ทาเบราห์

11  1วันหนึ่ง ประชากรต่างบ่นว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างไร้เหตุผล เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสดับเช่นนั้นก็ทรงพระพิโรธ บันดาลให้ไฟลุกขึ้นในหมู่ประชากรa เผาผลาญค่ายด้านหนึ่ง     2ประชากรร้องขอให้โมเสสช่วย โมเสสจึงทูลองค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วไฟก็ดับ  3คนทั้งหลายจึงเรียกชื่อสถานที่นั้นว่า ทาเบราห์ มีความหมายว่าไฟไหม้ เนื่องจากไฟขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้ลุกไหม้มาเผาผลาญค่ายของเขาb


11 a พระพิโรธของพระเจ้า ซึ่งปกติมักจะแสดงออกในรูปของการลงโทษ เป็นลักษณะหนึ่งของความศักดิ์สิทธิ์สมบูรณ์ของพระองค์ (ลนต 17:1 เชิงอรรรถ a) หรือ "ความหึงหวง" ของพระองค์ (ฉธบ 4:24 เชิงอรรถ f) ซึ่งไม่ยอมผ่อนผันให้ใครมาขัดสู้แผนการของพระองค์ โดยเฉพาะไม่ยอมให้มนุษย์ละเมิดพันธสัญญากับพระองค์ (กดว 11:33; 12:9; ฉธบ 1:34; 6:15; 9:8; 2 พศด 19:2; อสย 5:25; นฮม 1:2 ฯลฯ) ดังนั้น พระพิโรธจึงรวมพระเมตตาเข้าไว้ด้วยเช่นกัน (อพย 34:6 เชิงอรรถ c) พระองค์จะทรงสำแดงพระพิโรธอย่างสมบูรณ์และถาวรตลอดไปใน "วัน" (ขององค์พระผู้เป็นเจ้า) หรือ "วันนั้น"' (อมส 5:18 เชิงอรรถ m; ศฟย 1:15 ดู ดนล 8:19; มธ 3:7; วว 19:15 เชิงอรรถ m)

b ชื่อนี้อาจจะหมายถึง "ทุ่งหญ้า" อีกด้วย แต่ผู้เขียนใช้ในความหมาย "เผาผลาญ"