ปรีชาญาณเชิญมนุษย์มาร่วมงานเลี้ยง

9 1ปรีชาญาณสร้างบ้านของตน

สกัดเสาไว้เจ็ดต้นa

2ปรีชาญาณฆ่าสัตว์เลี้ยง

จัดเตรียมเหล้าองุ่น และจัดโต๊ะไว้รับแขก

3ปรีชาญาณส่งสาวใช้ไปร้องเรียก

บนที่สูงสุดของเมืองว่า

4“ผู้ใดเป็นคนขาดสติ จงมาที่นี่เถิด”

ปรีชาญาณพูดกับผู้ไร้สามัญสำนึกว่า

5“มาเถิด จงมากินอาหารของดิฉัน

จงดื่มเหล้าองุ่นที่ดิฉันได้เตรียมไว้

6จงละทิ้งความโง่เขลาของตน แล้วจะมีชีวิต

จงเดินในทางของความเข้าใจเถิด”

ผู้มีปรีชาและผู้ดูถูกความรู้b

7“ผู้ตักเตือนคนชอบเยาะเย้ยให้เปลี่ยนนิสัยจะถูกดูหมิ่น

ผู้ตำหนิคนชั่วร้ายจะถูกด่าทอ

8อย่าตำหนิคนชอบเยาะเย้ย เพราะเขาจะเกลียดท่าน

จงตักเตือนผู้มีปรีชา และเขาจะรักท่าน

9จงให้คำแนะนำแก่ผู้มีปรีชาและเขาจะมีปรีชายิ่งขึ้น

จงสอนผู้ชอบธรรมและเขาจะเรียนรู้มากขึ้น

10ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นบ่อเกิดของปรีชาญาณ

การรู้จักพระผู้ศักดิ์สิทธิ์คือความเข้าใจ

11อาศัยดิฉัน วันคืนของท่านจะทวีขึ้น

ปีชีวิตของท่านจะเพิ่มพูน

12ถ้าท่านมีปรีชา ท่านก็มีปรีชาเพื่อตนเอง

ถ้าท่านชอบเยาะเย้ย ท่านก็จะรับผลร้ายแต่ลำพัง”

ความโง่เขลาเลียนแบบปรีชาญาณc

13ความโง่เขลาเป็นหญิงจัดจ้าน

โง่เขลาและไม่รู้อะไรเลย

14นางนั่งที่ประตูบ้าน

บนบัลลังก์ในที่สูงของเมือง

15นางร้องเรียกผู้ผ่านไปมา

ซึ่งเดินตรงไปตามทางของตน

16พูดว่า “ผู้ใดเป็นคนขาดสติ จงมาที่นี่เถิด”

นางพูดกับผู้ไร้สามัญสำนึกว่า

17“น้ำที่ขโมยมานั้นหวานดี

อาหารที่แอบกินย่อมอร่อย”

18แต่เขาไม่รู้ว่าบรรดาผู้ตายอยู่ที่นั่น

และผู้รับเชิญของนางก็อยู่แล้วในขุมลึกของแดนผู้ตาย

9 a “สกัดเสาไว้เจ็ดต้น” – แสดงว่าบ้านที่ปรีชาญาณสร้างนี้เป็นบ้านของคนร่ำรวย มีลานกว้างภายใน – จำนวน “เจ็ด” ที่นี่เป็นสัญลักษณ์ของความครบครัน

b คำพังเพยที่แทรกเข้ามาที่นี่เป็นการอธิบายขยายความของข้อ 6.

c บัดนี้ผู้ประพันธ์จะกล่าวถึง “ความโง่เขลา” เหมือนกับว่าเป็นบุคคลด้วย พฤติกรรมของความโง่จะตรงข้ามกับพฤติกรรมของปรีชาญาณ (9:1-6) – ความหมายของการเปรียบเทียบเช่นนี้เข้าใจได้ง่ายๆ คือ มนุษย์มีทางเลือกจะเดินได้สองแบบ คือ เดินตามทางแห่งคุณธรรม หรือตามทางแห่งความชั่ว (4:18-19; ฉธบ 30:15-20; สดด 1 – ดู หนังสือ “Didache”, Pseudo-Barnabas และเอกสารจาก Qumran ด้วย) – มนุษย์ได้รับคำเชื้อเชิญ 2 แบบ มีการเลี้ยง 2 แบบที่เขาอาจไปร่วมได้ เราจึงต้องเลือกเองสำหรับตน – เทียบ รม 12:21; 2 คร 6:14ฯ; ทต 1:15.