาดแคลนอาหารก็จะตายเพราะขาดแคลนอาหาร

คนที่จะต้องถูกจับเป็นเชลยก็จะถูกจับเป็นเชลย”

 

                3พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราจะกำหนดหายนะไว้ให้เขาสี่ประการ คือ ดาบเพื่อสังหาร สุนัขเพื่อกัดฉีก นกในอากาศ และสัตว์บนแผ่นดินที่จะกัดกินและทำลาย 4เราจะทำให้เขาเป็นที่สยดสยองของอาณาจักรทั้งหมดในแผ่นดินเพราะความผิดที่มนัสเสห์b โอรสของกษัตริย์เฮเซคียาห์แห่งยูดาห์ได้ทรงทำที่กรุงเยรูซาเล็ม”

ความน่ากลัวของสงครามc

          5กรุงเยรูซาเล็มเอ๋ย ใครจะสงสารเจ้า

ใครจะเป็นทุกข์กับเจ้า

ใครจะหันมาถามทุกข์สุขของเจ้า

6พระยาห์เวห์ตรัสว่า

“เจ้าได้ละทิ้งเรา ได้หันหลังให้เรา

เราจึงเหยียดมือออกไปเหนือเจ้าและทำลายเจ้า

เราเอือมระอาที่จะสงสารเจ้าแล้ว

7เราได้ใช้พลั่วซัดเขาให้ปลิวไปตามประตูเมืองต่างๆ

เราได้ทำให้ประชากรของเรา

ต้องสูญเสียบุตรและถูกทำลาย

เพราะเขาไม่ยอมละทิ้งความประพฤติชั่ว

8เราได้ทำให้หญิงหม้ายมีจำนวนมากกว่าเม็ดทรายที่ชายทะเล

เราได้ส่งผู้ทำลายไปทำลายหนุ่มฉกรรจ์เวลาเที่ยงวัน

โดยทำให้มารดาต้องไว้ทุกข์

ทำให้นางต้องวุ่นวายและหวาดกลัวโดยฉับพลัน

9มารดาของบุตรเจ็ดคนอ่อนกำลัง หายใจหอบ

ดวงอาทิตย์ของนางตกทั้งที่ยังเป็นเวลากลางวัน

นางต้องอับอายและผิดหวัง

เราจะมอบผู้ที่รอดชีวิตให้ถูกฆ่าด้วยดาบของศัตรู –

พระยาห์เวห์ตรัส

พระยาห์เวห์ทรงย้ำภารกิจของประกาศกเยเรมีย์d

10แม่จ๋า วิบัติจงเกิดแก่ลูก ทำไมแม่จึงคลอดลูกออกมา

เป็นเหตุให้ผู้คนทั่วแผ่นดินต้องแตกแยกและทะเลาะวิวาทกัน

ลูกไม่ได้ให้ยืม และไม่ได้ยืมใคร

แต่ทุกคนสาปแช่งลูก

11ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าทำดีที่สุดแล้ว

เพื่อรับใช้พระองค์มิใช่หรือ

ข้าพเจ้าได้อธิษฐานภาวนาเพื่อศัตรูของข้าพเจ้า

ในยามทุกข์ร้อนและหายนะมิใช่หรือe

12เหล็กจะหักเหล็กจากทิศเหนือและหักทองสัมฤทธิ์ได้หรือf

13เราจะมอบทรัพย์สินและสมบัติของท่านให้ถูกปล้น

โดยไม่คิดค่าตอบแทน

เพราะบาปทั้งสิ้นที่ท่านได้ทำทั่วดินแดนของท่าน

14เราจะทำให้ท่านเป็นทาสรับใช้ศัตรูg

ในแผ่นดินที่ท่านไม่รู้จัก

เพราะความโกรธของเราลุกเป็นไฟ

ซึ่งจะเผาท่านให้เป็นจุณ

15ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงทราบแล้ว

โปรดทรงระลึกถึงข้าพเจ้าและเสด็จมาช่วยเหลือ

โปรดทรงลงโทษผู้เบียดเบียนข่มเหงข้าพเจ้า

เพราะความเพียรทนของพระองค์ โปรดอย่าทรงปล่อยให้ข้าพเจ้าต้องพินาศ

โปรดทรงทราบว่าข้าพเจ้าต้องทนการเยาะเย้ยเพราะเห็นแก่พระองค์

16เมื่อข้าพเจ้าพบพระวาจา ข้าพเจ้าก็ได้กินพระวาจานั้น

พระวาจาของพระองค์เป็นความชื่นบาน

และเป็นความยินดีของจิตใจข้าพเจ้า

ข้าแต่พระยาห์เวห์จอมจักรวาล

เพราะข้าพเจ้าเป็นของพระองค์h

17ข้าพเจ้าไม่เคยนั่งเพื่อความสนุก

ร่วมหมู่กับคนชอบเยาะเย้ยผู้อื่นi

ข้าพเจ้านั่งอยู่คนเดียวเพราะพระหัตถ์ของพระองค์อยู่เหนือข้าพเจ้า

เพราะพระองค์ทรงบันดาลให้ข้าพเจ้าโกรธมาก

18แล้วทำไมความทุกข์ทรมานของข้าพเจ้าจึงไม่รู้จักจบ

ทำไมบาดแผลของข้าพเจ้าจึงรักษาไม่หาย

ไม่ยอมหาย

สำหรับข้าพเจ้า พระองค์ทรงเป็นเหมือนลำธารที่ทำให้ผิดหวัง

เพราะน้ำไม่แน่นอน

19พระยาห์เวห์จึงตรัสว่า

“ถ้าท่านกลับใจ เราจะให้ท่านกลับมาj

และท่านจะยืนอยู่ต่อหน้าเรา

ถ้าท่านรู้จักแยกสิ่งประเสริฐจากสิ่งไร้ค่า

ท่านจะเป็นเหมือนปากของเรา

เขาทั้งหลายจะกลับมาหาท่าน

แต่ท่านต้องไม่กลับไปหาเขา

20เราจะทำให้ท่านเป็นเหมือนกำแพงทองสัมฤทธิ์

ที่มั่นคงสำหรับประชากรนี้

เขาทั้งหลายจะต่อสู้กับท่าน

แต่จะไม่ชนะท่าน

เพราะเราอยู่กับท่าน

เพื่อช่วยท่านให้รอดพ้นและปลดปล่อยท่าน –

 พระยาห์เวห์ตรัส

21เราจะช่วยท่านให้พ้นจากมือของคนชั่ว

จะไถ่ท่านจากมือของผู้ใช้ความรุนแรง”

15 a “โมเสสและซามูเอล” เป็นบุคคลสำคัญที่เคยวอนขอพระเจ้าเพื่อประชากร – ดู อพย 32:11 เชิงอรรถ e; 1 ซมอ 7:8-12; สดด 99:6    –     ธรรมประเพณีในสมัยต่อมายังเพิ่มชื่อของประกาศกเยเรมีย์เข้ากับรายชื่อผู้วอนขอยิ่งใหญ่เหล่านี้ด้วย (2 มคบ 15:14 เชิงอรรถ e)

b “มนัสเสห์” – กษัตริย์พระองค์นี้ทรงเป็นผู้ต้องรับผิดชอบอย่างยิ่งที่ทำให้ประชากรยูดาห์ละทิ้งพระยาห์เวห์ไปกราบไหว้รูปเคารพเป็นเวลาเกือบ 75 ปี – ดู 2 พกษ บทที่ 21.

c บทประพันธ์บทนี้อาจถูกประกาศไม่นานก่อนที่กรุงเยรูซาเล็มจะถูกล้อมในปี 598 ก.ค.ศ.

d เป็นการสนทนาโต้ตอบอีกครั้งหนึ่งระหว่างพระเจ้ากับประกาศกเยเรมีย์ (ดู 11:8 – 12:5) การสนทนาโต้ตอบนี้เปิดเผยให้เห็นวิกฤตทางจิตใจของประกาศกขณะที่ประกอบภารกิจที่พระเจ้าทรงมอบหมายให้ไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว – ที่ตรงนี้ เช่นเดียวกับใน 12:5 แทนที่พระเจ้าจะทรงปลอบโยนความทุกข์ของเยเรมีย์ พระองค์กลับทรงบอกว่าเขาไม่ควรจะมีความทุกข์เช่นนี้ และทรงเรียกร้องให้เขา “กลับใจใหม่” ซึ่งพระองค์ทรงกำหนดโดยทรงรื้อฟื้นพระบัญชาและพระสัญญาด้วยถ้อยคำเกือบจะเหมือนกับที่ทรงใช้เมื่อทรงเรียกเขาให้มารับภารกิจเป็นครั้งแรก (ข้อ 19-20 – เทียบ 1:9,17-19) – เกี่ยวกับ “คำสารภาพของเยเรมีย์” เหล่านี้ ดู 11:18 – 12:5; 15:10-21; 17:14-18; 18:18-23; 20:7-18 และ “ความรู้เรื่องประกาศก” (ข้อ 11).

e ตัวบทของข้อนี้เข้าใจยากมาก คำแปลของเราตามต้นฉบับภาษากรีก ทำให้เป็นคำพูดของประกาศกเยเรมีย์ ซึ่งเข้ากับบริบทได้ดีที่สุด – ตัวบทภาษาฮีบรูซึ่งไม่สมบูรณ์ อาจแปลได้ประมาณนี้ว่า “พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราไม่ได้ช่วยท่านให้รอดเพื่อความดีของท่านเองหรือ เราไม่ได้ให้ศัตรูมาอ้อนวอนท่านในยามทุกข์ร้อนและประสบหายนะหรือ” – ในกรณีนี้ ข้อ 12 ไม่น่าจะเป็นคำขู่อิสราเอลที่ต่อเนื่องกับข้อความต่อไป แต่เป็นพระสัญญาว่าพระองค์จะทรงทำให้ประกาศกเยเรมีย์เข้มแข็งเหมือนทองสัมฤทธิ์ (เทียบข้อ 20; 1:18) และต่อเนื่องกับข้อ 11.

f ข้อ 12-14 หรือข้อ 13-14 ไม่ต่อเนื่องกับข้อ 11 – ส่วนใหญ่เป็นข้อความซ้ำกับข้อความใน 17:3-4 และอยู่นอกบริบทที่ตรงนี้

g “เป็นทาสรับใช้ศัตรู” – แปลตามสำเนาคัดลอกภาษาฮีบรูหลายฉบับ ตามต้นฉบับภาษากรีก ซีเรียค และ Vetus Latina – ตรงกับ 17:4 -  ต้นฉบับภาษาฮีบรูว่า “เราจะทำให้ศัตรูของท่านข้าม”

h “ข้าพเจ้าเป็นของพระองค์” – แปลตามตัวอักษรว่า “ข้าพเจ้าถูกเรียกด้วยพระนามของพระองค์” - เป็นสำนวนเดียวกับที่ใช้เมื่อกล่าวถึงพระวิหารใน 7:10ฯ – เทียบ 1 พกษ 8:43.

i “คนชอบเยาะเย้ยผู้อื่น” คนร่ำรวยและหยิ่งยโส มักจะอยู่ด้วยกันและถูกกล่าวโทษพร้อมๆกันในบทเพลงสดุดี ในวรรณกรรมปรีชาญาณ และในพระวรสาร (มธ 5:3ฯ; ลก 6:25)

j “กลับใจ.....กลับมา” เป็นการเล่นคำในภาษาฮีบรู คำกริยา “กลับ” มีความหมายทั้งสองใจความ เป็นสำนวนเฉพาะของประกาศกเยเรมีย์ – เทียบ 17:14; 20:7 – ประกาศกเน้นความเกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิดระหว่างการกระทำของมนุษย์และของพระเจ้า ประโยคนี้ยังแปลได้อีกว่า “ถ้าท่านกลับมา เราจะตอบแทนท่าน” – เทียบ 1:17 ด้วย ข้อความนี้มีความคิดเหมือนกัน แต่เน้นมากกว่าถึงความร่วมมือของมนุษย์ที่ทำให้พระเจ้าทรงกระทำงานส่วนของพระองค์ได้ ตรงกันข้าม มนุษย์ต้องสำนึกว่าตนทำอะไรไม่ได้ถ้าพระเจ้าไม่ทรงร่วมทำงานกับตน – เทียบ 31:18.

เช้าวันใหม่ใส่ใจพระวาจา

Lectio Divina-Daily 2022

Sinapis เมล็ดพันธุ์แห่งพระวาจา

เช้าวันเสาร์เราคิดถึงพระวาจา

สมัครเรียนพระคัมภีร์ไปรษณีย์

สมัครเรียนพระคัมภีร์ไปรษณีย์

Video อบรมพระคัมภีร์

ความรู้พื้นฐานพระคัมภีร์และหนังสือปฐมกาล

หนังสืออพยพและเลวีนิติ

หนังสือกันดารวิถีและเฉลยธรรมบัญญัติ

หนังสือโยชูวา ผู้วินิจฉัยและนางรูธ

หนังสือซามูแอล ฉบับที่ 1 และ ฉบับที่ 2

หนังสือพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่ 1 และ ฉบับที่ 2

หนังสือพงศาวดาร เอสราและเนหะมีย์

หนังสือโทบิต ยูดิธ เอสเธอร์และมัคคาบี 1 และ 2

ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับประกาศกและประกาศกอาโมส

หนังสือประกาศกโฮเชยาและมีคาห์

หนังสือประกาศกอิสยาห์

หนังสือประกาศกโยนาห์และประกาศกเศฟันยาห์

หนังสือประกาศกนาฮูมและฮาบากุก

หนังสือประกาศกเยเรมีห์-เพลงคร่ำครวญ-บารุค

หนังสือประกาศกเอเสเคียลและดาเนียล

บทเทศน์บนภูเขา มธ. 5-7

พระวรสารนักบุญมัทธิว 10,13,18

พระวรสารนักบุญมาระโก

หนังสือกิจการอัครสาวก